به گزارش همشهری آنلاین، این تحلیلگر سیاسی در بخشی از گفتگوی خود با ایران گفت: مسئله رقابتهای انتخاباتی نیز وجود دارد. برخی افراد با شعار مذاکره رأی میآورند و گروههای دیگر تصور میکنند با مخالفت با مذاکره میتوانند رأی کسب کنند. بنابراین، یکی از مشکلات روابط ایران و آمریکا به فضای سیاسی داخلی ایران نیز مربوط میشود و مذاکره گاهی به ابزاری برای رقابتهای جناحی تبدیل میشود. ما باید هزینه سیاست آمریکا را افزایش دهیم. البته منظور من صرفاً اقدام نظامی نیست. اگر تنگه هرمز بسته شود و سیاست آمریکا تغییر نکند، باید مسیر را تغییر دهیم. اگر سیاست تغییر نکند، باید زیرساختهای آمریکا را در منطقه هدف قرار داد. من در اواخر مرداد ۱۴۰۵ عرض میکنم که اگر این سیاست تغییر نکند، ترامپ حتی ممکن است در آینده به استفاده از سلاح هستهای علیه ایران نیز فکر کند. اگر سیاست آمریکا تغییر نکند، ممکن است زمانی برسد که امکان پاسخگویی برای ما بسیار محدود شود.
این تجربه را در مورد حزبالله نیز دیدهایم. یکی از نمونههای استفاده نادرست از دیپلماسی، نحوه مدیریت جنگ غزه بود. زمانی که اسرائیل حملات گسترده خود را آغاز کرد، افکار عمومی جهان نسبت به آن اعتراض داشت و حتی در برخی کشورهای اروپایی نیز مخالفتهایی شکل گرفت. آنتونی بلینکن، که دولت بایدن نیز در حمایت از اسرائیل موضع روشنی داشت، مرتب میان دوحه و قاهره رفتوآمد میکرد و میگفت ما در حال مذاکره هستیم.
این مذاکرات یکی از ابزارهای مدیریت رفتار طرف مقابل بود. هدف این بود که حزبالله وارد جنگ گسترده نشود. حزبالله در آن مقطع حملات محدودی انجام میداد و اسرائیل نیز پاسخهای محدودی میداد و ایران نیز مستقیماً وارد جنگ نشده بود. آنها نگران بودند که ورود جدی حزبالله، شرایط را تغییر دهد و به همین دلیل از مذاکره بهعنوان ابزاری برای مدیریت این وضعیت استفاده کردند. در نهایت، با گذشت زمان و ادامه این روند، توان حزبالله کاهش پیدا کرد و زمانی رسید که دیگر نمیتوانست مانند گذشته پاسخ دهد.
نتانیاهو نیز بعدها درباره طرح لبنان گفته بود زمانی که آن را در کابینه مطرح کرده، برخی اعضای کابینه هشدار داده بودند که حزبالله میتواند آسمانخراشهای تلآویو را هدف قرار دهد. یعنی در مقطعی حزبالله چنین تواناییای داشت، اما در طول زمان و با اقداماتی که انجام شد، این توانمندی کاهش پیدا کرد.
نظر شما