همشهری آنلاین: حسین پرورش که امروز خبر درگذشتش منتشر شد، با دو فیلم «کلاغ» به کارگردانی بهرام بیضایی و «نقطه ضعف» ساخته محمدرضا اعلامی در یادها مانده است. او پیش از انقلاب بیشتر به عنوان بازیگر تئاتر و مدرس دانشگاه شناخته می‌شد و در نشریات آن روزگار در مقام متخصص و مدرس اظهارنظرهایی از او باقی مانده است.
روزنامه اطلاعات اول اردیبهشت سال ۱۳۵۵ در گزارشی چکیده حرف‌های علی نصیریان، داود رشیدی، اسماعیل خلج، هما روستا، پری صابری، حسین پرورش و تعدادی دیگر از فعالان تئاتر را در نخستین جشنواره ۱۰روزه تئاتر منتشر کرده است. مرحوم پرورش در این گزارش نکاتی را بیان کرده که هنوز صحت و سقمشان به قوت خود باقی است:
حسین پرورش استاد تئاتر در دانشگاه:
* تئاتر یک بازی با ضوابطی خاص است، مثلا بچه‌ها در بازیشان همگی، چوب را به جای شمشیر می‌پذیرند و در تئاتر هم چنین قانونی وجود دارد که مثلا یک درخت نشانه جنگل می‌باشد. هدف تئاتر، دادن لذت به تماشاگر و ایجاد یک رابطه معنوی است. برای اینکه تئاتر خوب داشته باشیم باید اسطوره‌ها و فلسفه‌های جدید اجتماعی، روانشناسی، جامعه‌شناسی و آدم شناسی و... را بشناسیم. ما باید برای پیشرفت تئاتر، خود را تعالی بدهیم. نباید منتظر نشست تا لقمه را در دهانمان بگذارند. باید پرسید آیا همه کتاب‌های موجود را خوانده‌ایم، آیا زبان دوم می‌دانیم، آیا تا به حال به فکر کمک به تئاتر بوده‌ایم؟
* کار یک تئاتری با نقاش فرق زیادی ندارد. او باید در همه جا دنبال اجزای کارش بگردد. ما هنرمند و نمایشنامه‌نویس و کارگردان و... نداریم، ولی این نداشتن‌ها دلیل برای کار نکردن نیست. ما باید بار مسئولیت را بر دوش حس کرده و هرچیز را که نداریم، بسازیم.
* برای بازیگر شدن، همه امکانات کسی را بازیگر نمی‌کند. باید استعداد بازی کردن داشت و در دانشکده می‌توان فقط استعدادها را پرورش داد. و باید توجه کرد که آموختن گیتار آسان است، زیرا گیتار شیئی است خارج از وجود انسان، اما آموختن هنر مربوط به درون انسان است و برای این کار، باید عشق‌ها، حس‌ها، نیازها، خشم‌های بازیگر را شناخت تا بتوان از او یک بازیگر ساخت. آموزش تئاتر از دانشکده شروع نمی‌شود، از تولد شروع می‌شود و آنچه را که شما طی سال‌ها می‌خوانید و نمی‌توانید بهم ربط دهید، مادر دانشکده ربط می‌دهیم، و به‌طور کلی آموزش با من و همکارانم در دانشگاه شروع نمی‌شود و با ما هم ختم نمی‌شود.
نظر شما