همشهری آنلاین-یکتافراهانی : این پدیده‌های شگفت‌انگیز که در ظاهر تنها گودال‌های ساده‌ای به نظر می‌رسند، در واقع دروازه‌های ورودی به شبکه‌ای از تونل‌های عظیم زیرزمینی هستند؛ سازه‌های طبیعی شگفت‌انگیزی که میلیاردها سال پیش توسط جریان‌های گدازه‌ای شکل گرفته‌اند و حالا به‌عنوان امن‌ترین کاندیدا برای سکونت انسان در خارج از زمین مطرح شده‌اند.
دروازه‌هایی پنهان به اعماق ماه در «دریای آرامش»
یکی از هیجان‌انگیزترین اکتشافات سال‌های اخیر در منطقه معروف به «دریای آرامش» رخ داده است؛ جایی که یک دهانه عمودی بسیار عمیق و تاریک توجه پژوهشگران فضایی را به خود جلب کرد. بررسی‌های دقیق با استفاده از پردازش تصاویر ماهواره‌ای نشان داد که این حفره، دهانه یک غار فروریخته است.
در زمان‌های بسیار دور که فعالیت‌های آتشفشانی روی ماه جریان داشت، رودخانه‌هایی از سنگ مذاب زیر سطح جاری شدند. پس از سرد شدن مواد مذاب، پوسته‌ای جامد روی آن‌ها بسته شد و جریان‌های درون‌زمینی با خالی شدن، تونل‌های استوانه‌ای غول‌پیکری را به جا گذاشتند. فروریختن سقف یکی از این تونل‌ها حالا پنجره‌ای رو به دنیایی ناشناخته در زیر خاک ماه باز کرده است که ابعاد آن حیرت‌انگیز گزارش شده است.
بیشتر بخوانید :
غارهای ماه؛ بهترین پناهگاه برای فضانوردان
به گزارش ScienceDaily / NASA Lunar Reconnaissance زندگی روی سطح ماه با چالش‌های مرگباری روبه‌رو ست که بزرگ‌ترین آن‌ها تغییرات شدید دمایی و پرتوهای کیهانی خطرناک است. دمای سطح ماه در طول روز به بیش از ۱۰۰ درجه سانتی‌گراد می‌رسد و شب‌هنگام تا منفی ۱۳۰ درجه افت می‌کند. علاوه بر این، نبود جو غلیظ باعث می‌شود پرتوهای کیهانی و شهاب‌سنگ‌های ریز به طور مداوم سطح ماه را بمباران کنند.
اما درون این لوله‌های گدازه‌ای زیرزمینی، شرایط کاملاً متفاوت است. ضخامت لایه‌های سنگی بالای این غارها به‌عنوان یک سپر محافظتی بی‌نقص عمل می‌کند. دمای درون این تونل‌ها در تمام طول شبانه‌روز در حدود یک درجه‌حرارت مطبوع و ثابت باقی می‌ماند و فضانوردان را از تابش‌های مرگبار خورشیدی و شهاب‌سنگ‌ها کاملاً در امان نگه می‌دارد. به همین دلیل است که آژانس‌های فضایی بزرگ جهان اکنون این غارها را به‌عنوان گزینه‌ای ایده‌آل برای احداث نخستین پایگاه‌های دائمی انسانی بررسی می‌کنند.
مسیر دشوار ساخت شهرک‌های زیرزمینی فضایی
باوجود جذابیت فوق‌العاده این غارهای زیرزمینی، تبدیل‌کردن آن‌ها به محل زندگی انسان کار ساده‌ای نیست. نخستین چالش بزرگ، نحوه ورود به این حفره‌هاست؛ چرا که عمق این گودال‌ها معادل چندین طبقه یک ساختمان بلند است و فضانوردان برای پایین رفتن به تجهیزات و بالابرهای پیشرفته نیاز خواهند داشت.
علاوه بر این، حمل تجهیزات سنگین ساختمانی از زمین به ماه و راه‌اندازی سامانه‌های تولید اکسیژن و تصفیه هوا در اعماق سنگ‌ها نیازمند فناوری‌های فوق‌پیشرفته‌ای است که مهندسان فضایی هنوز درحال‌توسعه آن‌ها هستند. با این حال، شبیه‌سازی‌های کامپیوتری نشان می‌دهند استفاده از ربات‌های خودکار پیش از اعزام انسان‌ها می‌تواند بخش عمده‌ای از کار ایمن‌سازی و ساخت‌وساز را در این غارهای تاریک انجام دهد.
نظر شما