به گزارش همشهریآنلاین، جنگ برای کودکان با خاموش شدن صدای گلوله ها به پایان نمی رسند. پیامدهای جنگ ها همواره فراتر از میدان های نبرد گسترش می یابد و کودکان، که کمترین نقش را در آغاز و تداوم درگیری ها دارند، از آسیب پذیرترین قربانیان آن هستند. تاریخ مداخلات نظامی آمریکا نیز نمونه های متعددی از این واقعیت را در خود جای داده است؛ از بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی گرفته تا کشتار غیرنظامیان در ویتنام، عراق و ایران. با این حال، برخی اقدامات نظامی نه تنها جان کودکان را در زمان جنگ تهدید کرده، بلکه آثار مخرب خود را برای دهه ها و حتی نسل های بعدی باقی گذاشته اند.
جنگ ویتنام یکی از روشن ترین نمونه های چنین وضعیتی است. در جریان این جنگ، استفاده گسترده آمریکا از مواد شیمیایی، به ویژه «عامل نارنجی»، بخش های وسیعی از محیط زیست این کشور را آلوده کرد و جمعیت غیرنظامی را در معرض مواد سمی قرار داد. پیامدهای این اقدام تنها به دوران جنگ محدود نماند و گزارش ها و پژوهش های علمی در دهه های بعد، از ارتباط آلودگی با مشکلات جدی سلامت، اختلالات رشد و ناهنجاری های مادرزادی حکایت کردند. کودکانی که سال ها پس از پایان جنگ متولد شدند نیز در مناطقی رشد کردند که آثار آلودگی همچنان در محیط زیست و زنجیره غذایی آن باقی مانده بود.
ارتش آمریکا با این استدلال که پوشش جنگلی پناهگاه نیروهای چریکی و زمین های کشاورزی منبع تامین غذای آنهاست، تصمیم گرفت بخش های گسترده ای از جنگل ها و مزارع ویتنام را با مواد شیمیایی از بین ببرد.
آمریکا بین سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۱ عملیات سم پاشی هوایی گسترده ای با نام «رَنچ هند» اجرا کرد. براساس پژوهش های مورد استناد سرویس پژوهشی کنگره آمریکا، در این عملیات حدود ۱۸ تا ۲۰ میلیون گالن از انواع علف کش ها در مناطق مختلف جنوب ویتنام پاشیده شد که حدود ۱۱ تا ۱۲ میلیون گالن آن عامل نارنجی بود. منطقه ای به وسعت تقریبی ۳۱ هزار کیلومتر مربع تحت تاثیر این عملیات قرار گرفت که بزرگترین حمله شیمیایی تاریخ لقب گرفت.
یکی از نگران کننده ترین ابعاد این بحران، تاثیر آلودگی بر کودکانی است که در زمان جنگ متولد نشده بودند. مواد تشکیل دهنده عامل نارنجی می تواند در خاک باقی بماند، وارد اکوسیستم های آبی شود. در نتیجه، انسان ها ممکن است از طریق مصرف مواد غذایی آلوده نیز در معرض این ماده قرار بگیرند.
در کنار اختلالات رشد، ناهنجاری های مادرزادی نیز از مهم ترین نگرانی های مرتبط با عامل نارنجی برای کودکان در ویتنام بوده است. خانواده ها و سازمان های حمایت از قربانیان مواردی متعدد از تولد کودکان با اندام های ناقص یا تغییر شکل یافته، اختلالات عصبی، ناتوانی های ذهنی، فلج مغزی و اسپینا بیفیدا را ثبت کرده اند. برخی از این کودکان برای تمام عمر به مراقبت پزشکی، توان بخشی و کمک در انجام فعالیت های روزمره نیاز دارند.
یکی از بحث برانگیزترین موضوعات درباره عامل نارنجی، انتقال پیامدهای آن به نسل های بعدی است. انجمن ویتنامی قربانیان عامل نارنجی، موارد متعددی از ابتلای فرزندان و نوادگان افراد در معرض این ماده به معلولیت های جدی را گزارش کرده است.
گزارش موسسه صلح آمریکا در سال ۲۰۲۳ برآورد کرد که حدود سه میلیون نفر به دلیل استفاده آمریکا از مواد شیمیایی با مشکلات سلامت یا معلولیت مواجه شده باشند. برآوردهای انجمن قربانیان ویتنام نیز از حدود ۱۵۰ هزار قربانی در نسل دوم، ۳۵ هزار نفر در نسل سوم و دو هزار نفر در نسل چهارم حکایت دارد.
بیش از پنج دهه پس از پایان جنگ، آلودگی شیمیایی همچنان در برخی مناطق ویتنام یک مشکل جدی است. ارزیابی سال ۲۰۱۶ آژانس توسعه بین المللی آمریکا نشان داد حدود ۵۰۰ هزار مترمکعب خاک آلوده در این منطقه نیازمند پاک سازی است.
با این حال، پاک سازی محیط زیست تنها بخشی از مسئولیت در برابر قربانیان است. این اقدامات نمی توانند معلولیت های ایجادشده را از بین ببرند یا فشارهای اقتصادی و روانی خانواده ها را جبران کنند. دسترسی مستمر به خدمات پزشکی، توان بخشی، آموزش و حمایت مالی همچنان از نیازهای اساسی جوامع آسیب دیده است
نظر شما