وی از کودکی نواختن ویولن را نزد پدرش (حسن کامکار) فراگرفت.

زندگی در خانواده‌ای که تمامی آنها اهل موسیقی بودند و در کنار راهنمایی و حمایت پدر و برادران بزرگتر سبب شد تا اردشیر کامکار همچون دیگر برادران، موسیقی را فرا گیرد.

وی از نوجوانی به عنوان نوازندهٔ ویولن و کمانچه به عضویت ارکستر فرهنگ و هنر سنندج درآمد.

اردشیر از استعداد موسیقایی خوبی بهره‌مند بود و قطعات دشوار ویلن استاد ابوالحسن صبا را با کمانچه اجرا می‌کرد.

  آشنایی با گروه کامکارها / کامیابی چهل ساله کامکارها / کامکاری و ماندگاری / چهره به چهره با کامکارها

وی در حدود سال ۱۳۶۰ به تهران آمد و با گروه‌های عارف و شیدا شروع به همکاری کرد.

در همان زمان، مطالب تکمیلی را نزد استاد محمدرضا لطفی و پشنگ کامکار آموخت و در محضر آنها با تکنیک‌های نوازندگی بیشتر آشنا شد.

از آلبوم‌های مستقل او می‌توان به ناشکیبا با خوانندگی همایون شجریان، راز نگاه و آلبوم بی غبار عادت با همنوازی شروین مهاجر، اشاره کرد.