رابرت دنیرو می‌گوید تمجید از بازی‌اش را جدی نمی‌گیرد، حتی اگر الیا کازان تحسنیش می‌کرد!

همشهری آنلاین: رابرت دنیرو به‌تازگی خاطره‌ای از دوران ساخت «آخرین قارون»، آخرین فیلم الیا کازان، تعریف کرده است؛ خاطره‌ای که نشان می‌دهد حتی تعریف و تمجید یک کارگردان بزرگ نیز گاهی می‌تواند برای یک بازیگر باتجربه با تردید همراه باشد.

دنیرو در پادکستی درباره رابطه میان بازیگر و کارگردان و نحوه برخورد آنها با یکدیگر صحبت کرد. او گفت گاهی نسبت به تعریف و تمجید بیش از حد دیگران از خودش محتاط است. دنیرو توضیح داد: «من مشکلی ندارم وقتی یک کارگردان یا شخص دیگری به شما می‌گوید که کارتان خوب بوده است. اینکه بگویند "خیلی خوب بود" یا "عالی بود"، مشکلی ندارد.» اما خاطره‌ای که او از همکاری با الیا کازان داشت، نشان داد که این موضوع برایش کمی متفاوت بوده است.

دنیرو گفت پس از فیلمبرداری یکی از صحنه‌های «آخرین قارون»، کازان نزد او آمد و از بازی‌اش تعریف کرد و گفت که اجرای او «عالی» بوده است. دنیرو در پاسخ گفت: «خب، ممنون. احساس خوبی دارم، هرچند مطمئن نیستم واقعاً منظورتان همین بوده باشد، اما خوشحالم.» به گفته دنیرو، این پاسخ کازان را کمی ناراحت کرد. کارگردان تصور کرده بود دنیرو حرف او را باور نکرده است. دنیرو ادامه داد که سعی کرده منظور خود را توضیح دهد: «گفتم نه، نه... تلاش مهم‌ترین چیز است.»

او سپس واکنش کازان را به نوعی تعریف و تمجید والدین از فرزندشان تشبیه کرد. دنیرو گفت وقتی کودکی کاری انجام می‌دهد و آن را به والدینش نشان می‌دهد، ممکن است پدر یا مادر بگویند: «مگه قشنگ نیست؟ عالیه! وای، خیلی بهت افتخار می‌کنم.» به گفته دنیرو، این نوع واکنش واقعی است و فرد واقعاً آن را باور دارد.

ایمی پولر، بازیگر و مجری پادکست، که متوجه دیدگاه دنیرو شده بود، به سابقه او در مقام کارگردان نیز اشاره کرد. دنیرو پیش از این دو فیلم بلند، یعنی «داستان برانکسی» در سال ۱۹۹۳ و «چوپان خوب» در سال ۲۰۰۶ را کارگردانی کرده بود. پولر از دنیرو پرسید آیا زمانی که کارگردان را چندان قدرتمند نمی‌بیند، خودش تمایل پیدا می‌کند کنترل بیشتری بر صحنه داشته باشد یا نه. دنیرو این موضوع را رد کرد و گفت وقتی با یک کارگردان همکاری می‌کند، به او اعتماد دارد و انتظار دارد کارگردان نیز به او اعتماد کند. او گفت: «شما خودتان را در چنین موقعیتی قرار نمی‌دهید. اگر با کارگردان کار می‌کنم، شاید درباره بعضی چیزها صحبت کنم، اما به او اعتماد می‌کنم و او هم به من اعتماد می‌کند. قرار نیست مزاحم کارش شوم یا بازی دربیاورم. ما یک هدف داریم و برای رسیدن به آن با هم کار می‌کنیم. نمی‌خواهیم وقتمان را با کارهای بیهوده تلف کنیم.»

«آخرین قارون» آخرین فیلم بلند الیا کازان در مقام کارگردان بود. این فیلم نوزدهمین اثر بلند سینمایی او محسوب می‌شود و یازدهمین فیلمی بود که کازان پس از شهادتش در سال ۱۹۵۲ در برابر کمیته فعالیت‌های ضدآمریکایی مجلس نمایندگان آمریکا ساخت. کازان در دوران موسوم به «ترس سرخ» در آمریکا، در برابر این کمیته حاضر شد. او در ابتدا از معرفی افرادی که تصور می‌شد عضو حزب کمونیست هستند خودداری کرد، اما در نهایت نام هشت نفر را اعلام کرد.

این تصمیم جنجال زیادی ایجاد کرد و تأثیر آن بر زندگی حرفه‌ای کازان برای سال‌ها ادامه یافت. تقریباً نیم قرن بعد، در مراسم اسکار سال ۱۹۹۹، این موضوع همچنان محل اختلاف بود. در آن مراسم، رابرت دنیرو و مارتین اسکورسیزی جایزه افتخاری را به الیا کازان اهدا کردند. با این حال، برخی از حاضران از جمله ایمی مدیگان و اد هریس هنگام دریافت جایزه توسط کازان از تشویق او خودداری کردند.