به گزارش همشهری آنلاین، با پایان جنگ تحمیلی ۸ساله و در شرایطی که کشور وارد دوره بازسازی خرابیها و آواربرداری از حمله به زیرساختها و نوسازی صنایع و جبران عقبماندگیهای به ارث رسیده از قبل انقلاب میشد، این بار هم فشارها برای تسلیم اراده ایران آزاد و مستقل در برابر سلطهطلبی دنیای غرب ادامه پیدا کرد و با تغییر روش از طریق فشار تحریمی، اقتصاد ایران را وارد چالشهای جدیدی کرد. این فشارها پس از چالش بر سر پرونده صلحآمیز هستهای ایران وارد مرحله دیگری شد تا به زعم دشمنان آمریکا اروپایی و به خیال ریچارد نفیو طراح تحریمهای آمریکا علیه ایران بلکه اقتصاد ایران را فلج کند.
از تحریم صنعت نفت تا قطع روابط بانکی، حملونقل و تجارت خارجی همه و همه اعمال شد اما اقتصاد ایران بهرغم محدودیتها و هزینهها همچنان تاب آورد. شروع مذاکرات هستهای که به برجام انجامید فرصتی برای برداشتن فشار تحریمها فراهم نمود اما بازهم آمریکا عهدشکنی کرد و به تحریمهای فزاینده روی آورد تا ایران زمینگیر و تسلیم شود اما نشد. پس از سالها تداوم تحریمهای ظالمانه، دور جدید مذاکرات در بهار امسال با محوریت ترامپ شروع شد و با تحمیل یک جنگ فریبکارانه بخش دیگری از نقشه دشمنان فلج کردن اقتصاد بود.
تجربه جنگ ۱۲روزه هم نشان داد خبری از بنبست اقتصادی نیست. دشمن اما باز هم دست از خصومت و فشار برنداشت و با کلید زدن عملیات تروریستی شهری با سوءاستفاده از اعتراض و گلایههای اقتصادی مردم، شعلههای ناآرامی و ناامنی در کشور را روشن کرد و در ادامه به خلیجفارس لشکرکشی کرد تا شاید اینبار بازار و اقتصاد کشور فلج شود اما همچنان بعد از حدود ۵دهه و با استفاده از تمامی ابزارها باز هم نتیجه نگرفت. بازگشت آمریکا به میز مذاکره یک نشانه است؛ نشان از اینکه ایران زیر فشار تحریم کوتاه نمیآید و هرچند در تمامی این سالها به واسطه فشارها؛ تحریمها و جنگها؛ هزینه سنگینی متحمل شد اما اقتصاد ایران ثابت کرد که نهتنها در برابر تحریمها مقاومت میکند بلکه در بسیاری از بخشها بهویژه زیرساختهای اساسی به حرکت خود ادامه خواهد داد. حالا سؤال اینجاست که از سال ۱۳۵۷تاکنون چه تغییراتی در کارنامه اقتصادی ایران صورت گرفته است؟ در ادامه با توجه به محدودیت فضای گزارش، صرفنظر از بسیاری از بخشها و خودکفاییها، تنها به چند شاخص و حوزه اقتصادی اشاره شده است.