در میان محصولات وراهنر این یکی البته خوش شانس تر از فیلم هایی چون هفت پرده و سفره ایرانی بود و سرانجام به نمایش عمومی درآمد. فیلمی که شش سال پیش ساخته شده و حالا به نمایش درآمده.
با دیدن فیلم می شود حدس زد که سازندگانش آن را به قصد ساخت فیلمی موفق در گیشه مقابل دوربین برده اند. وراهنر در آن سال چندین فیلم متفاوت تهیه کرده بود و مربای شیرین قرار بود در عوض فیلمی با گیشه ای مطمئن باشد.
مشکلاتی که برای تهیه کننده پیش آمد، نمایش مربای شیرین هم مثل هفت پرده و تک درخت ها و... به زمانی نامعلوم موکول شد. حالا چند وقتی است که مربای شیرین اکران شده و برخلاف پیش بینی اولیه خوب هم نمی فروشد.
فیلمی طنزآمیز با حضور کارگردانی چون مرضیه برومند که قبلا تبحرش را با سریال های تلویزیونی اش نشان داده، قصه از هوشنگ مرادی کرمانی، بازیگرانی چون لیلا حاتمی و محمدرضا شریفی نیا و انبوهی از بازیگران مکمل که به لطف سیما، حالا چهر ه های شناخته شده به شمار می آیند و...
مربای شیرین با وجود تمام اینها توفیق چندانی در جذب مخاطب نداشته است. عده ای معتقدند فیلمی که پس از گذشت 6 سال امکان نمایش بیابد، طبیعی است که دیگر طراوت و تازگی لازم را نداشته باشد. یعنی مربای شیرین اگر در زمان خودش اکران می شد، می توانست اثری پرمخاطب باشد.
در نقض این ادعا می توان فیلم هایی را نام برد که نه تنها با سال ها تأخیر اکران شدند که حتی نسخه های ویدئویی آن به بازار آمده بودند و عملا در هنگام نمایش اکران دوم شان را سپری می کردند.
مربای شیرین اگر نمی تواند خواست مخاطب را تامین کند، بیشتر به واسطه بلاتکلیفی اش است. بلاتکلیفی در ساختار و مفهوم. فیلم هم می خواهد مخاطب بزرگسال را با خود همراه کند و هم به مخاطب کودک گوشه چشمی دارد و در نهایت نه آن است و نه این.
فرهاد توحیدی قبلا تبحرش را در نگارش فیلمنامه های پرمخاطب نشان داده، ولی در مربای شیرین نه کاراکترهای هدفمندی را خلق کرده و نه داستان چنانکه باید پیش می رود. حاصل کار فیلمی است که اتفاقاتش حسی را در مخاطب بیدار نمی کند و در این میان نه از محمدرضا شریفی نیا با آن تیپیکالش کاری برنمی آید و نه از بازیگر گزیده کاری مثل لیلا حاتمی که مشخص نیست چگونه تن به بازی در چنین نقشی داده است.
