گروه دیپلماتیک - همشهری آنلاین: «انصارالله یمن از متحدان مهم ایران در منطقه است، اما نزدیکی این گروه به تهران لزوماً به معنای فرمانبرداری آن از ایران نیست.» این بخشی از گزارشی تحلیلی مؤسسه آمریکایی رند (RAND) است که در نیویورکتایمز منتشر شده است.
در این گزارش آمده که حمایت ایران از انصارالله توانمندیهای این گروه را تقویت کرده اما رهبران یمن در تصمیمگیریهای خود منافع و محاسبات مستقلی را دنبال میکنند. بخشهایی از این گزارش را میخوانیم:
ریشههای بومی قدرت انصارالله
- انصارالله از سال ۲۰۰۴ در شمال یمن، پیش از تبدیل شدن به بازیگری منطقهای، با دولت مرکزی (دست نشانده سعودیها) جنگیدهاند.
- قدرت آنان بر شبکهای از قبایل، هویت زیدی، ساختارهای امنیتی، مالیات، گمرک و اداره مناطق تحت کنترل استوار است.
- انصارالله اکنون صنعا و بخش بزرگی از غرب و شمال یمن، یعنی مناطق محل سکونت اکثریت جمعیت کشور، را در اختیار دارد.
- بنابراین، بقای این گروه فقط به پول و سلاح ایران وابسته نیست؛ بلکه به تواناییاش در حکومتداری، بسیج اجتماعی و تأمین منابع داخلی نیز مربوط است.
بابالمندب؛ اهرم فشار جهانی
- موقعیت جغرافیایی یمن به انصارالله امکان میدهد بر یکی از مهمترین مسیرهای دریایی جهان فشار وارد کنند: کانال سوئز که حدود ۱۰ درصد تجارت دریایی جهان و ۲۲ درصد تجارت کانتینری را پوشش میدهد.
- این توانمندی به انصارالله اجازه میدهد بدون برخورداری از نیروی دریایی کلاسیک، بر تجارت، انرژی و محاسبات امنیتی قدرتهای بزرگ اثر بگذارد.
منافع یمنی، فراتر از دستورکار تهران
انصارالله یمن حملات دریایی ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ را حمایت از فلسطینیها آغاز کردند. این اقدام، همزمان، دو فایده داخلی برای آنان داشت:
1. تقویت مشروعیت ایدئولوژیک در مناطق تحت کنترل.
2. نمایش توانایی دفاع از یمن در برابر آمریکا، رژیم صهیونیستی و عربستان سعودی.
پس زمانبندی و شدت عملیات میتواند تابع محاسبات داخلی یمن، رقابت با دولت رقیب، فشار اقتصادی و نیاز به حفظ انسجام نیروها باشد؛ نه تصمیم تهران.
بنا براین هرگونه توافق احتمالی برای پایان درگیری و جنگ در خاورمیانه، لزوماً به توقف عملیات انصارالله یمن منجر نخواهد شد.
نظر شما