همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: حدود ۱۶۰ سال پیش، وقتی آنتونیو جیانوزی، افسر و مدرس ایتالیایی دارالفنون، با دستور ناصرالدینشاه راهی مشهد شد، ابزار عکاسیاش تنها یک وسیله فنی نبود، بلکه کلیدی برای گشودن درهای تاریخ بود. او به مرزهای آستان قدس رسید، اما دیواری بلندتر از معماریِ حرم راهش را بست؛ او نامسلمان بود و ورودش ممنوع.
روایتهای غبارگرفته میگویند عشق به ثبت این شکوه، جیانوزی را وادار کرد تا با ادای شهادتین، از مرزهای مذهبی عبور کند و قدم به صحنهای مقدس بگذارد. او نخستین کسی شد که نور خورشید مشهد را بر صفحات حساس عکاسی نشاند و تصاویری بیبدیل از گنبد درخشان، صحن خلوت عتیق و ضریح کهن امام رضا (ع) ثبت کرد.
قابهای او، با آن سایهروشنهای عمیق و خلوتی غریب صحنها، پنجرهای بینظیر به روزگار گذشته گشودهاند؛ جایی که حتی آسیب گلدستهها و داربستهای چوبی قدیمی نیز، راوی داستانی از پایداری یک حریم مقدس در گذر قرنها هستند.
نظر شما