به گزارش همشهریآنلاین، رئالمادرید با برتری ۲ بر یک بر اتلتیکو به فینال سوپرجام اسپانیا راه یافت تا با بارسلونایی بازی کند که یک شب زودتر ۵ بر صفر اتلتیک بیلبائو را خرد کرده بود. ژابی آلونسو توانست انتقام شکست ۵ بر ۲ لالیگا را از رقیب همشهری رئال بگیرد. اگر سوپرجام را ببرد، بعد از یک فصل و نیم میتواند باشگاه را به یک جام مهم برساند و آینده خود را دستکم تا پایان فصل در این شغل تضمین کند. ببینیم ژابی آلونسو واقعا اینقدر که هواداران و رسانههای مادریدی میگویند بد است؟
۶ماه اول حضور آلونسو در رئالمادرید به هیچ وجه آرام نبوده است. تورنمنت تابستانی در آمریکا - که با شکست سنگین ۴ بر صفر رئال مادرید در نیمهنهایی مقابل پاری سن ژرمن به پایان رسید - خیلی زود فراموش شد، فصل ۲۶-۲۰۲۵ با ۱۳ برد در ۱۴ بازی آغاز شد. تیم آلونسو ظاهرا یک ماشین روان، هرچند نه چندان تماشایی، بود، اما به لطف درخشش کورتوا و گلهای امباپه خوب میبردند. از آن زمان، چرخها از جا کنده شدهاند. اگر شکست ۵ بر ۲ مقابل اتلتیکو مادرید در ماه سپتامبر شوکهکننده بود، شکست در لیگ قهرمانان اروپا مقابل لیورپول و به دنبال آن ۳تساوی متوالی در لالیگا و سپس شکست مقابل سلتاویگو و منچسترسیتی، مانند یک بحران تمامعیار به نظر میرسید. باشگاه بهطور جدی داشت روی جانشین او فکر میکرد. تا اینکه چند برد از راه رسید و حریفانی مثل آلاوس، سویا، بتیس و اتلتیکو را بردند. فلورنتینو پرس برای مربی زیاد صبر نمیکند تا خودش را اثبات کند. برایش مهم نیست که مربی تاکتیک دارد یا فقط مدیر رختکن است؛ او نتیجه میخواهد و بازی دادن به ستارههایی را که دوست دارد. خولن لوپتگی - که در آستانه جام جهانی ۲۰۱۸ از تیم ملی اسپانیا جدا شد - فقط۱۳۷ روز در این تیم دوام آورد و رافا بنیتس ۲۱۵ روز.
نگاهی به ۶ ماه اول ۱۵ سال گذشته مربیان رئال مادرید، که با ژوزه مورینیو در سال ۲۰۱۰ آغاز شد، نشان میدهد که اگر آلونسو در مقایسه با اسلاف خود عملکرد ضعیفتری داشته باشد، این عملکرد چندان چشمگیر نیست. سوال برای پرز و مشاورانش این است که آیا نتایج آلونسو به اندازهای بد است که اخراج یک مربی جوان با رتبه بالا، یک اسطوره باشگاه به عنوان بازیکن، که پس از دستاوردهای رکوردشکن خود در بایر لورکوزن به یکی از پرطرفدارترین مربیان فوتبال تبدیل شد، را توجیه کند؟
برای اهداف این مقایسه، بازیهای جام باشگاههای جهان رئالمادرید را حذف کردهایم، چون هیچ یک از اسلاف او با چیزی قابل مقایسه روبهرو نشدهاند. با توجه به اینکه تیم آلونسو در فصل ۲۶-۲۰۲۵، ۲۵ بازی در لالیگا، لیگ قهرمانان و کوپا دل ری انجام داده است، ما ۲۵بازی اول مربیان قبلی رئال مادرید در این رقابتها را بررسی کردهایم. ۲برد آخر مقابل بتیس و اتلتیکو در سال جدید به دست آمده است؛ آنها را فاکتور گرفتیم.
ژوزه مورینیو (اوت-دسامبر ۲۰۱۰)
مورینیو در حالی به مادرید پیوست که به تازگی با اینترمیلان قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده بود. او با ماموریت مقابله با بهترین تیم تاریخ بارسلونا و گواردیولا استخدام شد. از ۲۵بازی اول خود به عنوان سرمربی، ۲۰ بازی را با پیروزی چشمگیر به پایان رساند، با درصد برد ۸۰٪ و ثبت رکورد ۱۵ کلین شیت. تیمی مملو از استعدادهای تهاجمی - از جمله کریستیانو رونالدو، کریم بنزما، ایگواین، مسوت اوزیل و کاکا، و همچنین ژابی آلونسو در خط میانی - پیروزیهای پرگلی مانند پیروزی ۸بر صفر مقابل لوانته در کوپا دل ری را به دست آورد. اما یک شکست چشمگیر نیز وجود داشت: شکست معروف ۵ بر صفر مقابل بارسا در برنابئو، یکی از نمادینترین نتایج تاریخ الکلاسیکو.
کارلو آنچلوتی (آگوست-دسامبر ۲۰۱۳)
پس از دوران پرتنش مورینیو، مادرید با خونسردی آنچلوتی به دنبال آرام کردن اوضاع بود. ۱۹ برد از ۲۵ بازی، شروعی نزدیک به مورینیو با درصد برد ۷۶% برایش رقم زد و تیمش گلهای بیشتری زد (۷۱ گل در مقابل ۶۷ گل ژوزه)، اما همانطور که قابل پیشبینی بود، از نظر دفاعی امنیت کمتری داشت و ۲۶گل دریافت کرد، در حالی که تیم مورینیو ۱۰ گل دریافت کرده بود. شکستهای تیم کمتر دراماتیک بود، اما با این وجود آسیبزا بود: در ماه سپتامبر، آنها در برنابئو با نتیجه یک بر صفر از اتلتیکو مادرید دیهگو سیمئونه شکست خوردند و در ماه اکتبر، در نوکمپ با نتیجه ۲ بر یک به بارسلونا باختند.
رافا بنیتس (اوت ۲۰۱۵ - ژانویه ۲۰۱۶)
هر مربی در مادرید اغلب واکنشی به مربی قبلی است و رژیم آسانگیرانه و بازیکنمحور آنچلوتی جای خود را به رویکرد عملیتر و سختگیرانهتر بنیتس داد. نتایج خوب نبود، فقط ۱۶ برد در ۲۵ بازی اول بنیتس، درصد برد او را تنها ۶۴٪ کرد. کلینشیتهای بیشتری نسبت به زمان آنچلوتی ثبت شد - ۱۲ کلینشیت در ۲۵ بازی - و ۳مهاجم تیم شامل کریستیانو رونالدو، گرت بیل و کریم بنزما پیروزیهای بزرگی را تضمین کردند، مانند پیروزی تحقیرآمیز ۱۰ بر ۲ مقابل رایو وایکانو در ماه دسامبر. اما شکست خانگی ۴ بر صفر مقابل بارسلونا در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۵ عملا پایان کار رافا بود، کسی که اصول اولویت ایمنی خود را کنار گذاشت و از کروس، مودریچ و خامس به عنوان یک خط هافبک ۳نفره استفاده کرد، بدون هافبک دفاعی تخصصی.
زینالدین زیدان (ژانویه-مه ۲۰۱۶)
زیدان تیمی ناراضی را تحت هدایت بنیتس به ارث برد، تیمی که در لالیگا سوم بود و ۵ماه بعد آنها را به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا رساند. او که از تیم کاستیا به تیم اصلی راه یافته بود، با ۷۶٪ درصد پیروزی آنچلوتی برابری کرد و در ۱۹ بازی از ۲۵ بازی اول خود به پیروزی رسید و تعادلی بین حمله و دفاع برقرار کرد و ۱۱ کلین شیت ثبت کرد. حتی بزرگترین شکست او - باخت ۲ بر صفر مقابل ولفسبورگ در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا - زمانی که تیم یک هفته بعد با پیروزی ۳ بر صفر در بازی برگشت، نتیجه را تغییر داد، به یک پیروزی تبدیل شد. شش ماه اول زیدان فصل آغازین ۲سال باشکوه بعدی بود که بعدا ۲لیگ قهرمانان دیگر را نیز به آن اضافه کرد تا ۳جام اروپایی متوالی را به دست آورد، شاهکاری که در دوران مدرن بینظیر است.
خولن لوپتگی (اوت-اکتبر ۲۰۱۸)
دوران مربیگری لوپتگی تنها ۴ماه طول کشید. انتصاب او جنجالی بود - ورود قریبالوقوع او ساعاتی قبل از اینکه قرار بود اسپانیا را به جام جهانی ببرد اعلام شد و منجر به اخراج ناگهانی او از سمت سرمربیگری تیم ملی شد. دوران مربیگری او نیز چندان بهتر نبود. درصد پیروزی ۴۶٪ پایینترین درصد در این لیست است، با یک شروع درخشان کوتاه مدت و به دنبال آن یک برد در هفت بازی، از جمله ۳شکست متوالی در لالیگا. این تیم تقریبا ۸ساعت بدون گلزنی بین ماههای سپتامبر و اکتبر برای دوران پس از رونالدو و در ۲۸ اکتبر در نیوکمپ شکست قاطع ۵ بر یک را مقابل بارسلونا تجربه کرد. این شکست، مادرید را در رتبه نهم لالیگا قرار داد. اخراج لوپتگی پس از ۱۴ بازی از تیمی که ۸بازیکن نامزد توپ طلا دارد، کاملا منطقی بود.
سانتی سولاری (اکتبر ۲۰۱۸ - مارس ۲۰۱۹)
سولاری - مانند زیدان، که از کاستیا به تیم اصلی ارتقا یافته بود - اکنون تا حد زیادی به عنوان یک شکست دیده میشود، اما آمار ۲۵ بازی اول او در سمت سرمربیگری نسبتا خوب است، با ۷۲٪ درصد برد - ۱۸ برد، ۲تساوی و ۴باخت - و ۱۰ کلین شیت. با این حال، گلزنی تیم با ۵۷ گل زده در این مدت، که کمتر از زمان مورینیو، آنچلوتی، بنیتز یا زیدان است، ضربه خورد. سولاری تصمیمات مهمی گرفت، مارسلو و ایسکوی کمکار را کنار گذاشت و به وینیسیوس جوان فرصت داد. اما آسیب واقعی بعدا وارد شد، زمانی که شکستهای متوالی مقابل بارسا با شکست خانگی مرگبار ۴ بر یک مقابل آژاکس در لیگ قهرمانان اروپا دنبال شد.
زینالدین زیدان (مارس-نوامبر ۲۰۱۹)
زیدان در دوران سختی به عنوان سومین مربی مادرید در فصلی پر هرج و مرج که بدون کسب هیچ جام مهمی به پایان رسید، بازگشت. نتایج اولیه او این موضوع را نشان داد، به طوری که ۴شکست قبل از پایان فصل ۲۰۱۸-۲۰۱۹ به ۴۸ درصد برد در ۲۵ بازی اول بازگشت او به این سمت کمک کرد. تیم در هر دو انتهای زمین مشکل داشت و تنها ۴۰ گل به ثمر رساند و ۲۸ گل دریافت کرد. اوضاع برای شروع فصل ۲۰-۲۰۱۹ بهبود یافت و تنها ناامیدی، شکست ۳ بر صفر اروپایی مقابل پاریسنژرمن بود. این تیم بعدا در فصلی که به دلیل شیوع بیماری همهگیر کووید-۱۹ مختل شده بود، عنوان قهرمانی لالیگا را از آن خود کرد.
کارلو آنچلوتی (اوت-دسامبر ۲۰۲۱)
اگر دوره دوم زیدان به اوج دوره اول نرسید، نمیتوان همین را در مورد بازگشت غیرمنتظره آنچلوتی گفت. ۲۵بازی اول این مربی ایتالیایی که دوباره سرمربی شد تقریبا بینقص بود، تنها استثنا ۲شکست متوالی در اواخر سپتامبر و اوایل اکتبر، مقابل اف سی شریف و اسپانیول بود. در غیر این صورت، مادرید آنچلوتی ۱۹ بازی را برد تا ۷۶٪ درصد برد را برای او به ارمغان بیاورد - که با اولین دوره مربیگریاش برابری میکند - و بین اکتبر و سال نو، ۱۵ بازی و ۳ماه متوالی بدون شکست را بدون شکست پشت سر گذاشت. این روند شامل پیروزی مقابل رقیب، بارسلونا - ۲ بر یک در نوکمپ - و اتلتیکو بود. مادرید و آنچلوتی برگشتند و به کسب دوگانه لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا ادامه دادند.
ژابی آلونسو (اوت-دسامبر ۲۰۲۵)
درصد برد ۷۲ درصدی او در ۲۵ بازی این فصل، به هیچ وجه با مورینیو، آنچلوتی یا زیدان قابل مقایسه نیست. این آمار با آمار سولاری برابری میکند -- اما این فقط یک برد کمتر از آنچلوتی یا زیدان است (۱۸ برد، در مقایسه با ۱۹ برد آنها)، و این دو نفر اکنون موفقترین و پرافتخارترین مربیان مادرید در دوران مدرن محسوب میشوند.
تیم آلونسو به اندازه اسلافش گل نمیزند - به طور میانگین ۲.۰۸ گل در هر بازی، در مقایسه با ۲.۶۸ گل مورینیو، ۲.۸۴ گل آنچلوتی (در دوره اول مربیگریاش) یا حتی ۲.۶۴ گل بنیتز. از سوی دیگر، آنها به طور میانگین در هر بازی یک گل دریافت میکنند که با آنچلوتی برابری میکند، اما نمیتواند با مورینیو (۰.۴)، بنیتز (۰.۸۴) یا دوره اول مربیگری زیدان (۰.۷۲) رقابت کند.
نقطه اوج آلونسو پیروزی ۲بر یک مقابل بارسلونا در برنابئو در ۲۶ اکتبر بود. یک هفته بعد، پیروزی ۴بر صفرمقابل والنسیا، ۱۳ برد از ۱۴ بازی را برای او به ارمغان آورد که حس ایجاد انگیزه را القا میکرد. اما این روند در ۱۱ بازی بعدی کاملا از بین رفت، که شامل ۳شکست، ۳تساوی و تنها یک عملکرد واقعا خوب، پیروزی ۳ بر صفر مقابل اتلتیک بیلبائو در ۳ دسامبر، بوده است.
تیم آلونسو شاید از نظر آماری بعد از ۲۵ بازی، درست پشت سر تیم آنچلوتی یا زیدان باشد، اما احساسات - یا به قول اسپانیاییها، شور و هیجان - تیمی را نشان میدهد که در حال پسرفت است و درست زمانی که باید خودش را پیدا کند، گم شده است. در برنابئو نه هواداران صبر میکنند، نه مدیران. اگر ژابی نتواند سوپرجام را ببرد، باید به مدتی استراحت برود.
نظر شما