به گزارش همشهریآنلاین، یاسین سلمانی؛ بازیکنی که بیشتر از آنکه در مستطیل سبز دیده شود، در قاب عکسهای تمرینی با لبخندی ژکوند رویت میشود. تمدید قرارداد او با پرسپولیس، بیش از آنکه یک تصمیم فنی باشد، شبیه به یک تفاهمنامه صلح میان نیمکت و سکو بود؛ قراردادی برای بازی نکردن، اما ماندن در کانون توجه! اما بخش کمدی و سورئال ماجرا جای دیگری است؛ صف طولانی مشتریان در فصل نقلوانتقالات زمستانی، آن هم پس از نیمکتنشینی او در نیمه اول لیگ! مربیانی که با ولع خاصی بهدنبال جذب او هستند، دقیقا براساس کدام دیتای فنی و آمادگی جسمانی تصمیم میگیرند؟
آخرین باری که یاسین ۹۰دقیقه کامل در زمین عرق ریخت و تأثیرگذار بود، احتمالا خیلی چیزها با امروز فرق داشت. آیا این مربیان تواناییهای او را در خواب میبینند یا صرفا بهدنبال خرید یک نام برای پز دادن در کنفرانسهای خبری هستند؟ سلمانی در پرسپولیس به یک معمای حلنشدنی تبدیل شده است. اگر او آنقدر باکیفیت است که نیمی از لیگ برایش سرودست میشکنند، چرا از گاریدو و کریم باقری گرفته تا هاشمیان و اوسمار حتی بهعنوان تعویضهای آخر هم به او اعتماد نکردند؟ و اگر آنقدر افت کرده که در حد تیم نیست، این همه هیاهو برای چیست؟ یاسین سلمانی ثابت کرد برای ستاره بودن و داشتن مشتری صفکشیده، لزوما نیاز به لمس توپ در مسابقات رسمی نیست؛ کافی است بلد باشی چطور با پیراهن تمرین، خوشتیپ بهنظر برسی و قراردادی را تمدید کنی که تنها خروجیاش، اشغال یک صندلی روی نیمکت ذخیرههاست. او درواقع میراثدار نیمکتنشینی مدرن است؛ کسی که بدون بازی کردن، هم محبوب است، هم گران، و هم همیشه در لیست خرید!
نظر شما