همشهری آنلاین: این منطقه که یکی از بزرگترین مراکز فرآوری مرمر در آسیا به شمار میرود، روزانه بیش از ۵۵۰۰ تن لجن و ضایعات سنگی حاصل از برش و صیقل سنگهایی مثل مرمر و گرانیت را دریافت میکند؛ پسماندهایی که طی سالها، سطحی سفید و یکدست ایجاد کردهاند و اکنون به جاذبهای غیرمنتظره برای گردشگران تبدیل شدهاند.
بیش تر بخوانید:
ساختمان کیکی
این پهنه ۳۳ هکتاری که زمانی تنها یک زمین صنعتی متروک بود، امروز میزبان زوجهایی است که برای عکسهای پیش از ازدواج میان تپههای سفیدرنگ آن ژست میگیرند. گروههای فیلمسازی و تولیدکنندگان موزیکویدئو نیز از این چشمانداز غیرعادی بهعنوان پسزمینههای متفاوت استفاده میکنند. حتی گردشگران با اسبسواری روی این تپههای موجدار، تجربهای شبیه حرکت در یک دشت برفی را بازسازی میکنند. بارندگی نیز جلوه این منظره را دوچندان میکند؛ آب باران در فرورفتگیها جمع میشود و حوضچههایی آبیرنگ میسازد که تضاد چشمنوازی با سفیدی اطراف ایجاد میکند. همین تصاویر در شبکههای اجتماعی دستبهدست شده و محبوبیت این مکان را افزایش داده است.
با وجود این جذابیت بصری، کارشناسان محیطزیست بارها نسبت به پیامدهای خطرناک دفع کنترلنشده این پسماندهای مرمرین هشدار دادهاند. مطالعات نشان میدهد که آبهای اطراف این منطقه با افزایش شوری، سختی و حتی فلزات سنگین مواجه شدهاند؛ موضوعی که میتواند سلامت ساکنان و محیطزیست را تهدید کند. دادگاه عالی محیطزیست هند نیز چند ماه گذشته مجموعهای از اقدامات اصلاحی را الزامی کرده است؛ ازجمله تدوین دستورالعملهایی برای استفاده مجدد از لجن مرمر و جلوگیری از انباشت بیرویه آن. این دادگاه تأکید کرده است که در این محل هیچگونه سامانه مهندسیشدهای برای مدیریت پسماند، کنترل گردوغبار یا پایش آب و هوا وجود ندارد.
با این حال، هشدارها هنوز نتوانستهاند از هجوم گردشگران به این چشمانداز فراواقعی جلوگیری کنند؛ جایی که زشتی پسماند صنعتی به شکلی ناخواسته به زیبایی بصری بدل شده است.
نظر شما