به گزارش همشهریآنلاین، وقتی که نیکلاس مادورو، رییسجمهور مستقر در ونزوئلا بود، این کشور با استبداد و سرکوب مخالفان توسط دولت او شناخته میشد، ده ماه گذشته ارتش آمریکا بهدستور ترامپ و بهبهانه مقابله با قاچاق مواد مخدر از مبدا ونزوئلا و آنچه که او «کارتل خورشید» میخواند، طی عملیاتی شبههالیوودی، شبانه نیکلاس مادورو را به همراه همسرش ربود و به زندانی در نیویورک آمریکا منتقل کرد. در این زمان، خانم دولسی رودریگز، معاون مادورو، بهعنوان رییسجمهور موقت به همراه وزرای کابینه، همکاری مناسبی با آمریکا در انعقاد قراردادهای نفتی و معدنی کلان با آمریکا داشتند، در این زمان ترامپ بهراحتی در روز روشن، بارها در سخنرانیش صحبت از تصاحب ثروت و نفت ونزوئلا بهعنوان هدیه این کشور به آمریکا میکند. ولی ارمغان آن برای مردم ونزوئلا چه بود؟
اگر روزگاری معترضان ونزوئلایی بهدلیل نیروهای امنیتی نقابدار و سیاهپوش از تاریکی شب میترسیدند، حالا به خاطره تاریکی هرشب به خیابان میآیند، بخشی از مردم ونزوئلا به آمریکا امید داشتند، ولی حالا که کشورشان غیرمستقیم تحت کنترل آمریکا قرار گرفته، از روزی 16ساعت بیبرقی رنج میبرند، آیدولینْدا گوئررو، اقتصاددان 61ساله ساکن شهر ماراکای، مرکز صنعتی ونزوئلا و پنجمین شهر بزرگ این کشور، میگوید: «وقتی برق میرود، آنتن تلفن همراه و اینترنت هم قطع میشود. پمپهای آب محلهها نیز از کار میافتند» یعنی سه خدمت اساسی برق، آب و ارتباطات همزمان برای ساعات طولانی در روز از کار میافتند!
وضعیت بیبرقی و بیآبی کشوری با بالاترین ذخیره نفت جهان که حالا به شرکتهای آمریکایی تعلق میگیرد، موجب شده، موج اعتراضات به سطح بیسابقهای درسالهای اخیر برسد، بهطوری که براساس دادههای «رصدخانه ونزوئلایی تعارضات اجتماعی» (OVCS)، تنها در ماه سپتامبر سال جاری، بیش از 1100 اعتراض در سراسر ونزوئلا معادل میانگین روزانه 37اعتراض، ثبت شده است که دستکم 531مورد آنها مستقیما به موضوع برق مرتبط بوده است.
این نتیجه دموکراسی و مداخله آمریکا در ونزوئلا است؛ آزادی برای اعتراضات اما نه برای آرمانهای بلند سیاسی بلکه برای امکانات ابتدایی زیرساختی درحالی که بهسرعت منابع کشورشان غارت میشود!
ترامپ با وعده آزادی و رفاه به ونزوئلا آمد، اما حالا مردم کشوری با بزرگترین ذخایر نفت جهان، در خاموشی و بیآبی زندگی میکنند!
کد خبر 1087160
نظر شما