در آستانه اربعین، جایی که اقیانوس انسان‌ها جاده اصلی نجف به کربلا را تسخیر می‌کند، یک راه دیگر آرام و صبور، داستان خود را بازگو می‌کند.

همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: این راه، «طریق‌العلما» است؛ نه یک میان‌بُر، که یک سفر به عمق تاریخ. مسیری ۹۰کیلومتری که خود را به‌دست کرانه‌های فرات سپرده و در آغوش نخلستان‌هایی پناه گرفته که قرن‌هاست شاهدان خاموش این سرزمین‌اند.

شهرت این راه، وامدار نامش است؛ یادگار دورانی که زیارت، ممنوع بود و عالمان دین، در دل تاریکی و خفقان، این مسیر پنهان و سرسبز را برای رساندن خود به کربلا برگزیدند. آنها راهی را بنیان گذاشتند که امروز به انتخابی آگاهانه برای زائرانی بدل شده که در جست‌وجوی معنایی فراتر از شور جمعیت هستند. اینجا خبری از ازدحام نفس‌گیر نیست؛ در عوض، سکوتی حکمفرماست که تنها با زمزمه آب، صدای باد در شاخسار نخل‌ها و نجوای زیر لب زائران شکسته می‌شود. این مسیر، میراث گرانبهای دورانی است که عشق به حسین(ع) باید در خفا پاس داشته می‌شد و امروز به پناهگاهی برای تأمل و سلوکی آرام‌تر بدل گشته است.

این قاب‌ها، دعوتی هستند برای دیدن چهره‌ای دیگر از حماسه اربعین؛ چهره‌ای که در آن، هر قدم، ادای دینی است به عالمان گمنامی که این طریق را برای نسل‌های بعد به یادگار گذاشتند.

از سهله تا کربلا؛ جغرافیای یک میراث
نقطه آغاز این سلوک آرام، مسجد تاریخی سهله در کوفه است. زائران پس از نیایش در این مکان مقدس، راهی جاده‌ای می‌شوند که با نام «طریق الفرات» نیز شناخته می‌شود؛ مسیری که انتهایش به زیارت حرم مطهر امام حسین(ع) و حضرت عباس(ع) در کربلا ختم می‌شود. ریشه این شهرت اما، به دورانی بازمی‌گردد که حکام وقت، زیارت را ممنوع کرده بودند. در همان خفقان بود که عالمان و روحانیون برجسته حوزه علمیه نجف، برای زنده نگه داشتن این سنت، راه پنهانی را در امتداد رود برگزیدند و با قدم‌های استوارشان، این مسیر را برای همیشه در تاریخ جاودانه کردند.

هم‌قدمی با بومیان در سایه‌سار نخل‌ها
این مسیر که به حق، سرسبزترین و آرام‌ترین راه پیاده‌روی اربعین با غروبی زیباست، تجربه‌ای متفاوت پیش روی زائران می‌گذارد. عبور از میان نخلستان‌های انبوهی که سایه‌شان بر سر راه افتاده و شنیدن صدای دائمی آب فرات، همسفرانی هستند که خستگی را از تن می‌زدایند. در گذشته، این جاده بیشتر مورد استفاده بومیان و ساکنان روستاهای اطراف بود که راه اصلی را طولانی‌تر می‌یافتند. اما امروز، با شناخته‌تر شدن این طریق تاریخی، زائران بسیاری از ایران و دیگر کشورها این راه را انتخاب می‌کنند تا در کنار مردم بومی منطقه، هم‌قدم با تاریخ شوند و چهره‌ای دیگر از اربعین را در خلوت و تأمل، تجربه کنند.