همشهری آنلاین - مریم شیرافکن: درد آرنج یکی از مشکلات شایعی است که میتواند بعد از ورزش، کار طولانی با دست، حرکات تکراری یا حتی فشارهای روزمره ایجاد شود. نکته مهم این است که منشأ درد همیشه خود مفصل آرنج نیست و گاهی تاندونها، عضلات یا حتی اعصاب اطراف آن درگیر هستند. یک حرکت کششی ساده میتواند در برخی موارد به کاهش فشار روی عضلات ساعد کمک کند؛ البته اگر درد شدید، مداوم یا همراه با بیحسی باشد، بهتر است علت آن توسط پزشک بررسی شود.
چرا آرنج درد میگیرد؟
آرنج محل اتصال استخوانهای بازو و ساعد است و در بسیاری از حرکات روزانه نقش دارد. استفاده مکرر از دست، بلند کردن اجسام، ورزشهایی مانند تنیس و گلف یا انجام مداوم حرکات تکراری میتواند به تاندونهای اطراف آرنج فشار وارد کند.
در برخی افراد، درد در قسمت بیرونی آرنج ایجاد میشود که به آن «آرنج تنیسبازان» گفته میشود. درد قسمت داخلی نیز میتواند با التهاب یا تحریک تاندونهای این ناحیه ارتباط داشته باشد.
از طرف دیگر، فشرده شدن عصب اولنار در اطراف آرنج میتواند باعث درد، گزگز یا بیحسی شود؛ بهخصوص در انگشت کوچک و نیمهای از انگشت حلقه.
یک حرکت ساده برای کشش ساعد
اگر درد ناشی از گرفتگی یا فشار عضلات ساعد باشد، میتوان از یک کشش ملایم کمک گرفت:
روش انجام:
دست را صاف مقابل بدن قرار دهید و کف دست را رو به بالا نگه دارید. با دست دیگر، انگشتان دست کشیدهشده را بهآرامی به سمت پایین و عقب بکشید تا کشش ملایمی در قسمت جلویی ساعد احساس شود.
این وضعیت را حدود ۲۰ تا ۳۰ ثانیه نگه دارید و ۳ مرتبه تکرار کنید.
نکته مهم این است که حرکت نباید باعث درد تیز یا تشدید درد آرنج شود. کشش باید ملایم باشد.
فقط کشش کافی نیست
اگر درد آرنج به دلیل استفاده بیش از حد از تاندونها ایجاد شده باشد، در بسیاری از موارد علاوه بر اصلاح فعالیتهای تحریککننده، تمرینات تقویتی تدریجی نیز اهمیت دارند. بنابراین اگر درد برای مدتی ادامه پیدا کرد، صرفاً به کشش اکتفا نکنید و برای تشخیص علت اصلی اقدام کنید.
چه زمانی باید جدیتر پیگیری کرد؟
اگر درد آرنج شدید است، بعد از ضربه یا زمین خوردن ایجاد شده، آرنج متورم یا تغییرشکلیافته است، حرکت دادن دست دشوار شده یا همراه با بیحسی و گزگز دست است، بهتر است به پزشک مراجعه کنید.
همچنین درد مداومی که با استراحت و کاهش فعالیت بهتر نمیشود، نیاز به ارزیابی دارد؛ زیرا علت درد میتواند چیزی فراتر از یک گرفتگی ساده عضلانی باشد.
منبع: Harvard Health Publishing