همشهری آنلاین – حسن حسنزاده: صدای گوشخراش هواپیماهای جنگی و انفجار موشکها به بخشی از زندگی روزمره مردم تبدیل شده بود و آرامش از شهر رخت بربسته بود. در ساعت ۹:۳۷ صبح روز بیستودوم فروردین همان سال، یکی از دو موشک شلیکشده به ساختمانی در خیابان شوش، در محدوده خیابان رهکوی و نزدیکی مسجد الهادی(ع)، اصابت کرد. این ساختمان یک نانوایی سنگکی بود که مانند هر صبح، تعدادی از اهالی برای خرید نان در آن حضور داشتند. بلافاصله پس از انفجار، حجم زیادی از آرد در فضا پراکنده شد و صحنهای عجیب و هولناک به وجود آورد؛ بهطوریکه برخی از مردم در نخستین لحظات تصور کردند حملهای شیمیایی رخ داده و از ترس، صورتهای خود را پوشاندند.
اندکی بعد، صدای فریاد، ناله و شیون در فضا پیچید. محل نانوایی به گودالی عمیق تبدیل شده بود و امیدی به زنده ماندن کارگران و مشتریان باقی نمانده بود. ساختمانهای اطراف نیز یا بهطور کامل تخریب شده بودند یا شیشهها و دیوارهایشان آسیب جدی دیده بود و نشانی از ویرانی در همهجا به چشم میخورد.
ساعتی بعد از اصابت موشک نخست، دومین موشک این حمله، ساعت۱۱:۴۰دقیقه، قبل از اینکه به زمین برسد در آسمان محله شوش منفجر شد و خوشبختانه تلفاتی نداشت. تعداد شهدای نخستین حمله موشکی به این محله قدیمی از تهران ۲۰ نفر و تعداد مجروحان ۲۳ نفر در اسناد سالهای دفاع مقدس ثبت شده است. در این حمله، علاوه بر تخریب چند خانه، بخشهایی از مسجد الهادی(ع) نیز آسیب دیده بود و امدادگران پیکر شهدا و مجروحان را پس از آواربرداری به حیاط مسجد منتقل کردند.
تصاویر شهدای این حمله وحشیانه، سالهاست که روی دیوار معابر در تقاطع خیابانهای رهکوی و صادقی نصب شده و یاد و خاطر شهادت مظلومانه اهالی محله را زنده نگه میدارد.