به گزارش همشهری آنلاین، همه چیز از جایی شروع شد که میشل مینگرون، یکی از ساکنان محله کپیتول هیل، فهمید شهرداری برای مقابله با پشهها فقط یک کارشناس تماموقت در اختیار دارد. او تصمیم گرفت منتظر اقدام دولت نماند و خودش دست به کار شود؛ تصمیمی که ظرف چند ماه، بیش از ۱۸۰۰ خانه را وارد یک طرح مشترک برای کاهش جمعیت پشهها کرد.
حالا بسیاری از ساکنان این محله میگویند بعد از سالها، دوباره میتوانند بدون نگرانی ساعتها در حیاط خانه بنشینند.
مینگرون میگوید: «دوست دارم بچههایم بیرون بازی کنند، اما هر تابستان فقط به خاطر پشهها مجبور بودیم داخل خانه بمانیم.»
او ابتدا از مسئولان شهر کمک خواست، اما متوجه شد امکانات شهرداری برای مقابله با این مشکل بسیار محدود است. به همین دلیل در یکی از گروههای اینترنتی مخصوص والدین محله پیامی منتشر کرد و نوشت: «فصل پشهها نزدیک است. امسال تصمیم گرفتهام یک کاری برایش بکنم. کسی همراه میشود؟»
او انتظار داشت شاید حدود ۴۰ خانواده اعلام آمادگی کنند. اما فقط در چهار روز، بیش از ۶۰۰ نفر به این فراخوان پاسخ دادند و گروهی که بعدها «کمیته کوچک جمعیت پشهها» نام گرفت، شکل گرفت.
نسخه پنجمرحلهای برای کاهش پشهها
برنامه ساکنان این محله بر پنج اصل استوار بود.
اول، از بین بردن هرگونه آب راکد؛ حتی آبی که به اندازه یک در بطری باشد، میتواند محل تخمگذاری پشهها شود.
دوم، استفاده از قرصهای زیستی مخصوص در حوضچهها، آبگیرها و کانالهایی که امکان تخلیه آب آنها وجود ندارد تا لاروها قبل از تبدیل شدن به پشه از بین بروند.
سوم، نصب تلههایی که با تقلید بوی بدن انسان، پشهها را جذب و سپس آنها را درون دستگاه گرفتار میکنند. میشل مینگرون میگوید تنها در یک شبانهروز، یکی از این تلهها بیش از ۱۰۰ پشه شکار کرده است.
چهارم، جایگزین کردن گیاهانی که محیط مرطوب و سایهدار ایجاد میکنند با گونههای بومی که شرایط کمتری برای زندگی پشهها فراهم میکنند.
و در نهایت، مهمترین بخش طرح، مشارکت همسایهها بود.
به گفته برگزارکنندگان، هرچه افراد بیشتری این روشها را اجرا کنند، احتمال موفقیت بیشتر میشود، زیرا پشهها مرز میان خانهها را نمیشناسند.
آیا این روش جواب داده است؟
این طرح هنوز وارد مرحله ارزیابی علمی نشده و دادههای دقیق درباره میزان کاهش جمعیت پشهها منتشر نشده است.
با این حال، تجربه ساکنان محله امیدوارکننده به نظر میرسد.
در مدت سه ماه، بیش از ۱۸۰۰ خانه به این طرح پیوستهاند و بیش از ۲۲۰ داوطلب، هماهنگی اجرای آن را در محلههای مختلف واشینگتن بر عهده گرفتهاند.
میشل مینگرون میگوید امسال برای نخستین بار بعد از مدتها توانسته مهمانی شام را در حیاط خانه برگزار کند و ساعتها بیرون بنشیند؛ کاری که به گفته او تابستان گذشته تقریبا غیرممکن بود.