به گزارش همشهری آنلاین، این معلم که نخواست نامش فاش شود، معتقد است بخشیدن یک ماه حقوقش، ریشه در ماهها قبل دارد؛ همزمان با افزایش تهدید علیه کشور.
او در این باره به همشهری میگوید: «از زمانی که فضا ملتهب شد، مدام با خودم فکر میکردم به عنوان یک عضو کوچک از این جامعه چه کاری از دستم برمیآید؟ در جنگ ۴۰ روزه، وقتی خبر موفقیتهای اولیه رزمندههای ایرانی را شنیدم، به این فکر افتادم که به نوعی از نیروهایی که در خط مقدم هستند، قدردانی کنم. بنابراین، به فکر اهدای حقوق افتادم.»
تشدید شرایط جنگی و وقوع حملات در اهواز، این تصمیم را برای او جدیتر کرد. این معلم ادامه میدهد: «وقتی شهر خودمان درگیر شد، حس کردم باید تصمیمم را عملی کنم. از طرفی میدیدم خیلیها کسب و کارشان آسیب دیده یا درآمدشان قطع شده است. از ابتدای جنگ مدارس تعطیل شده بود و عملا من در خانه بودم در حالی که خیلیها درگیر کار و خدمت بودند، گرفتن حقوق برایم سخت بود و نوعی احساس شرمندگی داشتم. مجموع این عوامل باعث شد به این نتیجه برسم که حقوقم هرچند کم است، اما میتواند نمادی از همدلی باشد؛ اینکه بگوییم ما هم در این شرایط کنار بقیه هستیم.»
این معلم هدف اصلی از رسانهای شدن این اقدام را نه مطرح شدن خودش، بلکه ترویج این نوع نگاه میداند. او میگوید: «از ابتدا تاکید داشتم نامی از من برده نشود. فقط میخواستم این پیام منتقل شود که هرکسی به اندازه توانش میتواند کاری انجام دهد؛ حتی اگر کامل نباشد، شاید بخشی از درآمدش یا هر اقدام مشابه دیگری.»
او درباره اینکه چگونه مبلغ یک ماه حقوق خود را به دست نیروهای نظامی رسانده است، یادآور میشود: «درخواست رسمی برای اهدای حقوق در نیمه فروردین به اداره آموزش و پرورش ارائه شد. همان موقع تصمیم گرفتم این مبلغ در اختیار نهادهایی قرار گیرد که در خط مقدم فعالیت دارند تا به هر شکلی که صلاح میدانند، هزینه شود. البته این کار بزرگی نیست، اما امیدوارم اثرش از عددش بیشتر باشد و خدا به آن برکت بدهد.»