به گزارش همشهری آنلاین؛ در اغتشاشات دیماه، مرزهای جدیدی درنوردیده شد. نیروهای حافظ امنیت در این دور از اغتشاشات به انواع روشهای ضد انسانی به شهادت رسیدند.
در این بین پهلویچیها با هر تیر و تبری که به نیروهای امنیتی و انتظامی اصابت میکرد، کلی ذوق مرگ میشدند؛ با این توجیه که انقلاب اسلامی هم ریشههای خشونت آمیز داشت؛ پس این به آن در!
اما وقتی مواضع امام خمینی(ره) به عنوان رهبر نهضت و جنبش انقلابی مردم ایران در سال ۵۷ را دنبال میکنیم، میبینیم ایشان کاملاً مخالف خشونت و ترور بودند.
مثلاً ایشان آبان سال ۵۷ یعنی سه ماه مانده تا انقلاب، در مصاحبهای با مجله اشپیگل آلمان، درباره ادعای تخریب اموال عمومی توسط جریان مذهبی و انقلابی فرمودند: «به آتش کشیدن سینماها و بانکها، مسبوق به درخواست ما نبوده است».
مخالفت امام با خشونت سابقه طولانی دارد؛
نشان به این نشان که ایشان هیچ مجوزی برای ترور حسنعلی منصور، نخست وزیر شاه صادر نکردند؛
یا مخالف اقدامات مسلحانه گروه هایی مثل اسازمان مجاهدین خلق یا چریک های فدایی خلق بودند.
اما مخالفت امام با خشونت طلبی و مبارزه مسلحانه دلیل داشت:
یکی اینکه مبارزه مسلحانه به مردم آسیب میرساند؛
دوم اینکه مبارزه مسلحانه ذاتاً دافعه دارد و موجب دوری مردم از انقلابی ها میشود؛
و سوم اینکه هر حرکت خشنی، در کشور هرج و مرج ایجاد میکند
منطق امام و انقلاب اسلامی، پیروزی گل بر گلوله بود؛ واقعیتی تاریخی که پهلویچیها قادر به درک آن نیستند.
نظر شما