به گزارش همشهری آنلاین، علی نصیری، در همایش «خانواده و تهران در جنگ» با اشاره به طرح «کمدهای دوام» اظهار داشت: «این کمدها بهگونهای طراحی شدهاند که در صورت وقوع حادثه و حتی زیر آوار، کمترین آسیب را ببینند. فلزی و محکم است و در فضای باز نیز به سبب شیب مناسب، آب باران بر آن نمیماند. درون آن، اقلام ضروری برای لحظات نخست بحران پیشبینی شده است؛ چرا که گاه یک کلنگ ساده میتواند جان دهها نفر را نجات دهد.»
نصیری با انتقاد از رویکردهای توصیهمحورِ سالیان گذشته افزود: «دیگر زمان آن گذشته است که صرفاً به بیان اندرزهای اخلاقی بسنده کنیم. باید امکان آمادگی عملی را برای مردم فراهم آوریم.» وی از طراحی «کوله زندگی» خبر داد و گفت: «این بسته برای یک خانواده سهنفره، نیازهای حداقلی سه شبانهروز نخست پس از بحران را تأمین میکند. قرار است این اقلام از طریق فروشگاه شهروند عرضه شود؛ نه برای سوداگری، بلکه با نظارت و ساماندهی، تا رقابتی سالم شکل گیرد و فرهنگ آمادگی در جامعه نهادینه شود.»
او با اذعان به هزینهبر بودن چنین تجهیزاتی خاطرنشان کرد: «ممکن است بهای آن برای برخی خانوادهها سنگین باشد. از اینرو پیشنهاد میکنیم در مناسبتهایی چون روز کارگر، روز پزشک، روز پرستار یا روز کارمند، به جای هدایای مرسوم، به تجهیز خانوادهها برای روزهای دشوار بیندیشیم. این خود گامی در مسیر فرهنگسازی و مسئولیتپذیری اجتماعی است.»
رئیس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهرداری تهران همچنین به گسترش گروههای «دوام» اشاره کرد و گفت: «دوام، مخفف داوطلبان واکنش اضطراری محله است. شمار اعضای این گروهها از ۱۴ هزار نفر به ۶۲ هزار نفر رسیده است. برای آنان شش رسته تخصصی تعریف شده؛ از آموزش و حمایت روانی گرفته تا ایمنی، پدافند و فعالیت در مساجد و مدارس. این ظرفیت مردمی، سرمایهای ارزشمند برای شهر تهران به شمار میآید.»
نصیری در ادامه، چارچوبی چهارمرحلهای برای آمادگی خانوادهها ترسیم کرد: «در مرحله پیشبینی، خانواده باید در انتخاب محل سکونت دقت کند و مخاطرات پیرامونی را بشناسد. در مرحله آمادگی، داشتن نقشه خروج، برگزاری مانور خانوادگی و تدوین برنامه ارتباطی ضروری است. در مرحله پاسخ، حفظ آرامش، اجرای برنامههای از پیش طراحیشده، تسلط بر کمکهای اولیه و ارائه حمایت روانی فوری اهمیت مییابد.و در مرحله بازتوانی، باید کوشید تا هم خود و هم خانوادههای پیرامون، توان بازگشت به زندگی عادی را بازیابند.»
او با تأکید بر تنوع نیازهای اعضای خانواده تصریح کرد: «مدیریت بحران، صرفاً برای مردان جوان ۲۵ تا ۴۰ ساله طراحی نشده است. خانواده تنها از یک فرد تشکیل نشده؛ زنان با نیازهای خاص خود، کودکان از شیرخوار تا نوجوان، سالمندان بالای ۶۵ سال و افراد دارای معلولیت نیز در این منظومه حضور دارند.»
وی افزود: «بیماران خاص، همچون مبتلایان به دیابت یا سرطان، یا افرادی که داروی آنان نیازمند نگهداری در شرایط ویژه است، در هنگام قطع برق یا بروز حادثه با مخاطرات مضاعف روبهرو میشوند. ناشنوایانی که آژیر خطر را نمیشنوند نیز نیازمند تمهیدات ویژهاند. بنابراین در برنامهریزیهای مدیریت بحران، باید توجهی جامع و فراگیر به زنان، کودکان، سالمندان و همه اقشار جامعه داشت.»
نصیری در پایان تأکید کرد که خانواده، نخستین و بنیادیترین کانون آمادگی در برابر بحران است و بدون آموزش، تجهیز و توانمندسازی آن، هیچ برنامه شهری به ثمر نخواهد نشست.
نظر شما