نوشیروان کیهانی زاده: اردشیر هخامنشی (اردشیر یکم و به نوشته مورخان یونانی؛ اردشیر درازدست) که بر جای پدر نشسته و شاه ایران شده بود نیمه دوم آوریل سال‌465 پیش از میلاد، پایتخت ایران را به تخت‌جمشید انتقال داد(مورخان یونان باستان تخت‌جمشید را در جهان به «پرسپولیس» معروف ساخته‌اند).

نوروز سال‌465 پیش از میلاد در تخت‌جمشید برگزار شده بود ولی برخی خرده‌کاری‌های ساختمان هنوز انجام نشده بود که کار تکمیل آنها 2هفته طول کشیده بود.

اردشیر یکم در پاسارگاد برجای پدرش خشایارشا نشسته بود که بر سرزمینی از دانوب تا سند و از سیردریا تا سودان حکومت می‌کرد. در دوران هخامنشیان، ایران دارای  2 پایتخت بود؛ پاسارگاد و بعدا تخت‌جمشید (که فاصله‌ای زیاد از هم ندارند) پایتخت سلطنتی و شوش،  پایتخت اداری. کارمندان اداری در فصل تابستان که هوای شوش گرم می‌شد به همدان می‌رفتند و در این شهر به کار ادامه می‌دادند و به همین لحاظ، مورخین یونانی ایران را دارای 3 پایتخت ذکر کرده‌اند. طرح ساختن تخت‌جمشید از داریوش بزرگ است. کار ساختن شهر، کاخ شاه و تالارهای پذیرایی تخت‌جمشید 51‌سال طول کشیده بود.

استیضاح هویدا در مجلس به خاطر موافقت با جداشدن بحرین

در جلسه سی‌ام فروردین 1349 مجلس، 4تن از نمایندگان حزب پان ایرانیست اقدام دولت وقت در قبال بحرین را شدیدا به باد انتقاد گرفتند و گفتند که دولت به خواست آمریکا که نسبت به بحرین برنامه دارد و «می‌خواهد که آن را محل استقرار ناوگان خود قرار دهد»  از حق ایران گذشته است و بر پایه موازین متعارف و استاندارد جهانی باید از مردم ایران هم با انجام رفراندوم درباره نقض تمامیت ارضی وطن کسب نظر می‌شد، نه فقط از بحرینی‌ها به‌عنوان مدعی (همین حرفی که ناسیونالیست‌های روسیه اینک در اعتراض به فروپاشی شوروی می‌زنند) و سپس اعلام کردند که در استیضاح دولت هویدا پابرجا هستند. نمایندگان حزب پان ایرانیست تقاضای استیضاح هویدا را به رئیس مجلس تسلیم کرده بودند و عمل دولت وقت را در مورد بحرین، موافقت با تجزیه ایران اعلام داشته بودند که خلاف قانون اساسی بود.

در جلسه یکم اردیبهشت1349، متن استیضاح توسط دکتر هوشنگ طالع قرائت شد. او  پس از قرائت متن، هویدا و همکارانش را متهم کرد که برخلاف سوگندی که یاد کرده بودند تا از حدود و ثغور ایران حراست کنند،  دارند بر تجزیه آن صحه می‌گذارند که باید از قضاوت تاریخ و انتقام ایرانیان بترسند.

گرمابه گنجعلی‌خان کرمان

گنجعلی‌خان که از جانب شاه‌عباس حکمران خطه کرمان شده بود در بازار این شهر بانی گرمابه عمومی بزرگ و جالبی شد که نیمه دوم آوریل سال‌1598 میلادی گشایش یافت. این گرمابه پس از قرن‌ها فعالیت به‌صورت حمام عمومی، از دهه هفتم قرن‌20 به‌صورت یک موزه در آمده که با بازدید از آن می‌توان طرز کار گرمابه‌های سنتی ایران از جمله کیسه‌کشی، مشت و مال و نیز رختکن و... را مجسم کرد. در قدیم رختکن گرمابه‌های عمومی ایران در عین حال محلی برای ملاقات اتفاقی دوستان و گپ‌زدن و نوشیدن چای و کشیدن قلیان بود.
نگاهی به کتابخانه‌های عمومی و امر تالیف به مناسبت تأسیس نخستین کتابخانه
نخستین کتابخانه عمومی (پابلیک لایبراری) در جهان که هر باسوادی حق داشت به آن دسترسی داشته باشد 19‌آوریل ‌33 پیش از میلاد (2043‌سال پیش در روزی چون امروز) در شهر رم گشایش یافت و ظرف 509‌سال (تا سال‌476) تعداد این نوع کتابخانه‌‌ها  در قلمرو روم به رقم‌26 رسید.

پیش از رومی‌ها، سومری‌ها، آشوری‌ها، بابلی‌ها و ایرانیان دارای کتابخانه بودند ولی این کتابخانه‌ها در دسترس همگان نبود که کتابخانه‌ها  سفالی آشوری‌ها معروف‌ترین آنهاست. نخستین کشوری که در جهان به ایجاد مؤسسه تالیف و ترجمه کتاب همت گماشت ایران بود که 15‌قرن پیش، در دوران حکومت خسروانوشیروان، چنین مرکزی دایر شدو ترجمه کلیله و دمنه از سانسکریت به فارسی یکی از کارهای آن بود. با وجود این، دایره‌‌المعارف کتاب، کتابخانه مرو را که به همت سامانیان تأسیس شده بود و تا حمله چنگیزخان دایر بود بزرگ‌ترین کتابخانه عمومی و مرکز تالیف و ترجمه کتاب جهان قدیم به شمار آورده است که روزانه در آن دست‌کم 400محرر کتاب‌ها را تکثیر (رونویسی) می‌کردند.

همین مرکز به احیای زبان و ادب فارسی کمک بسیار کرد. طرز کار کتابخانه مرو الگوی جهان امروز قرار گرفته است. از نیمه‌1990 کتابخانه‌های عمومی در عین حال به یک مرکز استفاده از آنلاین‌ها تبدیل شده‌اند و هرکدام دارای ده‌ها رایانه  متصل به اینترنت هستند که جست‌وجو در آنها و ارسال و دریافت ای‌میل از طریق آنها برای همگان آزاد است. 2دهه است که کتاب‌ها نیز به 3 صورت توزیع می‌شوند: چاپی، در نوار ضبط صوت و به‌صورت سی‌دی. تقریبا همه دولت‌ها در سراسر جهان امر تالیف کتاب را تشویق می‌کنند و تسهیلات لازم و ازجمله کمک مالی در اختیار مولف می‌گذارند.

کد خبر 105332

برچسب‌ها