به گزارش همشهری آنلاین؛ طرفهای پیروز در جنگ جهانی دوم با ایجاد ساختار «سازمان ملل متحد» و تقسیم «حق وتو» میان خود در پی «تامین نهادمند» منافعشان در بلندمدت بودند.
این طرفها پیشتر و به خصوص در بزنگاهها حفظ ظاهر کرده و با جلب نظر مساعد سازمان ملل سعی در مشروعیتبخشی به رفتارشان داشتند؛ هر چند در بعضی مقاطع مثل حمله دوم ایالات متحده به عراق، نئوکانها نیازی به همراهی شورای امنیت ندیدند و یکجانبه قصد جان صدام کردند.
پس از زلزله «هفتم اکتبر» و به خصوص پس از ورود دوباره ترامپ به اتاق بیضی، اصول کنشگری در نظام بینالملل دستخوش تغییرات جدی -و به نظر بیبازگشت- شده است. به این معنا که قدرتها -و در راسشان ایالات متحده- «بدون حفظ ظاهر» و با تعیین یکجانبه حدود امنیت ملی خود در هر نقطه از جهان و مساویگرفتن آن با «امنیت بینالملل» میکوشند به اقدامات ولو تخریبی و تهدیدی جامه عقلانیت و مشروعیت بپوشانند.
در چنین وضعیت آشوبناکی، جایگاه سازمان ملل در حد یک «موعظهخوان مصلح» فروکاسته شده است. ما اکنون با جلوه تازهای از وضعیت آنارشیک در نظام بینالملل مواجه هستیم.
نظر شما