به گزارش همشهری آنلاین، ۱۲۰ سالمند که حدود دو سوم آنها بیش از ۷۵ سال سن داشتند، بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۱ در یک مطالعه مورد بررسی قرار گرفتند. پژوهشگران با تحلیل دادههای این افراد، شاخصهایی مانند وضعیت بدن، تعادل، میزان نوسان بدن و عملکرد گامبرداشتن ارادی (راه رفتن) را ارزیابی کردند تا مشخص شود هر یک از این عوامل چه ارتباطی با طول عمر و خطر مرگ دارند.
برای انجام این بررسی، یک نشانگر حرکتی روی پاشنه پای شرکتکنندگان نصب شد. سپس از آنها خواسته شد با گامهایی به طول تقریبی ۴۵ تا ۶۰ سانتیمتر به سمت جلو، عقب و طرفین حرکت کنند. پژوهشگران با استفاده از تجهیزات دقیق، زمان و کیفیت هر حرکت را ثبت و تحلیل کردند.
نتایج نشان داد هرچه فرد برای برداشتن نخستین گام خود زمان بیشتری صرف کند، احتمال مرگ او در سالهای بعد افزایش مییابد. بهطور مشخص، تنها با هر یکدهم ثانیه تأخیر در آغاز حرکت، خطر مرگ تا ۲۸ درصد بیشتر میشود.
به گفته پژوهشگران، این یافته با نتایج مطالعات پیشین همخوانی دارد که نشان داده بودند شاخصهای عملکرد جسمی، از جمله سرعت راه رفتن، میتوانند پیشبینیکننده طول عمر باشند.
محققان همچنین دریافتند ارزیابی راه رفتن در شرایط «تکلیف دوگانه» ــ یعنی زمانی که فرد همزمان با راه رفتن باید یک فعالیت ذهنی نیز انجام دهد ــ شاخص دقیقتری برای پیشبینی بقای طولانیمدت است. این آزمون، تواناییهایی مانند توجه، انعطافپذیری شناختی و سرعت پردازش مغز را نیز میسنجد و در کنار عملکرد حرکتی، تصویر کاملتری از وضعیت سلامت فرد ارائه میدهد.
پژوهشگران با اشاره به اینکه زمین خوردن در سالمندان، بهویژه پس از ۶۵ سالگی، میتواند خطر مرگ را بهطور قابل توجهی افزایش دهد، پیشنهاد میکنند برنامههای «تمرین شناختی ـ حرکتی» بهویژه برای افرادی که در دوره توانبخشی قرار دارند یا با مشکلات تعادل دستوپنجه نرم میکنند، در اولویت قرار گیرد؛ زیرا این تمرینها میتوانند به بهبود عملکرد حرکتی و افزایش شانس بقا کمک کنند.