به گزارش همشهری آنلاین، پژوهشگرانی از سراسر جهان دست به انجام «یکی از بزرگ‌ترین تلاش‌ها برای یکپارچه‌سازی داده‌ها در حوزه همه‌گیرشناسی درد تا به امروز» زدند. داده‌های این مطالعه از بیش از ۶ میلیون نفر در ۱۱۸ کشور و در بازه زمانی ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۵ گردآوری شد و شامل افرادی در رده سنی ۵ سال تا بیش از ۱۰۰ سال بود.
این پژوهش که در نشریه «نیچر مدیسین» (Nature Medicine) منتشر شده است، به بررسی نحوه توزیع درد —به‌عنوان عامل اصلی ناتوانی در سطح جهان— در اقصی نقاط دنیا و در طول عمر انسان پرداخته است.
نتایج نشان داد که میزان درد گزارش‌شده توسط زنان در ۱۱ ناحیه از بدن —شامل سر، صورت، گردن یا شانه، پا یا مچ پا، دست یا مچ دست، آرنج، قفسه سینه، کمر، معده یا شکم، لگن و زانو— بیشتر از مردان بوده است. این تفاوت به‌ویژه در مورد سردرد و دردهای ناحیه صورت و شکم مشهود بود.
در هر دو گروه زنان و مردان، شدیدترین افزایش درد پیش از ۵۵ سالگی رخ داد و سپس در سن ۷۵ سالگی یا بالاتر به اوج خود رسید؛ همچنین دردهای کمر، لگن و زانو در طول عمر افراد روندی افزایشی داشتند.
نویسندگان مقاله نوشتند که این یافته‌ها نشان می‌دهد «بخش قابل‌توجهی از بار درد در طول عمر، در دوران بزرگسالی و سنین کار شکل می‌گیرد».
حدود ۴۰ درصد از شرکت‌کنندگان از درد کمر شکایت داشتند، در حالی که درد صورت با شیوع ۲ درصدی، نادرترین نوع درد گزارش‌شده بود. افرادی که در مناطقی با پایین‌ترین شاخص توسعه انسانی زندگی می‌کردند، به‌طور قابل‌توجهی «شیوع بالاتری از دردهای جسمانی در دوران سالمندی» داشتند و نرخ کمردرد در سنین بالا در میان آن‌ها تقریباً دو برابر سایرین بود.
این تمایز — میان انباشت درد و دردی که شدت می‌گیرد و سپس برطرف می‌شود — پیامدهای مستقیمی برای تعیین حوزه‌های تمرکزِ اقدامات پیشگیرانه و مراقبتی در طول عمر دارد.
نویسندگان خاطرنشان کردند که برآوردهای کنونی بر تشخیص‌های پزشکی متمرکز است؛ امری که ممکن است منجر به نادیده گرفته شدن افراد دارای دسترسی محدود به خدمات درمانی شود. به همین دلیل، آن‌ها نرخ‌های دردِ گزارش‌شده بوسیله خودِ افراد را تحلیل کردند. به گفته آنان، این رویکرد می‌تواند مبنایی برای تلاش‌های عادلانه‌تر در زمینه پایش و پیشگیری فراهم آورد.
آن‌ها نوشتند: «الگوهای تغییرات درد (مسیرهای زمانی) بسته به نوع درد (فنوتیپ) تفاوت چشمگیری داشتند: درد سر، شکم و صورت در سنین پایین‌تر به اوج می‌رسید و سپس کاهش می‌یافت، در حالی که درد عضلانی-اسکلتی به‌طور کلی با افزایش سن، روندی صعودی داشت. در میان نواحی عضلانی-اسکلتی، درد بالاتنه (شامل گردن، شانه و آرنج) در میانسالی به اوج می‌رسید و پس از آن کاهش می‌یافت؛ اما درد پایین‌تنه (شامل کمر، لگن و زانو) در تمام طول عمر رو به افزایش بود که این امر با نقش پررنگ‌ترِ فشار مکانیکیِ انباشته و فرسایش بافتی (دژنراسیون) در نواحی تحمل‌کننده وزن بدن همخوانی دارد.»
این مطالعه نشان داد که ۱۸.۳ درصد از بار جهانی درد ناشی از استعمال دخانیات، چاقی و درآمد پایین خانوار بوده است. این میزان در مناطق مختلف متغیر بود و از ۱۲.۶ درصد در جنوب صحرای آفریقا تا ۲۷.۱ درصد در اروپای شرقی را شامل می‌شد.
نویسندگان به محدودیت‌های مهمی در این پژوهش اشاره کردند که می‌توانست بر تفسیر نتایج تأثیر بگذارد، هرچند الگوهای کلی را تغییر نمی‌داد. این محدودیت‌ها شامل تفاوت در روش‌های سنجش درد، پوشش نابرابر داده‌ها در مناطق مختلف و همچنین در گروه‌های سنی بسیار پیر و بسیار جوان، و نیز توصیف الگوها برای گروه‌های سنی خاص (به‌جای پیگیری وضعیت افراد یکسان در طول زمان) بود.