یک رویکرد جدید در تحقیقات کاهش وزن، یکی از بزرگترین فرضیات پایه داروهای جدید محبوب کاهنده وزن را به چالش می‌کشد؛ اینکه آیا داروهای GLP-۱ واقعاً برای دستیابی به کاهش وزن ضروری هستند؟

به گزارش همشهری آنلاین پژوهشگران در یک بررسی جدید که در ۱۵ آوریل در ژورنال Molecular Metabolism منتشر شد، دارویی را آزمایش کردند که دو هورمون دیگر را هدف قرار می‌دهد: پلی‌پپتید مهاری معده (GIP) و گلوکاگون.

نتایج اولیه، بر اساس مطالعات روی موش‌ها، موش‌های صحرایی و میمون‌ها، نشان می‌دهد که این رویکرد ممکن است منجر به کاهش وزن مشابه یا حتی بیشتر از هدف قرار دادن گیرنده‌های پپتید شبه‌گلوکاگون-یک یا GLP-۱ شود.

این پژوهشگران می‌گویند ما مجذوب اهمیت محوری GLP-۱ شدیم، اما داروهایی که GLP-۱ را هدف قرار می‌دهند، عوارض جانبی مانند حالت تهوع و استفراغ نیز دارند و این عوارض جانبی می‌توانند میزان مصرف دارو بوسیله بیماران را محدود کنند.

این رویکرد جدید، GLP-۱ را به طور کامل به عنوان هدف دارویی حذف می‌کند. این پژوهشگران این شیوه را «جمع از طریق تفریق» می‌نامند، به این معنی که «شما در واقع با حذف چیزی به چیزی برتر می‌رسید».

برای آزمایش این ایده، دانشمندان چندین آزمایش انجام دادند.

آنها در یکی از آزمایش‌ها یک داروی سه‌گانه G (دارویی که گیرنده‌های هر سه هورمون گلوکاگون، پلی‌پپتید مهاری معده یا GIPو GLP-۱ را هدف قرار می‌دهد) را به موش‌هایی که برای فقدان گیرنده‌های GLP-۱ مهندسی شده بودند، دادند. این دارو منجر به کاهش وزن مشابه آنچه در موش‌های طبیعی مشاهده شد، به ویژه در مقادیر بالاتر، شد.

در آزمایش دیگری، تجویز دارویی که GIP را هدف قرار می‌دهد و دارویی که گلوکاگون را هدف قرار می‌دهد، منجر به کاهش وزن بیشتری نسبت به هر یک از داروها به تنهایی شد. پژوهشگران می‌گویند این یافته نشان می‌دهد که این دو هورمون ممکن است با هم برای کاهش اشتها کار کنند.

همچنین در مطالعات حیوانی، یک داروی آزمایشی که هم GIP و هم گلوکاگون را هدف قرار می‌دهد، بسته به مقدار تجویز منجر به کاهش وزن برابر یا بیشتر در مقایسه با درمان‌های فعلی شد.

این دارو علاوه بر کاهش مصرف غذا، ممکن است میزان انرژی سوزانده شده توسط بدن را افزایش دهد.

محققان همچنین ایمنی یا بی‌خطر بودن این دارو را بررسی کردند. در بررسی در میمون‌ها، حیواناتی که مقادیر بالایی از داروی جدید دریافت کردند، هیچ نشانه‌ای از ناراحتی نشان ندادند. از سوی دیگر، آنهایی که داروهای موجود مانند تیرازپاتاید یا Zepbound را دریافت کردند، نتوانستند مقدارهای بالاتر را تحمل کنند.

با این حال، این پژوهشگران می‌گویند نتایج مطالعات حیوانی همیشه به انسان‌ها قابل تعمیم نیست. و داروهای GLP-۱ به داشتن مزایای قلبی شناخته شده‌اند، که داروهای جدید ممکن است نداشته باشند.