همشهری آنلاین - یکتا فراهانی: در میان تپههای اوگاندا، سازهای عجیب شبیه به یک سبد غولپیکر وارونه، رازی چند صد ساله را در دل خود پنهان کرده است. اینجا «کاسوبی» است؛ مکانی که بومیان معتقدند پادشاهانشان نمردهاند، بلکه در جنگلی نامرئی در انتظار گفت و گو با ما هستند.
پاد شاهانی که هنوز نفس میکشند!
شاید در نگاه اول تنها یک بنای حصیری بزرگ با سقفی از علفهای خشک به نظر برسد، اما کافی است کفشهایتان را درآورید و از میان نیزههای خشکشده عبور کنید تا ناگهان زمان برایتان متوقف شود. مقبرههای «کاسوبی» در اوگاندا، که شاهکار معماری بومی جهان محسوب میشوند، پس از یک دوره طولانی بازگشت دوبارهای به صدر اخبار جهان داشتهاند. این بنا که «موزیبو آزالا مپانگا» نام دارد، فراتر از یک آرامگاه ساده، دروازهای به سوی یک باور شگفتانگیز است: باور به اینکه پادشاهان هرگز نمیمیرند.
دنیای موازی زیر چتر حصیری
مسیر اصلی که به سمت محوطه مقبرههای کاسوبی هدایت میشود، در ابتدا بنبست به نظر میرسد. دیوارهایی از پوشال و حصیر به ارتفاع ۲۵ فوت که شبیه به یک سبد بزرگ واژگون روی زمین قرار گرفتهاند، ورودی را کاملاً مخفی کردهاند. تنها نشانهای که به شما میگوید راهی به درون وجود دارد، ردیف منظم کفشهایی است که زائران و بازدیدکنندگان در بیرون چیدهاند. با کنارزدن علفهای خشک و عبور از آستانه در، ناگهان گرمای طاقتفرسای استوایی جای خود را به هوایی خنک و ایستا میدهد. سقفهای دولایه که با ظرافت از نی و علف بافته شدهاند، مانند یک سیستم تهویه طبیعی عمل کرده و اتمسفری مرموز و آرام ایجاد میکنند.
بیشتر بخوانید:
پارچه درختی
به گزارش CNN Travel در مقابل مسافرانی که به نشانه احترام آمدهاند، چهار قاب عکس از چهار پادشاهی که در اینجا به خاک سپرده شدهاند قرار دارد. اما نقطه اوج ماجرا، پشت سر این تصاویر است؛ جایی که یک پرده عظیم و سراسری از سقف تا کف آویخته شده است. این پرده از جنس «پارچه درختی» قهوهایرنگ است که از کوبیدن پوست درخت انجیر محلی ساخته میشود.
جنگلهای نامرئی
بازگشایی و توجه دوباره به مقبرههای کاسوبی، فراتر از یک خبر گردشگری ساده است؛ این پیامی است از اعماق تاریخ آفریقا که نشان میدهد چگونه باورهای معنوی میتوانند در کالبد معماری تجسم یابند. در دنیایی که همه چیز با منطق صفر و یک سنجیده میشود، وجود «جنگلهای نامرئی» و پادشاهانی که پشت پردههای درختی به زندگی ادامه میدهند، یادآور رمز و رازهای بیپایانی است که هنوز در گوشهوکنار این سیاره انتظار ما را میکشند. کاسوبی ثابت میکند که گاهی برای دیدن حقیقت، باید چشمها را بست و از میان پردههای سنت عبور کرد.
نظر شما