اگر بخواهیم به یکی از مسیرهای رونق مطالعه اشاره کنیم، حتما باید روی عبارت «رونق کتابخانه‌های عمومی» توقف کنیم؛ به‌خصوص کتابخانه‌های عمومی مخصوص کودکان و نوجوانان، آن‌هم در مناطق روستایی و کم‌تر برخوردار.

همشهری‌آنلاین - سیدسروش طباطبایی‌پور: کتابخانه‌هایی که تنها مکانی برای امانت گرفتن کتاب نیستند؛ آن‌ها پنجره‌هایی رو به جهان دانش، آگاهی و خیال‌اند. رونق این کتابخانه‌ها می‌تواند فرصت‌های برابر فرهنگی و آموزشی را برای کودکان و نوجوانانی فراهم کند که شاید دسترسی چندانی به کتاب‌فروشی‌ها، مراکز فرهنگی و امکانات آموزشی شهرها ندارند.

نمونه‌اش کتابخانه‌ روستایی «چولی قزک»، در روستای خونیک تجن در استان خراسان جنوبی است؛ کتابخانه‌ای که به همت گروهی از کودکان و نوجوانان همان روستا پایه‌گذاری شد و بعد از انتشار درخواست آنها در شبکه‌های مجازی مبنی بر درخواست کتاب و تجهیر کتابخانه، سیل کتاب و قفسه و همت عالی از سراسر ایران به این روستای دوست‌داشتنی سرازیر و این کتابخانه، درست در مرکز پاییز امسال، یعنی ۱۵آبان ۱۴۰۵ افتتاح شد.

اما نکته‌ای که در پس ماجرای رونق این کتابخانه یا دیگر کتابخانه‌های فعال روستایی است و معمولا مغفول هم واقع می‌شود، ‌وجود کتاب و سالن مطالعه و میز و نیمکت و حتی کودک و نوجوان علاقه‌مند به دنیای کتاب نیست؛ اگر به شیوه کار این کتابخانه‌ها توجه کنید، در خواهید یافت که کتابداران و تسهیلگران ازجان‌گذشته و دلسوزی پای کار این کتابخانه‌ها هستند که علاوه بر امانت‌دادن کتاب، برای بچه‌های آن مناطق، کتاب می‌خوانند و مسابقه برگزار می‌کنند و خلاصه مهر می‌پراکنند و آگاهی درو می‌کنند!

مثلا پشت پرده کتابخانه تازه‌تاسیس چولی‌قزک، مردی آسمانی به نام ‌اکبر کارگر ایستاده که بچه‌ها آنقدر دوستش دارند که او را «آقای کتابی» ‌ می‌نامند. آقای کتابی هرهفته و بدون چشمداشت، برای بچه‌های این روستا و روستاهای اطراف کتاب می‌خواند و اگر او نباشد، چنین کتابخانه‌هایی معمولا بعد از گذشت چند ماه، بی‌رونق می‌شوند.

پس برای رونق کتاب در کشورمان، هوای آقا یا خانم‌های کتابی را داشته باشیم و به احترامشان تمام‌قد بایستیم.