درختان نخل زینتی بلوار اطبای بندرانزلی ۱۰ سال از عمر خود را پشت سر گذاشته‌اند؛ درختانی که با وجود غیربومی بودن، همچنان در اقلیم مرطوب شمال پابرجا مانده‌اند، هرچند کارشناسان منابع طبیعی همچنان بر کاشت گونه‌های بومی تأکید دارند.

به گزارش همشهری ‌آنلاین، درختان نخل زینتی بلوار ۳ کیلومتری اطبا در بندرانزلی ۱۰ ساله شده‌اند. گذر از این بلوار و دیدن ردیف نخل‌ها، برای گردشگران حال‌وهوای بنادر جنوبی کشور را یادآوری می‌کند. قبل از توسعه و ساخت بلوار اطبا به شکل فعلی، کامیون‌های باری از مسیر خیابان معلم وارد جاده خاکی می‌شدند و این خیابان تا اداره بنادر و دریانوردی راه داشت.
با اختصاص بودجه برای بازسازی و بهینه‌سازی مسیر از سوی اداره بنادر و دریانوردی، بلواری عریض و استاندارد به نام بلوار اطبا ساخته شد. در وسط بلوار نیز درختان نخل زینتی کاشته شد و میدانی در این خیابان «نخل» نام گرفت.

معاون شهردار بندر انزلی، تصمیم کاشت درختان نخل زینتی را از سوی اداره بنادر و دریانوردی می‌داند و به همشهری می‌گوید: «این درختان ابتدا در گلخانه پرورش یافتند و پس از رسیدن به ارتفاع حدود ۲ متر، به بلوار اطبا منتقل شدند. به دلیل سازگاری با شرایط اقلیمی این محدوده، طی یک دهه گذشته دوام آورده و به بخشی از منظر شهری تبدیل شده‌اند.»
شهرام توانا ادامه می‌دهد: «وضعیت سلامت و نیازهای نگهداری این درختان به‌طور مستمر از سوی شهرداری بندرانزلی بررسی می‌شود.»
کارشناسان فضای سبز معتقدند در صورت انتخاب گونه مناسب، نگهداری صحیح و رعایت اصول فنی، امکان رشد درختان در اقلیم‌های دیگر نیز وجود دارد؛ از جمله نخل که خاستگاه آن مناطق جنوبی کشور است، اما در صورت انتخاب گونه مناسب و نگهداری اصولی می‌تواند در اقلیم‌های دیگر نیز رشد کند.
با این حال، متخصصان منابع طبیعی همواره بر کاشت گونه‌های بومی در هر اقلیم تأکید دارند و برای کشت درختان در شمال کشور، گونه‌های بومی را برای حفظ جنگل‌های هیرکانی توصیه می‌کنند.
بندرانزلی با اقلیم مرطوب، بارندگی فراوان و پوشش گیاهی بومی شمال ایران شناخته می‌شود. درختانی مانند توسکا، انجیلی، افرا، نارون، چنار، بید و دیگر گونه‌های بومی، بخش مهمی از سیمای شهری این بندر را تشکیل می‌دهند.
رئیس منابع طبیعی بندر انزلی به همشهری می‌گوید: «دوام یک دهه‌ای نخل‌های زینتی در انزلی نشان می‌دهد این گونه با شرایط اقلیمی شهر سازگار شده و از نظر منظر شهری نیز جلوه‌ای متفاوت ایجاد کرده است. با این حال، اولویت همواره کاشت گونه‌های بومی است؛ زیرا سازگاری بیشتری با اقلیم منطقه دارند و به آب و هزینه نگهداری کمتری نیازمندند.»