به گزارش همشهری آنلاین برای بیش از چهار دهه، استاتینها ستون اصلی درمان کلسترول بالا بودهاند؛ داروهایی که در صورت ناکارآمدی رژیم غذایی و ورزش، به کاهش «کلسترول بد» یا الدیال کمک میکنند. اما با وجود اثربخشی این داروها، همه بیماران به هدف درمانی نمیرسند یا به دلیل عوارضی مانند دردهای عضلانی قادر به ادامه مصرف نیستند. همین موضوع راه را برای نسل جدید داروهای کاهشدهنده کلسترول باز کرده است.
الدیال یکی از مهمترین عوامل خطر در بیماریهای قلبی و عروقی، از جمله حمله قلبی و سکته مغزی محسوب میشود و کاهش آن میتواند بهطور مستقیم جان بیماران را نجات دهد. به همین دلیل، محققان در دو دهه اخیر داروهای غیر استاتینی را توسعه دادهاند.
اولین داروی این گروه، «ازتیمایب» در سال ۲۰۰۲ تأیید شد که با کاهش جذب کلسترول غذایی، سطح الدیال را حدود ۲۰ درصد پایین میآورد. سپس داروی «اسید بمپدوئیک» معرفی شد که با کاهش تولید کلسترول در کبد، حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد دیگر از LDL را کاهش میدهد. ترکیب این داروها نیز میتواند کاهش چشمگیر ۴۰ تا ۶۰ درصدی را ایجاد کند.
تحول بزرگتر اما با داروهای تزریقی مهارکننده PCSK9 رخ داد. این داروها مانند آلیروکوماب، اوولوکوماب و اینکلیسیران، با تقلید اثر ژنهای محافظ، توانایی کبد در پاکسازی کلسترول را افزایش میدهند و سطح الدیال را تا ۶۰ درصد کاهش میدهند. برخی از آنها ماهانه و حتی هر شش ماه یکبار تزریق میشوند.
در کنار این پیشرفتها، پژوهشها بر داروهای خوراکی جدید و حتی ویرایش ژن برای کاهش دائمی PCSK9 نیز ادامه دارد.
متخصصان قلب تأکید میکنند هدف درمانی برای افراد پرخطر، کاهش الدیال به زیر ۷۰ و حتی ۵۵ میلیگرم در دسیلیتر است. این پیشرفتهای دارویی میتواند آینده درمان بیماریهای قلبی را متحول کند.