به گزارش همشهری آنلاین، حنیف غفاری،دکترای روابط بین الملل: در این خصوص دو نکته اساسی وجود دارد که لازم است مورد توجه قرار گیرد: نخست اینکه بسیاری از تحلیلگران حوزه روابط بین الملل بارها این سوال کلیدی را مطرح ساخته اند که در صورت بروز مناقشات پایدار میان اعضای پیمان آتلانتیک شمالی ( ناتو) ، سرنوشت این مناقشات چه خواهد شد؟! به عبارت بهتر، دوگانه های خلق شده در بطن ساختار ناتو ، خصوصا منازعاتی که آمریکا در یک سوی آن حضور داشته باشد از مکانیسم حل اختلاف پایداری برخوردار نبوده، نیست و نخواهد بود. این قاعده در دوران ریاست جمهوری ترامپ به نقطه اوج خود رسیده است جایی که واشنگتن رسما به حاکمیت سرزمینی یکی دیگر از اعضای ناتو یعنی دانمارک حمله ور شده است. ترامپ مدعی است برای تضمین جاه طلبی های خود در قطب شمال و بهره مندی از منابع گرینلند، باید این منطقه را به تصرف خود در آورد.بر همین اساس رئیس جمهور آمریکا ناتو را میان دو گزینه مخیر ساخته است : توسل به زور یا تن دادن به خواسته های آمریکا! این همان دوگانه و تله ایست که ناتو بارها در دیگر نقاط دنیا و در قبال کشورهای غیر عضو در پیمان آتلانتیک شمالی خلق کرده بود اما اکنون خود در آن گرفتار شده و ظاهرا راه گریز ( راه حل ) سومی نیز در قبال آن وجود ندارد.
نکته دوم اینکه برخی تله های راهبردی، موجودیت یک ساختار را هدف قرار داده و آثار سوء عملیاتی و ژئو پلی تیک آن فراتر از کارکرد یا مناسبات روبنایی آن ساختار است. اکنون مناقشه بر سر گرینلند ساختار و موجودیت پیمان آتلانتیک شمالی را هدف قرار داده است. برخی از اعضای اروپایی ناتو معتقدند که در مقابل خواسته ترامپ نباید کوتاه آمد زیرا اشغال رسمی گرینلند توسط واشنگتن مترادف با از بین رفتن دال مرکزی ناتو یعنی همان "امنیت جمعی "تلقی می گردد. ضمن آنکه دامنه توسعه طلبی آمریکا در چنین شرایطی محدود به گرینلند نخواهد شد و می تواند به برخی کشورهای دیگر عضو پیمان ناتو مانند کانادا و حتی سوئد گسترش پیدا کند.با این حال برخی دیگر از اعضای اروپایی ناتو معتقدند به واسطه پیوستگی ساختار امنیتی آمریکا-اروپا، راهکار دیگری جز تن دادن به خواسته های واشنگتن در قبال گرینلند وجود ندارد.
قدر متیقن مناقشه اخیر در دو سوی آتلانتیک مشخص است: ترامپ از خواسته خود مبنی بر اشغال گرینلند به سادگی دست بر نمی دارد و میان کشورهای اروپایی نیز بر سر نحوه مواجهه با سلطه گری آشکار واشنگتن اختلاف عدیده ای ایجاد شده است. محصول این مناقشه هر چه باشد از بین رفتن بنیانهای اتحاد راهبردی در دو سوی آتلانتیک خواهد بود. مبرهن است که گرینلند بیش از آنکه یک پرونده اختلافی در میان اعضای ناتو تلقی گردد، اسم رمز فروپاشی پیمان آتلانتیک شمالی در آینده ای نزدیک خواهد بود. واقعیتی که سران ناتو قدرت انکار یا تحریف آن را ندارند.
گرینلند به کانون مناقشه ای جدید در دو سوی آتلانتیک تبدیل شده است. این سرزمین پهناور و سرشار از منابع در اقیانوس منجمد شمالی، ناگهان از یک مسئله منطقهای تحت حاکمیت دانمارک، به کانون توجه ژئوپلیتیکی جهانی تبدیل و فراتر از آن، مولد منازعات پایداری در دو سوی اقیانوس آرام شده است.
کد خبر 1012175
نظر شما