همشهری آنلاین – آرش نهاوندی: زمانی که قند خون شروع به افزایش ناگهانی میکند، بسیاری از افراد فورا به دنبال چیزی میگردند که بتوانند به رژیم غذایی خود اضافه کنند. مصرف یک قرص یا داروی طبیعی اغلب آسانتر از ایجاد تغییر در وعدههای غذایی روزمره به نظر میرسد. اما کنترل قند خون به ندرت فقط مربوط به یک ماده مغذی جادویی است. این بستگی به این دارد که کل وعده غذایی چگونه بر هضم، سطح انسولین و استفاده از گلوکز تأثیر میگذارد.
دکتر گاگاندیپ سینگ متخصص پزشکی متابولیک و معکوسسازی دیابت، توضیح میدهد که چرا برخی مواد مغذی شایسته توجه هستند. او همچنین تأکید میکند که این مواد در کنار اصول پایهای مراقبت از دیابت، بهترین عملکرد را دارند.
کاهش قند خون با پروتئین
وقتی صحبت از قند خون در میان است، پروتئین نقشی فراتر از یک ماده مغذیِ عضلهساز ایفا میکند. مصرف پروتئین پیش از غذاهای سرشار از کربوهیدرات یا همراه با آنها، میتواند سرعت هضم را کاهش داده و واکنش بدن به گلوکز را پس از صرف غذا تغییر دهد.
کاهش سرعت ورود گلوکز با فیبر
فیبر یکی از مواد مغذی بسیار مفید برای افرادی است که میخواهند قند خون خود را از طریق تغذیه کنترل کنند. فیبر محلول در حین هضم، مایعی تولید میکند که با سرعت کمتری حرکت میکند و میتواند جذب گلوکز را به تأخیر بیندازد.
حمایت چربیهای سالم از سلامت متابولیک
اسیدهای چرب امگا ۳ در مواد غذاییای مانند ماهیهای چرب و گردو یافت میشوند. نباید آنها را به عنوان مادهای مغذی برای کاهش مستقیم قند خون در نظر گرفت، اما میتوانند بخشی از یک الگوی غذایی سالمتر باشند.
بیشتر بخوانید:
کمک منیزیم به مهار گلوکز
منیزیم در بسیاری از فرآیندهای مرتبط با متابولیسم گلوکز نقش دارد. افرادی که منیزیم بیشتری از طریق رژیم غذایی دریافت میکنند، معمولا با خطر کمتری برای ابتلا به دیابت نوع ۲ مواجه هستند؛ هرچند این موضوع ثابت نمیکند که مکملهای منیزیم از دیابت پیشگیری یا آن را درمان میکنند.
آهن هم مهم است اما با احتیاط
آهن، موردِ غیرمنتظرهای در این فهرست است. این ماده مستقیما قند خون را کاهش نمیدهد؛ بلکه کمبود آهن میتواند بر نحوه بازتاب میانگین گلوکز توسط HbA۱c تأثیر بگذارد. البته این به آن معنا نیست که افراد باید مکملهای آهن را برای پائین آوردن HbA۱c بی مهابا مصرف کنند. مصرف زیاد آهن هم میتواند به سلامت آسیب برساند.
مواد مغذی جایگزینی برای قرصها نیستند
اما تصویر کلی، اهمیت بیشتری نسبت به هر یک از مواد مغذی بهتنهایی دارد. دکتر سینگ این موضوع را اینگونه تبیین میکند: هیچیک از این مواد مغذی بهتنهایی نقش درمانی ندارند. این تمایز حائز اهمیت است. اگرچه مواد غذایی میتوانند به کنترل قند خون کمک کنند، اما در صورت نیاز، نمیتوانند جایگزین داروهای تجویزشده برای دیابت، رعایت حجم مناسب وعدههای غذایی، فعالیت بدنی یا مدیریت وزن شوند.