اما هیچ می‌دانید که همین عدسی زاویه باز که از آن حرف می‌زنید چه قدر به‌درد ما آدم‌ها می‌خورد و چه‌کارهایی که نمی‌توانیم با آن بکنیم؟ اصلاً همین خود شما، هیچ‌وقت برایتان پیش نیامده بخواهید از یک منظره، ساختمان یا هر موضوع دیگری عکس بگیرید، اما ببینید در قاب دوربینتان جا نمی‌شود؟ خب عکاس‌ها در چنین موقعیت‌هایی از عدسی زاویه باز استفاده می‌کنند. چرا راه دور برویم، مگر این روزها عکس‌هایی را که از استادیوم‌های ورزشی و مسابقه‌های فوتبال می‌گیرند، ندیده‌اید؟ عدسی زاویه باز به عکاس‌ها اجازه می‌دهد  زمین به آن بزرگی و خود استادیوم و یک‌عالم تماشاچی را در کادر عکس جا بدهند! به نظر من که امکان شگفت‌انگیزی‌ است!

خب البته این عدسی این ویژگی را هم دارد که همه چیز را از شکل طبیعی‌اش خارج می‌کند! بگذریم که عکاس‌ها از این ویژگی هم استفاده می‌کنند و عکس‌های هیجان‌انگیز و دور از جان شما، بامزه‌ای می‌گیرند! اما خب این ویژگی گاهی هم مشکلاتی را به‌وجود می‌آورد. حالا عکس شما که خوب است، فکر آن خانم یا آقای لاغری را بکنید که با این عدسی ازشان عکس گرفتند و در عکس چاق دیده شدند و آن‌وقت آنها را از شرکت در مسابقه‌های ورزشی محروم کردند! یا آن معماری که کلی زحمت کشید تا دیوارهای ساختمانش صاف باشند، اما در عکس قوسی‌شکل از آب درآمدند و همه هم این عکس را دیدند و فکر کردند معمار کارش را بلد نیست و دیگر به او سفارش کار ندادند!

اما به هر حال برای شما یک خبر خوب دارم. شما می‌توانید همین الآن تا دیر نشده عکستان را بردارید و پیش آقای «توماس شارپلس» ببرید. ایشان یک مهندس کامپیوتر بازنشسته‌ هستند که به تازگی یک نرم‌افزار کامپیوتری نوشته‌اند. این نرم‌افزار که اسمش «پانینی» است، می‌تواند موضوع عکس‌هایی را که با عدسی زاویه باز گرفته شده‌اند، به شکل طبیعی‌شان درآورد.

آقای شارپلس این برنامه را به کمک گروهی از نقاشان قرن هجدهم میلادی نوشته است! او می‌دانسته که نقاشانی به نام «وِدوتیسْتی» که سه قرن پیش در ونیز زندگی می‌کرده‌اند، در این کار مهارت داشته‌اند، یعنی منظره‌هایی را که در حالت طبیعی در یک قاب جا نمی‌شده‌اند، در نقاشی جا می‌داده‌اند، بدون این که اجزای آنها را از شکل طبیعی‌شان خارج کنند و همه اصول دورنمایی و هندسی را هم به‌دقت رعایت می‌کرده‌اند. شارپلس و همکارانش 14 تا از آثار این نقاش‌ها را انتخاب کردند که از فضای داخلی چند ساختمان کشیده شده بودند؛ ساختمان‌هایی که نقشه‌های مهندسی‌شان هم در دسترس بوده‌اند. آنها با مقایسه این نقشه‌ها با آثار نقاشان ودوتیستی، قانون هندسی‌ای را که آنها در کارشان استفاده می‌کرده‌اند کشف کردند و با استفاده از آن برنامه کامپیوتری‌شان را نوشتند.

حالا باز هم بگویید هنر و فناوری چیز بدی است. درست است که آن چشم‌های معروف شما و طبیعتی که در آن زندگی می‌کنید واقعاً شگفت‌انگیزند، اما گاهی وقت‌ها این آدم‌ها هم کارهایی می‌کنند که موجوداتی مثل من و شما را به شگفتی می‌آورند؟ این‌طور نیست؟