به گزارش همشهری آنلاین به نقل از کیهان، کارشناس امنیتی کانال ۱۲ عبری گفت: این موضوع نگرانکننده و آزاردهنده است. اگر یک اسرائیلیِ معمولی بداند تهران چه چیزهایی میداند، فکش میافتد. اگر ما میدانستیم ایرانیها درباره ما چه میدانند، بله، فکمان میافتاد. ایران جای دوری است. چیزی نیست که تو اینجا با چشم خودت ببینی. و این جنگ پنهان، این جنگ سایهها، عمدتاً در لایههای محرمانه جریان دارد. و خیلی کم از آن به مردم میرسد. حتی خنثیسازیهایی هم بوده که به خاطر حساسیت موضوع اصلاً به اطلاع افکار عمومی نرسیده است. حتی اگر همانها هم منتشر میشد، فکها میافتاد. بله، اما من از آنچه آنها میدانند نگرانم: خانهها، اسمها، ارتباطهای خانوادگی، محل کار. آدمهای ما در اسرائیل حق ندارند اسم و تصویرشان منتشر شود، اما در تهران اسمشان را میدانند، تصویرشان را میشناسند، میدانند با چه کسی ازدواج کردهاند، با چه ماشینی رفتوآمد میکنند. و این نگرانکننده است. خیلی نگرانکننده.
اطلاعات زیادی قابل دستیابی است، و دسترسی به این اطلاعات هم وجود دارد- متأسفانه در دنیایی که در آن زندگی میکنیم. این واقعیت دنیاست. جنگ فقط کشتن سرباز و کشتن آدمها نیست؛ جنگ، جنگ روانی هم هست. جنگ یعنی تضعیف اعتمادبهنفس طرف مقابل. جنگ یعنی کاری کنی که اسرائیلیها بگویند: «ببین، من اینجا کاری ندارم، میخواهم به کشور دیگری فرار کنم.» این ضربه شناختی (پایین آوردن روحیه جبهه داخلی در اسرائیل) یکی از بزرگترین اهداف آنهاست؛ خودشان هم علناً گفتهاند. و قدرتی که در این جنگ وجود دارد، از قدرت موشکهای ما هم بیشتر است.
آنها حتی در تلگرام صفحهای کاملاً به زبان عبری اداره میکنند که در آن اخبار ضداسرائیلی منتشر میشود. چه کسی این را در ایران مدیریت میکند؟ در ایران نهادهای امنیتی و نهادهای اطلاعاتی موازی وجود دارد. در حوزه سایبری، در این زمینه آنها با هم متحد میشوند و اسمش را «ارتش سایبری» میگذارند. آنها توانمندیهای یک دولت را دارند، توانمندیهایی که از کشورهای قدرتمند دیگر هم دریافت کردهاند، و از این توانمندیها در این کارزار سایبری استفاده میکنند. آنها در این بُعد موفقیتهایی هم دارند؛ موفقیتهایی که از کشوری با این سطح قدرت و با این ابزارها انتظار میرود. یکی از نمونههایی که میتوانم ذکر کنم، گروه هکریای به نام «حنظله» است.
3این نام از یک شخصیت کارتونی گرفته شده است. این شخصیت نماینده کودکان فلسطینی است که در معرض خشونتهای اشغالگران قرار دارند. آنها سالهاست که عملیات سایبری تهاجمی علیه اسرائیل انجام میدهند. حملات سایبری ابزار جنگ خاموش هستند که سر و صدای بسیار زیادی ایجاد میکند، بهویژه در عرصه آگاهی و ذهنیت عمومی اسرائیلی.
در ماههای اخیر ایرانیها یک پله بالاتر رفتهاند. در ماه سپتامبر، تلفن وزیر جنگ اسرائیل کاتص، هدف قرار گرفت و او تماسی ویدئویی از سوی یک گروه هکری ترک دریافت کرد و در ماه دسامبر، حساب تلگرام نفتالین بنت هک شد. یک هفته بعد، تلفن همراه تصاحی برورمن، رئیسدفتر نخستوزیر، و همچنین تلفن همراه وزیر دادگستری پیشین، آیلت شاکد، هک شد. این توانایی برای همگامسازی تصویر کلان- که از یکسو فناوری است و از سوی دیگر اطلاعات انسانی- توانایی بسیار بالایی است.
ایرانیها گاهی از طریق کامپیوتر میتوانند به آدرس و شماره تلفن یک مقام ارشد در سیستم امنیتی برسند، و بعد تنها چیزی که نیاز دارند این است که کسی با یک دریل بیرون خانهاش منتظر بایستد.
کسی که توانایی نفوذ به این سامانهها را دارد، انجام ردیابی، حتی شنود مکالمات، یا نظارت بر رفتوآمد تو را هم دارد؛ چون تو یک دستگاه همراه داری و در آن دستگاه موقعیتیاب وجود دارد. بله، تو با وِیز رانندگی میکنی یا هر چیز دیگری. از این طریق میتوان برای یک عملیات، اطلاعات جمعآوری کرد، قطعاً. آنها آنقدر خوب هستند که نگرانکننده است.
نظر شما