همشهری آنلاین - مریم دری‌منش: رونالدو لوئیز نازاریو د لیما در تاریخ ۲۲ سپتامبر سال ۱۹۷۶ در ریودوژانیرو در برزیل به دنیا آمد.

رونالدو

رونالدو فوتبال را در باشگاه تنیس والکوئره که یک تیم فوتسال محلی در منطقه بنتو ریبیرو بود (منطقه‌ای که در آن متولد شده بود)، آغاز کرد. اول قصد داشت دروازه‌بان شود،‌ اما به دلیل کم بودن زمان حضورش درتیم، به خط حمله روی آورد. در ۱۳ سالگی به باشگاه فوتسال سوسیا راموس بنتو ریبیرو پیوست. دو سال بعد به تیم سائوکریستووائو رفت و از آنجا بود که در زمین‌های بزرگ بازی کرد. به دلیل توانایی زیادش در بازی از یک سو پیشنهاد بازی در تیم ملی زیر ۱۷ سال برزیل را دریافت کرد و از سوی دیگر مورد توجه باشگاه کروزیرو از بلو هوریزونته قرار گرفت که در سال ۱۹۹۳ نیز او را به خدمت گرفت.

رونالدو در اولین فصل حضورش در لیگ فوتبال برزیل، ۱۲ گل در ۱۴ بازی به نام خود ثبت کرد. به اینها باید ۲۲ گلی را هم که در لیگ منطقه‌ای میناس گرایس زد، اضافه کرد.

بعد از این که در سال ۱۹۹۴ اولین بازی ملی خود را انجام داد و در جام جهانی آمریکا هم شرکت کرد، مورد توجه و علاقه چندین باشگاه اروپایی قرار گرفت. گرچه دو تیم بزرک ایتالیایی،‌ یوونتوس تورین و آ.ث. میلان هم در بین این تیم‌ها بودند، وی به پیشنهاد روماریو،‌ هم‌تیمی‌اش در تیم ملی برزیل، به ازای ۵/۹ میلیون مارک راهی باشگاه هلندی آیندهوون شد. این مبلغ در آن زمان بالاترین مبلغی بود تا آن موقع به یک بازیکن برزیلی پرداخت شده بود.

رونالدو از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶، ۵۷ بازی رسمی برای آیندهوون انجام داد و ۵۴ گل هم زد. وی در سال ۱۹۹۶ به ازای ۳۰ میلیون مارک به بارسلونا پیوست. گرچه فقط یک فصل در این تیم بود، اما در همین مدت بسیار موفق عمل کرد. وی در فینال جام در جام اروپا تک گل پیروزی‌بخش بارسا را در مقابل پاری سن ژرمن، مدافع عنوان قهرمانی به ثمر رساند و با ۳۴ گل زده، در سال ۱۹۹۷ آقای گل باشگاه‌های اسپانیا شد. وی در این دوره دوبار نیز در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ به عنوان مرد سال فوتبال جهان و یک بار در سال ۱۹۹۷ به عنوان مرد سال فوتبال اروپا انتخاب شد، و هر دو بار به عنوان جوان‌ترین بازیکنی که به این موفقیت دست پیدا می‌کند.

وی در شروع فصل ۱۹۹۸/۱۹۹۷ به باشگاه ایتالیایی اینتر میلان منتقل شد. نراتزوری‌ها امیدوار بودند که با استخدام وی سلطه یوونتوس و میلان بر سری A را بشکنند و اولین عنوان قهرمانی پس از سال ۱۹۸۹ را کسب کنند. این انتقال ۵۰ میلیون مارک برای اینتر هزینه داشت که در آن زمان رکورد نقل و انتقالات را در دنیا شکست. در آن فصل اینتر نایب قهرمان سری A و نیز قهرمان جام یوفا شد. رونالدو نیز برخلاف آن که در هر لیگی در همان فصل اول آقای گل می‌شد،‌ در آن فصل بعد از اولیور بیرهوف آلمانی،‌ دومین گلزن برتر ایتالیا شد.

فصل بعدی برای اینتر میلان فاجعه‌آمیز بود. آنها در لیگ هشتم شدند و به هیچ‌یک از جام‌های اروپایی هم راه نیافتند. رونالدو در این فصل برای اولین بار دچار مصدومیتی جزئی شد و فقط در ۱۹ بازی تیمش حضور پیدا کرد و ۱۴ گل نیز زد. فصل بعدی مصدومیتش پیشرفت کرد. در نوامبر سال ۱۹۹۹ زانوی راستش به شدت آسیب دید و پس از چهار ماه، وقتی به میدان برگشت،‌ در همان بازی اول و در دقیقه ششم به علت پارگی دوباره رباط پای راستش مجبور به ترک زمین شد. پس از ۱۷ ماه استراحت در ۲۰ سپتامبر سال ۲۰۰۱ در جام یوفا در مقابل تیم رومانیایی اف.سی. براشو به میدان بازگشت. با درخشش رونالدو در دور برگشت فصل ۲۰۰۲/۲۰۰۱ (۷ گل زده در ۱۰ بازی)، اینتر تا هفته آخر لیگ هم شانس قهرمانی داشت. با یک شکست ۲ بر ۴ مقابل لاتزیورم در  روز آخر، صدر جدول به یوونتوس رسید. در مقابل،‌ در جام جهانی ۲۰۰۲ در ژاپن و کره جنوبی، رونالدو بازگشتی موثر در قهرمانی برزیل داشت .

بعد از آن،‌ رونالدو از اینتر میلان جدا شد و با مبلغ ۴۵ میلیون یورو به رئال مادرید پیوست تا پس از لوئیز فیگو و زین‌الدین زیدان، سومین فوق‌ستاره خارجی این تیم باشد. اولین فصل حضور در رئال بسیار موفقیت‌آمیز بود. او در همان سال با رئال قهرمان جام باشگاه‌های جهان شد و به علاوه بازهم به عنوان مرد سال اروپا و جهان انتخاب شد. وی از یک سو مطمئن‌ترین گلزن تیمش بود و از سویی دیگر در این فصل،‌ بیست و نهمین قهرمانی‌اش در لالیگا را جشن گرفت. در فصل بعدی نیز یک بار دیگر پس از سال ۱۹۹۷ آقای گل باشگاه‌های اسپانیا شد. اما رئال نه در آن فصل و نه در دو فصل بعدی موفق به کسب هیچ عنوانی نشد، چیزی که برای تیم با آن همه ستاره یک فاجعه واقعی بود به خصوص که هم‌زمان بارسلونا، بزرگ‌ترین رقیب رئال، هم در لالیگا و هم در لیگ قهرمانان اروپا توانسته بود به مقام قهرمانی برسد.

از فصل ۲۰۰۷/۲۰۰۶ دیگر رونالدو موقعیت خوبی در تیم نداشت. به طوری که در طول ۲۱۵ روز هیچ گلی نزد و از سوی سرمربی جدید رئال،‌ فابیو کاپلو،‌ از ترکیب اصلی نیز کنار گذاشته شد، چراکه به مهاجم تازه وارد تیم،‌ رود فان نیستلروی هلندی اعتماد بیشتری داشت. در کنار همه این‌ها،‌ مصدومیت‌های جدید نیز گریبانگیر رونالدو شد. همه این‌ها سبب شد تا وی در ژانویه سال ۲۰۰۷ به فکر بازگشت به میلان در سری A ایتالیا بیفتد. البته این‌بار نه به اینتر میلان، ‌بلکه به تیم رقیبش،‌ آ.ث. میلان. انتقالی که باعث بی‌اعتباری‌اش نزد هواداران اینتر شد. در میلان دوباره شروع به گلزنی کرد، اما در لیگ قهرمانان اروپا حق بازی در میلان را نداشت، ‌چراکه در همان فصل با پیراهن رئال در این مسابقات بازی کرده بود. البته در همان فصل،‌ تیم سابق او، رئال موفق شد قهرمانی در لالیگا را کسب کند.

در سال ۲۰۰۷ با چندین مصدومیت مواجه شد، به طوری که در مجموع یک نیم‌سال در اختیار تیمش نبود متعاقب آن به تیم فنرباغچه استانبول ترکیه و سپس فلامینگو ریودوژانیرو پیوست. در همین زمان به دلیل انجام یک انتقال خون که برای بهبودی سریع‌تر پای مصدومش انجام شده بود، به دوپینگ متهم شد. با وجود این، در تاریخ ۱۳ ژانویه سال ۲۰۰۰در بازگشت به میادین فوتبال، در دیدار برابر ناپل دو گل زد و یک گل ساخت تا بازهم هنر فوتبالش را به رخ بکشد.

اما این بازگشت فقط یک ماه به طول انجامید،‌ چراکه در ۱۳ فوریه ۲۰۰۸ در دیدار مقابل لیوورنو رباط زانوی چپش به کلی پاره شده و به شدت دچار مصدومیت شد. پزشکان معالجش پیش‌بینی می‌کردند که تا اوایل ماه نوامبر بهبود یابد. به موازات این جریان، اتهام دوپینگ برعلیه او و باشگاه سابقش علنی شد و گفته شد که وی زمانی که در آیندهوون هلند بازی می‌کرده است، برای انبساط ماهیچه داروی آنابولیکا به او تجویز شده و همین معالجه سبب بروز این‌همه آسیب‌دیدگی شده است.

از همین رو باشگاه میلان قرارداد او را تمدید نکرد، به طوری که وی در اول ژولای سال ۲۰۰۸ بدون باشگاه ماند. وقتی به ریودوژانیرو بازگشت،‌ در دسامبر همان سال قراردادی یک ساله با باشگاه کورینتیانس سائوپائولو امضاء کرد و در همان ابتدا با این تیم قهرمان منطقه سائوپائولو و جام حذفی برزیل شد.

تیم ملی

اولین حضور رونالدو در تیم ملی، در تیم ملی زیر ۱۷ سال برزیل بود. او با این تیم در سال ۱۹۹۳ در کشور کلمبیا قهرمان آمریکای جنوبی شد. اولین بازی او در تیم ملی بزرگسالان در تاریخ ۲۳ مارس ۱۹۹۴ در یک بازی دوستانه مقابل آرژانتین بود. در ۴ مه همان سال در دیدار مقابل ایسلند اولین گل ملی‌اش را زد. در همان سال و تنها در سن ۱۷ سالگی برای حضور در جام جهانی آمریکا به تیم ملی فراخوانده شد. البته در این جام در ترکیب تیم قرار نگرفت و به این ترتیب سهم کوچکی در قهرمانی برزیل در جام جهانی ۱۹۹۴ داشته است. سال بعد از آن هنوز یک بازیکن ذخیره بود که با تیمش در جام آمبرو در انگلیس شرکت کرد و به همراه این تیم قهرمان آن جام شد و در همان سال در جام کوپا آمه‌ریکا فقط در یک بازی حضور پیدا کرد. او در سال ۱۹۹۶ اولین موفقیت بین‌المللی‌اش را جشن گرفت و توانست در مسابقات المپیک ۱۹۹۶ مدال برنز را بر گردن بیاویزد و خودش نیز پس از زوج خط حمله‌اش،‌ ببتو و هرنان کرسپوی آرژانتینی‌، سومین گلزن برتر این مسابقات شد.

پس از آن،‌ وی بازیکن ثابت تیم ملی شد. در سال ۱۹۹۷ در جام‌های تورنوا دو فرانس، کوپا آمه‌ریکا و کنفدراسیون‌ها شرکت کرد که در دوتای آخری به همراه تیم ملی برزیل قهرمان شد. در آن زمان رونالدو به همراه روماریو زوج موفقی در خط حمله ساخته بود. اما در سال بعد از آن و زمانی که ماریو زاگالو، سرمربی تیم ملی از روماریو برای حضور در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه دعوت نکرد،‌ این زوج منحل شد. برزیل در آن جام یکی از شانس‌های اول قهرمانی بود،‌ اما در فینال در مقابل تیم میزبان شکست خورد. ‌ رونالدو که دوباره در خط حمله در کنار ببتو قرار گرفته بود، در آن جام چهار گل به ثمر رساند. او در دیدار فینال نمایش ضعیفی داشت، و این در حالی بود که وی یک روز قبل از بازی فینال، بر اثر تشنجی که دلیل آن هنوز توضیح داده نشده، به بیمارستان منتقل شد. به دنبال آن، خیلی از بازیکنان و کارشناسان،‌ وضعیت رونالدو را که سبب عدم تمرکز شدید تیم شده بود، دلیل شکست برزیل در فینال اعلام کردند. به علاوه شایعات زیادی قوت گرفت مبنی بر این که اصولا رونالدو نباید بازی می‌کرده است و فقط به دلیل فشار حامی مالی‌اش در ترکیب قرار گرفته بود. البته بازیکنان و مقامات رسمی تا امروز درباره این موضوع جنجال‌برانگیز سکوت کرده‌اند. با این حال، رونالدو از سوی نمایندگان مطبوعات به عنوان ارزشمندترین بازیکن جام انتخاب شده و توپ طلایی را دریافت کرد.

بعد از آن به مدت یک سال از تیم ملی دور بود و سپس در کوپا آمه‌ریکا در سال ۱۹۹۹ حضور یافت و به همراه ریوالدو، برزیل را به قهرمانی این جام رساند. چند ماه بعد از آن، مصدومیت زانویش طوری شدت گرفت که بازی مقابل هلند در تاریخ ۹ اکتبر ۱۹۹۹ آخرین بازی ملی‌اش تقریبا تا دوسال نیم دیگر شد. در ۲۷ مارس ۲۰۰۲ به تیم ملی بازگشت و با وجود دوری طولانی‌مدت از این تیم، بلافاصله با تیم ملی راهی جام جهانی ۲۰۰۲ ژاپن - کره جنوبی شد. وی در این جام  نمایشی فوق‌العاده داشت و با هشت گل زده در هفت بازی،‌ آقای گل جام جهانی شد و در بازی فینال در برابر آلمان،‌ با زدن دو گل، برزیل را به قهرمانی رساند.
وی پس از آن جام از حضور در تورنمنت‌های بزرگ صرف‌نظر کرده و از جمله در کوپا آمه‌ریکا در سال ۲۰۰۴ و جام کنفدراسیون‌ها در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۵ شرکت نکرد. بدین ترتیب آخرین تورنمنت مهم او،‌ جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان بود که البته برای برزیل بسیار ناامیدکننده بود. این تیم در دور یک چهارم نهایی با شکست برابر فرانسه از مسابقات حذف شد. به خصوص رونالدو به دلیل وضعیت جسمانی‌اش (چاق و کند بودن) به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. با وجود این، وی در چهار بازی سه گل زد و بدین ترتیب به تنهایی رکورددار گلزنی در تمام جام‌های جهانی شد.

موفقیت‌ها:

به عنوان بازیکن ملی

شرکت در جام جهانی:

۱۹۹۴ (بدون انجام بازی)- قهرمان
۱۹۹۸ (۷ بازی، ۴ گل)- مقام دوم
۲۰۰۲ (۷ بازی، ۸ گل) - قهرمان
۲۰۰۶ (۴ بازی، ۳ گل)

شرکت در کوپا آمه‌ریکا:

۱۹۹۵ (۱ بازی، بدون گل) - مقام دوم

۱۹۹۷ (۶ بازی، ۵ گل)- قهرمان
۱۹۹۹ (۶ بازی، ۵ گل) - قهرمان
شرکت در جام کنفدراسیون‌ها:
۱۹۹۷ (۵ بازی، ۴ گل) - قهرمان

شرکت در المپیک:

۱۹۹۶ (۶ بازی، ۵ گل)- مقام سوم

به عنوان بازیکن باشگاهی

قهرمان جام در جام اروپا: ۱۹۹۷
قهرمان جام یوفا: ۱۹۹۸
قهرمان جام باشگاه‌های جهان:۲۰۰۲ و ۲۰۰۷
قهرمان سوپرجام اروپا: ۲۰۰۲، ۲۰۰۷
قهرمان باشگاه‌های اسپانیا: ۲۰۰۳، ۲۰۰۷
قهرمان جام حذفی اسپانیا: ۱۹۹۷
قهرمان سوپرجام اسپانیا: ۱۹۹۶، ۲۰۰۳
قهرمان جام حذفی هلند: ۱۹۹۶
قهرمان جام حذفی برزیل: ۱۹۹۳، ۲۰۰۹
قهرمان منطقه میناس گرایس: ۱۹۹۴
قهرمان منطقه سائوپائولو: ۲۰۰۹

افتخارات شخصی:

مرد سال فوتبال جهان: ۱۹۹۶، ۱۹۹۷، ۲۰۰۲
مرد سال فوتبال اروپا: ۱۹۹۷، ۲۰۰۲
برنده توپ طلا: ۱۹۹۸
عنوان آقای گلی:
۱۹۹۶ در هلند
۱۹۹۹ در کوپا آمه‌ریکا
۱۹۹۷ و ۲۰۰۴ در اسپانیا
۱۹۹۷ در اروپا
۱۹۹۷ در جهان
۲۰۰۲ در جام جهانی
رکورددار گلزنی در جام جهانی فوتبال (۱۵ گل در ۱۹ بازی در سه دوره جام جهانی)

کد خبر 92915

برچسب‌ها