به گزارش همشهری آنلاین، از روزی که ۱۹ زن روستای کلاتهخیج حاصل تلاش و کوشش خود را در ساخت یک اقامتگاه بومگردی رویت کردند، ۹ سال میگذرد. حالا این اقامتگاه بومگردی چنان رونق گرفته است که گردشگران بعد از اقامت نامهای پر مهر و شاعرانه مانند سطور بالا تقدیم «خدیجه غنچه»، مدیرداخلی این مجموعه میکنند. غنچه، بانی اصلی تبدیل فضایی دلنشین در نزدیکی جنگل ابر، دشت خوشییلاق و دشت زرآبه را به اقامتگاه بومگردی تبدیل کردند؛ مناطقی که از مهمترین جاذبههای طبیعی شهرستان شاهرود به شمار میروند.
شروع قصه بومگردی
زنان روستای کلاته خیج از کودکی پا به پای مردان فعالیت کردهاند؛ از چوپانی گرفته تا کمک به پدر و مادر خود در ساخت خانههای گلی. دامداری و کشاورزی شغل اصلی اهالی روستاست، اما اهالی به ویژه زنان تبحر ویژهای در پارچهبافی دارند. همین حضور فعال در همه حوزهها هم بود که موجب شد سال ۱۳۹۳ پیشنهاد یک خبرنگار محلی برای ساخت اقامتگاه بومگردی را جدی بگیرند و فعالیت خود را در این بخش هم آغاز کنند.
غنچه میگوید: «قرار بود این اقامتگاه را بسازیم، ولی پیشنهاد فاطمه باباخانی، خبرنگار اهل منطقه، انگیزه ما را بیشتر کرد. ماجرا از اینجا شروع شد که ابتدا این خبرنگار به من و همراهانم گفت این میزان از تولید کافی نیست و شما توانایی دارید حجم بیشتری از محصولات تولیدی را در فضای وسیعتری تهیه کنید و همین باعث شد با انگیزه بیشتر به فکر تولید بیشتر بیفتیم و حجم محصولات را از چند صد کیلو به تن برسانیم. زمانی که خانم باباخانی برای خرید محصولات به روستا آمد با دیدن ظرفیتهای طبیعی منطقه به زنان پیشنهاد ورود به حوزه بومگردی را داد.»
به گفته غنچه، ابتدا حدود ۱۹ زن به همراه یک مرد یعنی عبدالله برادرش دور هم جمع شدند تا علاوه بر تولید صنایع دستی و محصولات غذایی، روی راهاندازی اقامتگاه هم کار کنند.
ساخت اقامتگاه در یک مخروبه
زنان روستای کلاته خیج برای ساخت اقامتگاه دست به کار شدند؛ از ایجاد سقف چوبی گرفته تا طراحی دیوارهای اتاقها با گل سفید. «خدیجه غنچه» بانی بومگردی روستای کلاتهخیج به همشهری توضیح میدهد که ساختمان اولیه بومگردی، بنایی مخروبه و بدون سقف و پله بود که با مشارکت زنان و کمک برادرش عبداله، بازسازی شد.
او با بیان اینکه بخشهای از کارهای داخلی اقامتگاه به عهده خود آنها بود، میگوید: «با مشارکت زنان محلی و با کمترین امکانات، یک بنای مخروبه را به اقامتگاه گردشگری تبدیل کردیم. اقامتگاه سال ۱۳۹۶ با شش اتاق افتتاح شد و اکنون ۱۲ اتاق، فضای نشیمن و بخشهای دورهمی دارد.»
غنچه با بیان اینکه اقامتگاه برای گروهی از زنان روستا، منبع درآمد و هویت اجتماعی است، میافزاید: «در حال حاضر ۱۲ زن به همراه یک مرد در مجموعه فعالیت میکنند. بیشتر این زنان سرپرست خانوار یا دارای شرایط اقتصادی دشوار هستند و درآمد حاصل از بومگردی و صنایع دستی، تنها منبع معیشت آنهاست.»
غنچه تاکید میکند: «زنان روستا پیش از این نیز در حوزه صنایع دستی فعال بودند و کلاتهخیج به عنوان شهر ملی دستبافتهها شناخته میشود. تقریبا در همه خانههای روستا دستگاه پارچهبافی وجود دارد و زنان سالهاست به بافت پارچههای سنتی مشغول هستند.»
چالشهای بومگردی زنانه کلاتهخیج
مدیر این اقامتگاه بومگردی، مهمترین چالش سالهای اخیر را افزایش هزینهها و کاهش توان اقتصادی مردم میداند و میگوید: «قیمت مواد اولیه تولید محصولات محلی از جمله شکر، شیشه و میوه، چند برابر شده و ادامه فعالیت را برای کسب و کارهای کوچک روستایی دشوار کرده است. با وجود افزایش هزینهها، امکان بالا بردن مداوم قیمت خدمات برای گردشگران وجود ندارد.»
خدیجه غنچه میافزاید: «در سالهای ابتدایی فعالیت دوران رونق اقامتگاه بود و تا سال ۱۳۹۷ استقبال گردشگران بسیار خوب بود، اما پس از آن، تحریمها، مشکلات اقتصادی، سیل، کرونا و کاهش سفرها، فعالیت مجموعه را تحت تاثیر قرار داد.»
او درباره ویژگیهای طبیعی منطقه نیز عنوان میکند: «فاصله اقامتگاه تا جنگل ابر حدود ۴۵ دقیقه و تا دشت خوش ییلاق و دشت زرآبه حدود نیم ساعت است. طبیعت منطقه در بهار و پاییز بیشترین جذابیت را برای گردشگران دارد و فصل اصلی سفر به این منطقه از اردیبهشت تا پایان تیر و همچنین از اواخر شهریور تا اواسط آذر است.»
غنچه اضافه می کند: «بخش زیادی از تبلیغ اقامتگاه، نه از طریق تبلیغات رسمی، بلکه از طریق رضایت مهمانان و معرفی دهان به دهان انجام شده است.»
نظر شما