همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: در این منظره سیاه و سفید، هیچ اثری از ساختمانهای بتنی و شلوغی پایتخت نیست. به جای آن، چشماندازی وسیع از تپههای خاکی، زمینهای کشاورزی و باغهای پراکنده خودنمایی میکند. کودکی پابرهنه در میان کشتزار ایستاده و به دوردست خیره شده است؛ دوردستی که هنوز با خطوط تیز آسمانخراشها بریده نشده و افق در آرامشی عمیق و روستایی نفس میکشد.
این عکس، بیش از یک سند تاریخی، یک کپسول زمان است. این قاب، فرمانیه را نه به عنوان یک منطقه اعیاننشین، بلکه به عنوان بخشی از طبیعت بکر شمیرانات به تصویر میکشد؛ زمانی که ارزش زمین نه با متراژ و قیمت، که با حاصلخیزی و محصولش سنجیده میشد. این تصویر به ما یادآوری میکند که زیر پوست این کلانشهر پرتراکم، سرزمینی زنده و سبز جریان داشته که در گذر زمان، جای خود را به توسعه شهری داده است؛ روایتی بصری از تحول شگرف تهران و چهرهای فراموششده از منطقهای که امروز یکی از نمادهای اصلی پایتخت مدرن به شمار میرود.