همشهری آنلاین – حسن حسنزاده: تهرانیها اما این پدیده را یک بار دیگر و در جریان جنگ تحمیلی اول (جنگ ۸ ساله با رژیم بعثی) تجربه کرده بودند. روز ۸ اسفند سال ۱۳۶۶ بود که رژیم بعثی عراق تاسیسات نفتی و پالایشگاهی تهران را هدف قرار داد. آن روز نیز دود غلیظ ناشی از انفجار در تاسیسات نفتی، به صورت ابری خاکستری درآمد و تا یک هفته روی آسمان تهران سایه انداخته بود.
حمله موشکی به پالایشگاه جنوب تهران در دو مرحله و با فاصله چند ساعت انجام شد. جنگندههای عراقی با پرواز در ارتفاع پایین، ۱۴ موشک شلیک کردند. این موشکها بدون هدفگیری دقیق پرتاب شدند و بنا بر گفته شاهدان، تنها یک موشک به مخزن بزرگ سوخت برخورد کرد و منفجر شد.
پس از موشکباران پالایشگاه تهران، نیروهای خنثیسازی و امدادگران به محل اعزام شدند. در بررسیها ۱۳ لاشه موشک پیدا شد، اما تیم کارشناسی از شلیک ۱۴ موشک خبر داد. سرانجام احتمال داده شد موشک آخر داخل مخزن سوخت افتاده باشد؛ حادثهای که میتوانست جان بیش از هزار کارگر را تهدید کند.
برای جلوگیری از انفجار موشک چهاردهم عراقی، تیم خنثیسازی نیروی هوایی ارتش، مخزن سوخت محل سقوط موشک را با آب پر کرد. پس از محاصره موشک در میان حجم زیادی از آب، عملیات خنثیسازی آغاز شد. گزارش ستاد بازسازی مناطق موشکخورده نشان میدهد در حمله به پالایشگاه نفت تهران، بیشترین تعداد موشک نسبت به دیگر نقاط هدفقرارگرفته شهر شلیک شده بود. این حمله ۱۷ شهید بر جا گذاشت و نمونهای آشکار از نقض قوانین بینالمللی و حقوق جنگ از سوی رژیم بعثی عراق محسوب میشد، زیرا پالایشگاه در زمره مراکز غیرنظامی قرار داشت و تهاجم به آن خلاف اصول پذیرفتهشده جنگی بود.