به گزارش همشهری آنلاین، گریه کردن کودک نشانه نیاز اوست؛ نیازی که کودک نمیتواند آن را بهدرستی تفکیک کند و در مورد آن حرف بزند. بیمحلی کردن به گریه کودک، در اصل نادیده گرفتن نیاز اوست و باعث میشود عزتنفس او پایین بیاید. از طرفی در بزرگسالی هم قدرت تشخیص نیاز خود را پیدا نمیکند و فقط بدحالی و کلافهگی ناشی از برآورده نشدن نیازش را میفهمد.
وقتی کودک گریه بیامانی را شروع میکند، قبل از هر کاری باید با رفتار خود به او بفهمانید که گریه کردن او برای شما محترم است؛ یعنی سعی نکنید با دادن خوراکی مورد علاقهاش و حواسپرتی او را ساکت کنید. اگر در جمع هستید کودک را از جمع دور کنید و به او بگویید تا زمانی که گریه میکند، شما نمیتوانید خواسته او را بفهمید.
بعد از او بخواهید گریههایش را که تمام کرد، حرفش را به شما بگوید. حین گریه، تا زمانی که آرامتر شود، بدون صحبت بیش از حد، حرکات حمایتی مثل نوازش یا در آغوش گرفتن یا ماساژ آرام استفاده کنید. وقتی شدت گریه کمتر شد، با سؤالاتی که از او میپرسید، سعی کنید توجه او را به سمت نیازی که دارد جلب کنید و اجازه دهید نیازش را پیدا کند و با شما در میان بگذارند.