همشهری آنلاین - مریم شیرافکن: هوش مصنوعی می‌تواند در چند ثانیه برایمان مقاله بنویسد، مسئله حل کند و پاسخ پرسش‌هایی را بدهد که شاید ساعت‌ها برای پیدا کردنشان وقت می‌گذاشتیم. اما پشت این راحتی و سرعت، یک سؤال مهم وجود دارد: وقتی ماشین‌ها به جای ما فکر می‌کنند، آیا مغز ما به‌تدریج توانایی فکر کردن مستقل را از دست می‌دهد؟
وقتی فکر کردن را هم برون‌سپاری می‌کنیم
تصور کنید برای نوشتن یک متن، حل یک مسئله یا حتی تصمیم‌گیری درباره یک موضوع ساده، دیگر نیازی به فکر کردن ندارید. کافی است درخواستتان را بنویسید و چند ثانیه منتظر بمانید. نتیجه آماده است؛ بدون جست‌وجوی طولانی، آزمون‌وخطا یا کلنجار رفتن با افکار.
این همان جذابیتی است که هوش مصنوعی را به بخشی از زندگی روزمره ما تبدیل کرده است. اما توماس اوپونگ، نویسنده حوزه فناوری و رشد فردی، در مقاله‌ای درباره تأثیر هوش مصنوعی بر ذهن انسان، نسبت به پیامدی هشدار می‌دهد که شاید در نگاه اول دیده نشود: واگذاری تدریجی فرایند فکر کردن به ماشین‌ها.
او این وضعیت را «تسلیم شناختی» می‌نامد؛ حالتی که در آن، به جای استفاده از ذهن خود برای بررسی، تحلیل و رسیدن به پاسخ، به خروجی آماده ابزارهای هوشمند اعتماد می‌کنیم و مسئولیت فکر کردن را کنار می‌گذاریم.
مشکل هوش مصنوعی نیست؛ عادت ما به پاسخ‌های آماده است
هوش مصنوعی ذاتاً دشمن تفکر نیست. این ابزار می‌تواند به یادگیری، ایده‌پردازی و حل مسائل پیچیده کمک کند. مسئله زمانی آغاز می‌شود که استفاده از آن جای تلاش ذهنی را بگیرد.
وقتی برای هر پرسش فوراً سراغ پاسخ آماده می‌رویم، ممکن است فرصت تمرین مهارت‌هایی مانند تحلیل، استدلال، ارزیابی شواهد و تصمیم‌گیری مستقل را از خودمان بگیریم.
ذهن انسان نیز مانند بسیاری از توانایی‌های دیگر، برای حفظ مهارت‌هایش به تمرین نیاز دارد. اگر همیشه پاسخ نهایی را از بیرون دریافت کنیم، کمتر فرصت خواهیم داشت مسیر رسیدن به آن پاسخ را تجربه کنیم.
البته این به معنای آن نیست که هر بار استفاده از هوش مصنوعی باعث کاهش هوش یا حافظه می‌شود. میزان تأثیر آن به نوع استفاده، میزان درگیری ذهنی و کاری که به ابزار می‌سپاریم بستگی دارد.
وقتی مسیریاب جای جهت‌یابی را می‌گیرد
برای درک بهتر این موضوع، کافی است به مسیریاب تلفن همراه فکر کنیم. این ابزار مسیر را پیدا می‌کند، ترافیک را می‌سنجد و بهترین راه را پیشنهاد می‌دهد. اما اگر همیشه و در همه‌جا فقط از دستورهای آن پیروی کنیم، ممکن است شناخت ما از مسیرها و توانایی جهت‌یابی مستقل کمتر تمرین شود.
هوش مصنوعی نیز می‌تواند چنین نقشی داشته باشد. اگر از آن برای بررسی چند راه‌حل، پیدا کردن ایرادهای استدلالمان یا یادگیری یک موضوع استفاده کنیم، ابزاری برای تقویت توانایی‌های ذهنی در اختیار داریم. اما اگر اجازه دهیم بدون بررسی، به جای ما نتیجه‌گیری کند، ممکن است به مصرف‌کننده پاسخ‌های آماده تبدیل شویم.
تفاوت اصلی در این است: آیا از فناوری برای بهتر فکر کردن کمک می‌گیریم یا از آن برای فرار از فکر کردن؟
چرا پاسخ سریع همیشه بهترین پاسخ نیست؟
یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های هوش مصنوعی، توانایی تولید پاسخ‌های روان و قانع‌کننده است. با این حال، روان بودن یک پاسخ لزوماً به معنای درست بودن آن نیست. این ابزارها ممکن است اطلاعات نادرست ارائه کنند، جزئیات مهم را نادیده بگیرند یا با اطمینان درباره موضوعی اشتباه کنند.
اگر کاربر بدون بررسی، پاسخ را بپذیرد، دو مشکل به وجود می‌آید: ممکن است اطلاعات نادرست را باور کند و هم‌زمان فرصت ارزیابی انتقادی آن را از دست بدهد.
به همین دلیل، استفاده هوشمندانه از هوش مصنوعی فقط به معنای بلد بودن طرح سؤال نیست؛ بلکه به توانایی بررسی پاسخ، مقایسه منابع و تشخیص خطا نیز نیاز دارد.
چگونه از هوش مصنوعی استفاده کنیم، بدون اینکه فکر کردن را کنار بگذاریم؟
لازم نیست برای حفظ توانایی‌های ذهنی، هوش مصنوعی را کنار بگذاریم. راه منطقی‌تر این است که شیوه استفاده از آن را تغییر دهیم.
۱. پیش از پرسیدن، خودتان فکر کنید. قبل از اینکه مسئله‌ای را به هوش مصنوعی بسپارید، چند دقیقه برای رسیدن به پاسخ یا نوشتن ایده‌های اولیه وقت بگذارید. سپس نتیجه خود را با پیشنهادهای ابزار مقایسه کنید.
۲. به جای پاسخ نهایی، توضیح بخواهید. از هوش مصنوعی بخواهید مراحل استدلال، دلایل یک نتیجه و راه‌های جایگزین را توضیح دهد. این کار می‌تواند به درک بهتر موضوع کمک کند.
۳. پاسخ‌ها را به چالش بکشید. بپرسید چه شواهدی از این نتیجه حمایت می‌کند، چه فرض‌هایی در آن وجود دارد و چه شرایطی ممکن است آن را نادرست کند.
۴. بعضی کارها را بدون کمک انجام دهید. نوشتن یک متن کوتاه، حل یک مسئله یا برنامه‌ریزی روزانه می‌تواند فرصتی برای تمرین تفکر مستقل باشد.
۵. پیش از اعتماد، راستی‌آزمایی کنید. به‌ویژه در موضوعات علمی، پزشکی، مالی و خبری، اطلاعات مهم را با منابع معتبر بررسی کنید.
هوش مصنوعی باید دستیار ما باشد، نه جایگزین ذهن ما
پیشرفت فناوری به این معنا نیست که باید از ابزارهای هوشمند فاصله بگیریم. هوش مصنوعی می‌تواند بسیاری از کارها را سریع‌تر کند و زمان بیشتری برای فعالیت‌های مهم‌تر در اختیارمان بگذارد. اما این مزیت زمانی ارزشمند است که همچنان نقش فعالی در یادگیری، تحلیل و تصمیم‌گیری داشته باشیم.
مسئله اصلی این نیست که هوش مصنوعی چقدر باهوش است؛ مسئله این است که ما در استفاده از آن چقدر آگاهانه عمل می‌کنیم.
اگر هر بار که با مسئله‌ای روبه‌رو می‌شویم، فکر کردن را به ماشین بسپاریم، ممکن است به‌تدریج کمتر از توانایی‌های ذهنی خود استفاده کنیم. اما اگر از آن برای پرسیدن سؤال‌های بهتر، آزمودن ایده‌ها و کشف اشتباهاتمان کمک بگیریم، می‌توانیم از مزایای فناوری بهره ببریم، بی‌آنکه نقش خود را در فرایند تفکر فراموش کنیم.
منبع : https://medium.com/