همشهریآنلاین _ علیاصغر درویش
حمید درخشان، پیشکسوت فوتبال ایران در گفتوگو با روزنامه همشهری عملکرد تیم ملی در جام جهانی را مورد انتقاد شدید قرار داد و اظهار داشت که تیم ملی فاقد تاکتیک مشخصی در بازی مقابل نیوزیلند بوده است. وی با اشاره به ضعفهای ساختاری در خط دفاعی و هافبک دفاعی، معتقد است که عدم هماهنگی بین خطوط و کمبود بازیکنان جنگنده و دونده، اصلیترین دلایل ناکامی تیم ملی بوده و این مشکلات، شانس صعود به مراحل بعدی را به شدت کاهش داده است. درخشان همچنین راهکارهایی برای بازی با بلژیک ارائه داد.
*تیم ملی در گام نخست جام جهانی مقابل نیوزیلند به تساوی رسید و برخلاف تصورات در بازی آسانتر مرحله گروهی امتیاز از دست دادیم.
از ۲ ماه جلوتر شروع کردیم که نیوزیلند را مثل آب خوردن میبریم و سه امتیاز را در جیبمان داریم و همه این حرف زدنها خیلی خوب است و از من بپرسید میگویم اینطوری میتوانیم قهرمان جام جهانی هم بشویم، روی کاغذ میتوان همه اینها را نوشت اما چیزی که مهم است این است که شما برای پیروزی چه نقشهها، چه تدابیری و چه تاکتیکی داشتی و چه برنامهریزی کردی؟
*یعنی در بازی مقابل نیوزیلند پلن یا تاکتیکی نداشتیم؟
اگر خاطرتان باشد از ابتدای بازیهای مقدماتی تا پایان آن بازیها همه گفتیم که خط دفاعی تیم ملی ایراد دارد و بارها و بارها به این موضوع اشاره کردیم اما در ادامه دیدیم که نه مدافع جدیدی به تیم ملی دعوت شد، نه تغییرات خط دفاعی ایجاد شد، نه سیستم پوششی و با نظم بازی کردن را در خط دفاعی دیدیم و هر بار بازی را نگاه کردیم یکی جای یکی دیگر آمد و یکی جای یکی دیگر به بازی رفت، آیا با تغییرات نفرات، سیستم هم تغییر کرد؟ نه این تغییر انجام نشد. ارسالهای بلند از خط دفاع تاکتیک نیست، ما وقتی گیر میکنیم زیر توپ میزنیم. تاکتیک زمانی شکل میگیرد که وقتی شما توپ را به دفاع چپ میدهی، دفاع چپ باید اولین نفری که کنارش در خط هافبک حضور دارد را پیدا کند، به او پاس بدهد و خودش به حمله اضافه شود. با یک کار ترکیبی توپ را به گوش محوطه جریمه برسانیم برای ارسال یا برای داخل محوطه جریمه، پاس در عمق بدهیم، با این تفکر میتوان شانس گل داشت چون وقتی توپ را از خط دفاع بلند میزنی شانس گرفتن توپ پنجاه پنجاه است، ۵۰ درصد برای مهاجم و ۵۰ درصد برای حریف خواهد بود و چون حریف از روبه رو میاید بهتر میتواند توپ را دریافت کند، پس باز شانس ما کمتر است.
*کادر فنی چطور میتوانست این مشکل خط دفاعی را حل کند؟
قبل از جام جهانی و در بازیهای تدارکاتی نیروی جوانتری آن وسط نیاوردیم که از او امتحان بگیریم و ببینیم آیا جواب میدهد یا نه. از طرف دیگر با تیمهای گردن کلفتی بازی نکردیم که فشار به خط دفاع تیم ملی بیاورد تا خط دفاعی را محک بزنیم و تیمهایی را برای بازی دوستانه آوردیم که آنها بیشتر از بازی با ما سود بردند تا ما از آنها.
*نقطه ضعف تیم ملی دقیقا در کجاست؟
یک خط دفاعی و دو عدم هماهنگی سه خطوط. به نظر من خطوط هفابک و دفاع آن کارایی لازم را ندارد اما در خط حمله بهتر هستیم و آن سه بازیکن در جلو خوب یکدیگر را پیدا میکنند. چند بار فریاد زدیم که هافبک دفاعیهای تیم ملی جنگنده نیستند، هافبک دفاعی باید دونده باشد و بالای ۱۲، ۱۳ کیلومتر بدود آن هم در چنین بازیهایی یا حتی بازیهای بزرگتر و سختتر. شما قد و وزن هافبک دفاعی تیم ملی را ارزیابی کن و ببین چند کیلو اضافه وزن دارد. وقتی هافبک دفاعی نمیتواند برگرددد، نمیتواند در حمله باشد، نمیتواند مدافعان وسط را پوشش دهد خب این باعث به وجود آمدن گپ یا فاصله زیاد بین خط هافبک و خط دفاعی تیم ملی شده بود. نیوزیلندیها بیشترین توپها را پشت هافبکهای تیم ملی گرفتند و همین موضوع باعث گل خوردن ما شد.
*پیشنهاد شما برای رفع این مشکل چیست؟
اگر ۲ تا هافبک دفاعی خوب داشتیم دیگر لازم نبود که مهدی طارمی آنقدر به عقب برگردد و دیگر جانی برای زدن توپ در چارچوب نداشته باشد. وقتی طارمی توپ را میگرفت باید ۴۰ متر با توپ حرکت میکرد تا تازه به گل حریف برسد، پس این گپ باعث خستگی زیاد و گرفتن عضله پا و تعویض این بازیکن شد.
*پس سامان قدوس چه نقشی داشت؟
قدوس هم جنگنده و دونده نیست، سامان بازیکن طراحی است که باید به او توپ بدهی تا پاس بدهد، تصمیم بگیرد، تقسیم و کنترل کند اما شما هافبکی میخواهی که تکل بزند، دعوا کند، سر بزند، جلوی مدافعان وسط قرار بگیرد و به آنها کمک کند، جلوی آنها تک یا سر بزند تا حریف آن منطقه را خالی نبیند و با یک و دو کردن دروازه تیم ملی را باز کند.
*رامین رضاییان در این بازی خوش درخشید و بهترین بازیکن زمین شد.
رامین خیلی به تیم ملی کمک کرد، اما دفاع راست که نباید در شش قدم حریف باشد ولی زمان گلزنی آنجا بود. ببینید در اتفاقات فوتبال چنین صحنههایی وجود دارد و خیلی هم خوب است و این توان رامین را میرساند که تا آنجا رفته ولی اگر شما این را با برنامه جلو ببری موفقیت شما را بیشتر تضمین میکند.
*کمی هم در مورد رقبای ایران صحبت کنید. مصر و بلژیک را چطور دیدید.
دیدار مصر و بلژیک یک بازی با فشار، سرعت بالا و درگیریهای فیزیکی بود. اگر مصر میخواست به بلژیک فرصت بدهد، بلژیک مصر را از پا درمیآورد. سه خطوط مصریها فشرده بود. هر بلژیکی که استپ میکرد سه مصری بالا سر او بود. جرمی دوکو را به همین شکل پوشش میدادند. اگر اشتباه نکنم دوکو فقط یک مورد در ۹۰ دقیقه توانست از دفاع کناری رد شود. پس از این بازی نتیجه گرفتیم که مصریها اجازه ندادند بلژیکیها فضاسازی کنند و پاس بدهند. مصریها هم خوب برمیگشتند و هم وقتی صاحب توپ بودند خیلی خوب باز میشدند، خیلی خوب در حمله اضافه میشدند، مدافعان کناری آنها در اورلب کردن خیلی خوب بودند و ضدحملههای وحشتناکی میزند. آن مصری که قبل از جام جهانی با تیم ملی بازی کرد، آمده بودند تا وقت خود را بگذرانند و خیلی از بازیکنان اصلی آنها هم نبودند و تازه ریسک نمیکردند تا با فشار بالا بازی کنند اما در این بازی دیدیدم که چه نمایشی داشتند.
*با توجه به نمایش چهار تیم، تیم ملی چقدر شانس صعود دارد؟
هر ۲ تا بازی مساوی شده و هر چهار تیم این تفکر را دارند که میتوانند صعود کنند. حالا ما با مصری بازی داریم که برای صعود نیاز به شکست تیم ملی دارد و همینطور ما.
*چه سبک بازی را برای گرفتن امتیاز از بلژیک پیشنهاد میکنید؟
ما نمیتوانیم مثل مصر به بلژیک حمله کنیم چون این توان را نداریم، چون کار نکردیم. ما باید در بازی با بلژیک با ۲ تا هافبک دفاعی و بسته بازی کنیم و دل به این ببندیم که در یک کار ایستگاهی به بلژیک ضربه بزنیم.
*اگر حمید درخشان سرمربی تیم ملی بود با چه سیستمی مقابل بلژیک قرار میگرفت؟
پنج، چهار، یک بازی میکردم با توجه به اینکه ۲ تا کناریهای من سریع به خط حمله کنند. اگر در خط وسط و خط دفاعی تیم ملی تراکم بیشتری داشته باشیم کمتر صدمه میخوریم.
نظر شما