به گزارش همشهری آنلاین، تقاطع احمدآباد وکلاهدوز مشهد، این روزها شاهد صحنه شگفتی از همدلی است و عشق به وطن! اینجا پرچمی برافراشته شده که ۲۶۸ ساعت بر زمین گذاشته نشده است؛ پرچم ایران با عنوان نماد همدلی علیه ظلم. این پرچم قرار است تا پایان جنگ برافراشته بماند. پرچمی که بیننده را یاد درفش کاویانی میاندازد که نماد وحدت بود و پیوند علیه ظلم یا به قول بانیان راهاندازی این پویش همانطور که آیتالله جوادی آملی گفت: «پرچم شرف است و اول کسی که در مبارزات، پرچم به دست گرفت ابراهیم خلیل بود و این پرچم امروز به دست ماست.»
شکلگیری ایده
پرچم بزرگ ایران در تقاطع احمدآباد وکلاهدوز مشهد بر پایهای سهونیم تاچهارمتری برافراشته شده است و مردم، خودجوش پای آن ایستادهاند. از ساعت ۲۰ روز ششم فروردین، این منطقه به قرارگاه غیررسمی مشهدیهای برای اتحاد و همدلی و یکصدایی تبدیل شده است به طوری که پرچم ایران در اینجا حتی یک ثانیه هم زمین نمیماند.
مسعود نبیدوست، ۳۸ ساله است، فعال فرهنگی مشهدی و یکی از اعضای تیم ۶ نفره ایدهپرداز طرح برافراشتن پرچم درچهارراه احمدآباد. او به همشهری میگوید: «یکی ازدوستان ۴ صبح دیده بود یک نفر درمیدان تقیآباد ایستاده وپرچم دردست گرفته است و میچرخاند. همان تصویر درشبکه اجتماعی منتشر شده بود. با خودم گفتم چقدر جذاب است کهیک نقطه ازشهر، بیستوچهارساعته، چنین صحنهای داشته باشد.»
جرقه شکل گرفت، اما نه فقط با همین تصویر. نبیدوست میگوید: «از آغاز جنگ رمضان در کشور، کنشهای متنوعی در میان مردم شکل گرفت؛ کنشهایی که در عین تنوع مخاطبان متنوعی نداشتند. مخاطب این کنشها عموماً قشر انقلابی و مذهبی بودند که بهنوعی طیفهای حامی حاکمیت تعریف میشوند. در حالی که هیچ یک از این کنشها تدارکی برای قشر خاکستری که منتقد یا مخالف حکمرانیاند، اما در مقابل دشمن خارجی میایستند و یکپارچگی سرزمین برایشان مهم است، ندیده بود.»
این فعال فرهنگی مشهد ادامه میدهد: «ما شهروند معمولی جنگ هستیم و مواجهه ما در مشهد با جنگ نسبت به جایی مانند تهران بسیار کم است. فقط شاید بتوانیم بگوییم اگر جنگ زمینی اتفاق بیافتد سرباز کشورمان هستیم، اما تصمیم گرفتیم کاری برای همدلی انجام دهیم. ایده این حرکت بسیار ساده و خلاصه است. ما به سراغ پرچم بهعنوان فراگیرترین نشانه و نماد ایرانیان رفتیم و تصمیم گرفتیم سنت پرچمداری را احیا کنیم. چرا؟ چون پرچم فراگیر است، تفاخرآمیز است و وقتی تصمیم میگیری که تا انتهای جنگ آن را برپا نگه داری، نشانهای است از ثابتقدمی.»
استقبال پرشور مشهدیها
«با خودمان گفتیم وقتی کار را شروع کنیم، دیگر نمیتوان پرچم را زمین گذاشت. این یعنی ما پای پرچممان، باهمه سختیها وواکنشها ایستادهایم. توقع این حجم از بازخورد را نداشتیم و فکر نمیکردیم شهروندان چنین مواجههای داشته باشند. ۶ نفر بودیم و فکر کردیم اگر ایده همگانی نشد، خودمان در شیفتهای ۲۴ ساعته پرچم را دست بگیریم.»
این صحبتهای مسعود نبیدوست در شرایطی مطرح میشود که حالا فقط ۷۰۰ نفر در صف نوبتدهی برای نگهداشتن پرچم در تقاطع احمد آباد وکلاهدوز هستند. او توضیح میدهد: «همه چیز در کمال سادگی و بدون پیچیدگی شکل گرفت؛ پرچم بدون هیچ مانوری فقط برافراشته شود و زمین گذاشته نشود تا روزی که جنگ به پایان برسد. برای این کار یک تقاطع پررفتوآمد را انتخاب کردیم و پویش رسما از ساعت ۲۰ روز ششم فروردین آغاز شد. اما حالا استقبال به قدری است که نوبتهای ما تا پنجشنبه هفته آینده پر شده است و علاوه بر آن حدود ۷۰۰ نفر دیگر هم در نوبت هستند. امروز اگر بخواهیم همه افراد در فهرست را نوبتبندی کنیم، میتوانم بگویم نوبتها تا ۱۴۰ روز آینده پر است.»
نبیدوست به نکته جالبی هم اشاره میکند و میافزاید: «خیلی از آدمهایی که پای پرچم میآیند به نوع حکمرانی منتقد و معترض هستند. حتی چند شب پیش خانمی آمد، یک ساعت گریه میکرد و میگفت در روزهای اعتراض ۱۸ و ۱۹ دی جزو معترضان و در خیابان بوده است، اما برای حفاظت از مرزهای کشور با ما هم نظر است.»
او ادامه میدهد: «بعد از راهاندازی پویش هم بود که سخنرانی جالبی از آیتالله جوادی آملی دیدم که پرچمداری برایم معنای دیگری پیدا کرد. ایشان در سخنرانی توضیح دادند که حضرت ابراهیم (ع) اولین پرچمدار جهان و اولین کسی بودند که پرچم را برداشتند. در سنتهای دینی و ملی ما آیین پرچمداری و به عبارتی بلند کردن پرچم جبهه حق اهمیت بسیاری دارد.»
این شبها مدام با این پرسش مواجهیم که «این همان پرچم اصلی است؟» و شوخی جالبی بین ما شکل گرفته است که میگوییم: «بله، این پرچم اصلی است و شعبه دیگری هم ندارد!»
وظیفه خود دانستم در این پویش شرکت کنم
زهرا خاوریان، یکی از رسانههای مشهد و یکی از شرکتکنندگان در این پویش هم به همشهری میگوید: «از روزهای دوم و سوم جنگ بود که با جمعی از اهالی رسانه در یکی از چهارراههای مشهد که در زمان اعتراضهای دی شاهد اتفاقات ناگواری بود، غرفهای از شهرداری اجاره و برپا کردیم و ۲۸ شب است که از ساعت ۲۰ تا ۲۴ در کنار مردم هستیم.»
او میافزاید: «چند روز پیش یکی از فعالان رسانهای گفت که در مشهد پویشی راه افتاده است. با بانی پویش صحبت کردیم. متوجه شدیم افراد شرکتکننده از قشر هستند و حتی کسانی شرکت میکنند در مشهد آدمهای تاثیرگذاری هستند. این قدر نگه داشتن پرچم مهم است که خود به خود جذب آن شدیم. در شرکت در این پویش یک چیزی برای من خیلی مهم بود و آن، اینکه ما قشر رسانهای هستیم و باید در اتفاقات شهر همکاری و همدلی داشته باشیم. وظیفه خودم دانستم که در این پویش شرکت کنم.»
نظر شما