یکشنبه 4 مهر 1395 | به روز شده: 20 دقیقه قبل

HAMSHAHRIONLINE

The online version of the Iranian daily Hamshahri
ISSN 1735-6393
پنجشنبه 25 مرداد 1386 - 22:17:36 | کد مطلب: 29098 چاپ

امام حسین (ع)

دین و اندیشه > دین - جواد محدثى‏:
حسین بن علی(ع) امام سوم شیعیان، شهید کربلا و خون خدا بود، که نهضت عاشورا بر محور فداکارى و جانفشانى آن حضرت شکل گرفت

ya hossien

و تاریخ بشرى را سرشار از حماسه و ایثار کرد و درس آزادگى و عزت به انسان داد و با خون خویش که در کربلا ریخت،درخت اسلام آبیارى شد و امت مسلمان بیدار گشت.

در معرفى آن امام،باید کتابى قطور نوشت،لیکن در اینجا فشرده‏اى از زندگى آن حضرت را می‌خوانید:

امام حسین(ع) در سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدینه به دنیا آمد. رسول خدا(ص) نام این فرزند زهرا(س) را«حسین» نهاد.

وى مورد علاقه شدید پیامبر خدا(ص) بود و آن حضرت درباره او فرمود:«حسین منى و انا من حسین...» و در آغوش پیامبر بزرگ شد.

هنگام رحلت رسول خدا، شش ساله بود. در دوران پدرش على بن ابى طالب(ع) نیز از موقعیت والایى برخوردار بود. علم، بخشش، بزرگوارى، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگیرى از بینوایان، عفو و حلم و... از صفات برجسته این حجت الهى بود.

در دوران خلافت پدرش، در کنار آن حضرت بود و در سه جنگ «جمل»، «صفین» و «نهروان» شرکت داشت.

پس از شهادت پدرش که امامت به حسن بن على(ع) رسید، همچون سربازى مطیع رهبر و مولاى خویش و همراه برادر بود. پس از انعقاد پیمان صلح،با برادرش و بقیه اهل بیت«ع» به مدینه آمدند.

با شهادت امام مجتبى(ع) در سال 49 یا 50 هجرى، بار امامت به دوش سیدالشهدا قرار گرفت. در آن دوران دهساله که معاویه بر حکومت مسلط بود، امام حسین(ع) همواره یکى از معترضین سرسخت نسبت به سیاست‌هاى معاویه و دستگیری‌ها و قتل‌هاى او بود و نامه‏هاى متعددى در انتقاد از رویه معاویه در کشتن حجر بن عدى و یارانش و عمرو بن حمق خزاعى که از وفاداران به على(ع) بودند و اعمال ناپسند دیگر او نوشت.

در عین حال، حسین بن على(ع) یکى از محورهاى وحدت شیعه و از چهره‏هاى برجسته و شاخصى بود که مورد توجه قرار داشت و همواره سلطه اموى از نفوذ شخصیت او بیم داشت.

با مرگ معاویه در سال 60 هجرى، یزید به والى مدینه نوشت که از امام حسین(ع) به نفع او بیعت بگیرد. اما سید الشهدا که فساد یزید و بى‏لیاقتى او را مى‏دانست، از بیعت امتناع کرد و براى نجات اسلام از بلیه سلطه یزید که به زوال و محو دین مى‏انجامید، راه مبارزه را پیش گرفت.

از مدینه به مکه هجرت کرد و در پى نامه‌نگاری‌هاى کوفیان و شیعیان عراق با آن حضرت و دعوت براى آمدن به کوفه، آن امام ابتدا مسلم بن عقیل را فرستاد و نامه‌‏هایى براى شیعیان کوفه و بصره نوشت و با دریافت پاسخ کوفیان در بیعتشان با مسلم بن عقیل، در روز هشتم ذیحجه سال 60 هجرى از مکه به سوى عراق، حرکت کرد.

پیمان‌شکنى کوفیان و شهادت مسلم بن عقیل، اوضاع عراق را نامطلوب ساخت و سیدالشهدا که همراه خانواده، فرزندان و یاران به سوى کوفه مى‏رفت، پیش از رسیدن به کوفه در سرزمین«کربلا» در محاصره سپاه کوفه قرار گرفت.

تسلیم نیروهاى یزیدى نشد و سرانجام در روز عاشورا در آن سرزمین، مظلومانه و تشنه‌کام، همراه اصحابش به شهادت رسید.

از آن پس، کربلا کانون الهام و عاشورا سرچشمه قیام و آزادگى شد و کشته شدن وى، سبب زنده شدن اسلام و بیدار شدن وجدان‌هاى خفته گردید.

فضایل این امام شهید، بیش از آن است که در این مختصر بگنجد، چرا که او آویزه عرش الهى و پرورده دامن رسول خداست.

پیامبر خدا(ص) درباره‏اش فرمود: قسم به آنکه مرا بحق به پیامبرى فرستاد، حسین بن على در آسمان بزرگتر از زمین است و بر سمت راست عرش الهى نوشته است «مصباح هدى و سفینة نجاة».(1)

اى که آمیخته مهرت با دل‏
کرده عشق تو مرا دریا دل‏

بذر عشقى که به دل کاشته‏ام‏
جز هواى تو ندارد حاصل‏

از مى عشق تو،عاقل مجنون‏
و زخم مهر تو مجنون،عاقل‏

کربلا سر زد و پیدا شد حق‏
جلوه‏اى کردى و گم شد باطل‏

تویى آن کشتى دریاى حیات‏
هر که را مانده جدا از ساحل‏

گر شود کار جهان زیر و زبر
نشود عشق تو از دل زایل(2)

پى‌نوشت‌ها:

1ـ سفینة البحار، ج 1، ص 257.
براى آشنایى بیشتر با آن حضرت، باید به کتاب‌هاى مفصل‌تر مراجعه کرد، از جمله:
موسوعة کلمات امام الحسین(درباره سخنان او)،
حیاة الامام الحسین بن على،
باقر شریف القرشى (در باره زندگانى او)
عوالم و بحار الأنوار(در باره فضایل او)
نفس المهموم،شیخ عباس قمى(در مقتل او)

و کتاب‌هاى فراوان دیگر.[کتابنامه عاشورا]

2ـ از مؤلف. فرهنگ عاشورا صفحه 147

به نقل از پایگاه اطلاع رسانی حوزه