همشهری آنلاین: صنعت سینما در حال تجربه تحولی تازه با ورود هوش مصنوعی است؛ فناوری‌ای که پیش از این بیشتر در قالب تولید داستان، دیالوگ و شخصیت‌های مجازی تصور می‌شد، اما اکنون به‌طور مستقیم بر مشاغل پشت صحنه نیز تأثیر گذاشته است. چهره‌های مطرح سینما به‌تدریج استفاده از این فناوری را در فرآیند فیلم‌سازی آغاز کرده‌اند. جیمز کامرون به عضویت هیئت‌مدیره یک شرکت فعال در حوزه هوش مصنوعی مولد درآمده و به کاربردهای این فناوری در جلوه‌های بصری رایانه‌ای علاقه نشان داده است. استیون سودربرگ نیز برای ساخت انیمیشن‌های مستند خود درباره جان لنون از فناوری هوش مصنوعی شرکت متا استفاده کرده است. حتی کریستوفر نولان، با وجود مخالفت با تصور جایگزینی انسان توسط هوش مصنوعی، کاربرد ابزارهای تصویری این فناوری را مفید می‌داند.
به گزارش گاردین، در این میان، هنرمندان استوری‌بورد بیش از دیگر گروه‌های سینمایی در معرض خطر قرار گرفته‌اند. استوری‌بوردها مجموعه‌ای از طراحی‌ها و تصاویر هستند که پیش از فیلم‌برداری، صحنه‌های مختلف فیلم را به تصویر می‌کشند و به کارگردان و عوامل تولید کمک می‌کنند تا درباره ترکیب‌بندی، حرکت دوربین، جای‌گیری بازیگران و شکل نهایی صحنه‌ها تصمیم بگیرند. این تصاویر در واقع پلی میان فیلمنامه و اجرای سینمایی آن هستند.
اکنون نرم‌افزارهای هوش مصنوعی می‌توانند با دریافت دستورهای متنی، تصاویر موردنیاز را تولید کنند؛ قابلیتی که این نگرانی را ایجاد کرده است که طراحان استوری‌بورد به‌تدریج جای خود را به الگوریتم‌ها بدهند. حتی مارتین اسکورسیزی نیز در پروژه جدید خود از یک مدل تبدیل متن به تصویر برای طراحی استوری‌بورد استفاده کرده است. با این حال، فعالان این حرفه معتقدند استوری‌بورد صرفاً به معنای تولید چند تصویر زیبا نیست. الکس کلارک، هنرمند بریتانیایی استوری‌بورد که در پروژه‌هایی مانند «میکی ۱۷» همکاری داشته، تأکید می‌کند که این فرآیند اساساً بر گفت‌وگو و همکاری خلاقانه میان کارگردان، تصویرگر و دیگر عوامل فیلم استوار است. به گفته او، طراحی استوری‌بورد فرصتی برای درک ذهنیت کارگردان و یافتن بهترین شیوه روایت بصری یک صحنه است.
از نگاه بسیاری از فیلم‌سازان، استوری‌بورد بخشی از فرآیند نویسندگی و شکل‌گیری زبان سینمایی اثر محسوب می‌شود. دنی ویلنوو، کارگردان «تلماسه»، همکار استوری‌بوردساز خود را امتداد ذهنش توصیف کرده است. در واقع، طراحی‌های اولیه به کارگردان کمک می‌کنند پیش از آغاز فیلم‌برداری، جهان بصری اثر را تصور و درباره جزئیات آن تصمیم‌گیری کند.
تاریخ سینما نیز نشان می‌دهد استوری‌بوردها همواره نقشی فراتر از یک ابزار فنی داشته‌اند. از طراحی‌های آلفرد هیچکاک برای صحنه مشهور قتل در حمام فیلم «روانی» با همکاری سال باس گرفته تا طرح‌های سوررئال سالوادور دالی برای فیلم «طلسم‌شده»، این آثار بخشی از تاریخ هنر سینما هستند. کارگردانانی مانند آکیرا کوروساوا، ریدلی اسکات و بونگ جون‌هو نیز از جمله فیلم‌سازانی هستند که طراحی‌های شخصی خود را برای فیلم‌هایشان انجام داده‌اند.
علاقه مخاطبان به پشت صحنه فیلم‌ها نیز موجب شده است استوری‌بوردها به آثاری مستقل و ارزشمند تبدیل شوند و حتی در قالب کتاب و نمایشگاه به نمایش درآیند. این موضوع نشان می‌دهد که طراحی‌های اولیه فیلم‌ها علاوه بر کاربرد حرفه‌ای، ارزش هنری و تاریخی دارند.
با وجود نگرانی‌ها، برخی کارشناسان معتقدند هوش مصنوعی لزوماً نباید به حذف خلاقیت انسانی منجر شود. فردیناندو کوکو، مدرس سینما، معتقد است دشواری‌های ارتباط و همکاری میان عوامل فیلم بخشی از فرآیند گسترش خلاقیت هنری است؛ فرآیندی که هوش مصنوعی نمی‌تواند به‌طور کامل جایگزین آن شود.
در همین حال، الکس کلارک پیش‌بینی می‌کند با افزایش استفاده از هوش مصنوعی، مخاطبان بیش از گذشته به آثاری علاقه‌مند شوند که اصالت و حضور خلاقانه انسان در آن‌ها قابل مشاهده باشد. به باور او، سینمای موفق در نهایت باید بتواند احساسات انسانی را برانگیزد؛ ویژگی‌ای که ریشه در تجربه، خلاقیت و نگاه انسانی دارد.
نظر شما