چریک پیر و مرحوم شیطان بزرگ !

به گزارش همشهری آنلاین؛ یکی از چهره‌های نامدار جریان اصلاحات اخیراً در گفت‌وگویی، جیمی کارتر رئیس‌جمهور اسبق آمریکا را «مرحوم» خوانده و مدعی شده که او به شاه فشار آورد تا «فضا را باز کند» و به زعم او همین «فضای باز» زمینه‌ساز پیروزی مردم در بهمن ماه سال ۱۳۵۷ شد.
این چهره حتی پیروزی انقلاب اسلامی را به «اصلاحات» تقلیل داده است. این روایت، هم با واقعیت‌های تاریخی نمی‌خواند و هم ماهیت انقلاب اسلامی را تحریف می‌کند.
اول اینکه خالی کردن پشت شاه توسط آمریکا یک مغلطه بزرگ تاریخی است که طی سالهای اخیر، سلطنت طلبان و برخی فراموش کاران نظیر این اصلاح طلب در داخل آن را پرورش داده و در ذهن عامه مردم رسوخ داده اند.
کارتر تا آخرین ماه‌ها از شاه حمایت کرد. نشان به این نشان که در ۲۵ آذر سال ۱۳۵۷، یعنی پس از کشتار عظیم ۱۷ شهریور و در اوج اعتراضات، کارتر در پیامی محرمانه به «سولیوان» سفیر آمریکا در تهران دستور داد حمایت آمریکا را از کوشش‌های شاه برای اعاده امنیت و ثبات به اطلاع او برساند. چند روز بعد نیز در تماسی تلفنی، کارتر حمایت کامل خود را از شاه تکرار کرد.
پس سخن از فشار کارتر بر شاه برای ایجاد فضای باز سیاسی ابداً درست نیست؛ اولویت واشنگتن حفظ شاه و سرکوب بود، نه اصلاح. در ضمن آنچه در سال ۵۷ رخ داد یک «اصلاح» نبود، بلکه انقلابی تمام‌عیار بود.
بسیاری از متفکرین غربی این انقلاب را آخرین و بزرگ ترین انقلاب قرن بیستم خوانده‌اند و آن را در کنار انقلاب‌های بزرگ فرانسه و روسیه نشانده‌اند.
میشل فوکو، فیلسوف برجسته فرانسوی، که خود دو بار به ایران سفر کرد، انقلاب ایران را پدیده‌ای منحصربه‌فرد و «روح یک جهان بی روح» خواند که با هیچ‌یک از الگوهای مدرن غربی یا مارکسیستی قابل قیاس نبود.
این تحلیل با تقلیل انقلاب به «نتیجه فضای باز کارتر» هیچ سنخیتی ندارد.
از طرف دیگر، کارتر پس از پیروزی انقلاب اسلامی، سنگین‌ترین ضربات را به مردم ایران وارد کرد؛ از جمله:
تحریم‌های اقتصادی، بلوکه کردن پول‌ها و طلاهای ایران در بانک‌های آمریکا، حمله نظامی به طبس، و طراحی کودتای نافرجام نقاب.
همه این‌ها نشان می‌دهد کارتر نه «حامی» انقلاب، که از آغازین روزهای پس از پیروزی، در صف دشمنان آن ایستاد.
در نتیجه، روایت این اصلاح‌طلب سابقه‌دار نه یک تفسیر تاریخی، بلکه روایتی است که نقش آمریکا در سرکوب و سپس توطئه علیه انقلاب را پاک می‌کند و بزرگ‌ترین انقلاب قرن بیستم را به «هدیه» یک رئیس‌جمهور آمریکایی تبدیل می‌سازد.