داستین هافمن چرا می‌خواست از بازی در «مرد بارانی» انصراف دهد؟ | کمکی که تام کروز به بازیگر اسکاری کرد

همشهری آنلاین: داستین هافمن درباره بازی در نقش فردی مبتلا به اتیسم در فیلم «مرد بارانی» در کتاب خاطرات جدیدش نوشته در مقطعی احساس می‌کرده بازی‌اش کاملاً مصنوعی و غیرواقعی است، اما صحنه‌ای بداهه با همبازی‌اش تام کروز مسیر ایفای این نقش را برایش تغییر داد. هافمن در این کتاب که در ۱۰ نوامبر منتشر شده، نوشته است: «تقریباً از بازی در مرد بارانی انصراف دادم، چون نمی‌توانستم شخصیت را پیدا کنم. احساس می‌کردم مضحک و کاملاً غیرواقعی هستم.»

او به یاد می‌آورد که هنگام تماشای تصاویر ضبط‌شده روزانه فیلم همراه با بری لوینسون، کارگردان اثر، با خود فکر می‌کرد بازی‌اش فاجعه‌بار است و باید از پروژه خارج شود. با این حال، لوینسون در برابر نگرانی‌های او آرامش خود را حفظ می‌کرد و به او اطمینان می‌داد.

هافمن در فیلم «مرد بارانی» محصول ۱۹۸۸، نقش ریموند بابیت را در کنار تام کروز ایفا کرد. داستان درباره چارلی بابیت، با بازی کروز، است که پس از مرگ پدرش متوجه می‌شود برادر اوتیسمی‌اش، ریموند، وارث سه میلیون دلار از دارایی پدر شده است. چارلی که پیش‌تر از وجود چنین برادری خبر نداشته، ریموند را از مرکز نگهداری خارج می‌کند و سفری جاده‌ای را با او آغاز می‌کند؛ سفری که رابطه میان دو برادر را دگرگون می‌سازد.

هافمن برای بازی در این فیلم جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد. «مرد بارانی» همچنین در مراسم اسکار سال ۱۹۸۹ سه جایزه دیگر، از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه را به دست آورد.

نقطه عطف ماجرا زمانی اتفاق افتاد که هافمن و کروز صحنه‌ای را در داخل خودرو بازی می‌کردند. به دلیل فضای محدود ماشین، هیچ‌کس جز دو بازیگر در آن حضور نداشت و دوربین از کف خودرو صحنه را ضبط می‌کرد. لوینسون از آن‌ها خواست دیالوگ‌ها را اجرا کنند و در صورت باقی ماندن نگاتیو، بداهه‌پردازی را ادامه دهند. هافمن می‌گوید کروز به‌خوبی در نقش چارلی فرو رفته بود و با پرسیدن سؤال‌هایی از او، اجرای بداهه بسیار خوبی داشت؛ اما خودش نمی‌دانست چگونه باید مانند ریموند، شخصیتی که مبتلا به اوتیسم بود، فکر کند. به همین دلیل مرتب پاسخ می‌داد: «بله، بله.»

او پس از پایان صحنه به‌شدت ناراحت شد و حتی از کارگردان عذرخواهی کرد و گفت اجرای صحنه را کاملاً خراب کرده است. اما وقتی تصاویر ضبط‌شده را تماشا کرد، نظرش به‌کلی تغییر کرد. هافمن متوجه شد همان رفتاری که تصور می‌کرد نشانه ضعف بازی‌اش است، دقیقاً ویژگی شخصیت ریموند بوده است. او در کتابش می‌نویسد: «همان بود؛ خودِ آن مرد. فردی سردرگم، به‌شدت متمرکز، نامطمئن نسبت به خودش و کسی که بسیار تلاش می‌کرد انتظارات دیگران را برآورده کند، بی‌آنکه واقعاً بداند از او چه می‌خواهند.»

این تجربه به هافمن کمک کرد شخصیت ریموند را پیدا کند؛ نقشی که بعدها به یکی از ماندگارترین اجراهای کارنامه هنری او تبدیل شد.