همشهری آنلاین-سعید قهرمانی: مهارتهایش آنقدر نظر مسئولان ورزش کشور را جلب کرده که بهعنوان کاپیتان تیمملی انتخاب شده است. هممحلهای ما که از سال ۸۸ تا ۹۲ عنوان قهرمانی مسابقات کشوری روپایی و حرکات نمایشی را در اختیار دارد، تلاش میکند در مسابقات کشوری سال ۹۳ عنوان قهرمانی خود را همچنان حفظ کند. در گفتوگوی ورزشی این هفته، با او بیشتر آشنا میشویم.
قصههای خواندنی تهران را اینجا دنبال کنید
چه مدت است که تمرینات روپایی و حرکات نمایشی با توپ را به طور حرفهای دنبال میکنید؟
از ۱۴ سالگی با انجام تمرینهای سخت وشرکت در مسابقات کوچک و بزرگ کشوری وارد مرحله حرفهای این رشته شدم، اما پیش از آن هم با علاقهمندی، این رشته ورزشی را دنبال میکردم، حتی در شرایطی که توجهی به ورزش در مدارس نمیشد.
منظورتان دوران تحصیل است؟
بله. زمانی که در دوره ابتدایی و راهنمایی درس میخواندم توجه و حمایت چندانی از ورزش محلهها نمیشد. بچهها زنگ ورزش را بیهوده میگذراندند و با یک توپ پلاستیکی در حیاط مدرسه، خودشان را سرگرم میکردند. در صورتی که الان بیشتربه ورزش دانشآموزی توجه میشود و دوران تحصیل در مدرسه، فصل رویش استعدادها و شناسایی بچههای توانمند است.
با وجود کمبودها و مشکلاتی که با آن مواجه بودید، چطور شد این رشته را انتخاب کردید؟
در دوران کودکی و نوجوانی به رشته فوتبال علاقهمند بودم، اما زمینهای برای کار وجود نداشت. به هر باشگاه و مجموعه ورزشی که برای ثبتنام مراجعه میکردم، اول از همه شهریه ثبتنام میخواستند؛ شهریههایی که هر خانوادهای نمیتوانست پرداخت کند.
بنابراین از فوتبال جدا شدم و راه دیگری انتخاب کردم که همین انجام حرکات نمایشی روپایی با توپ است.
پس هزینه مالی، یکی از عوامل انتخاب ورزش روپایی و حرکات نمایشی برای شما بود؟
بله. چون این ورزش به پرداخت شهریههای سنگین و پارتی بازی برای پیشرفت نیازی نداشت. از ۹ یا ۱۰ سالگی برای رسیدن به مهارت در زمینه حرکات نمایشی و روپایی با توپ، ساعتها تمرین میکردم و خسته نمیشدم. با این کار میخواستم به دیگران بگویم که بچههای پایین شهر را دستکم نگیرند.
به نظر میرسد به هدفتان رسیدید؟
بله. رشته حرکات نمایشی و روپایی در واقع رشته ورزشی جدید در کشورمان است و قدمت طولانی ندارد. حدودسال ۸۷ بود که این رشته ورزشی در کشورمان جا افتاد و کمیته ورزشی آن تشکیل شد و از سال ۸۸ مسابقات کشوری این رشته بهطور رسمی و با حضور پر شور ورزشکاران از نقاط مختلف کشور بر پا شد که با عنایت خدا و دعای خیر اهالی محله، مقام اول مسابقات کشوری این رشته را از بدو راهاندازی تاکنون در سالهای مختلف کسب کردهام.
از موافقان و مخالفانی که تا امروز سر راهتان بودهاند، بگویید.
خانوادهام که موافق بودند وبا حمایتهای خود مرا تشویق میکردند. در بین اهالی محله، مخالفانی هر چند کم وجود داشت اما بعد از گذشت چند سال، نظر آنها هم تغییر کرده است.
علت مخالفتشان چه بود؟
من برای تمرین از فضاهای محله مثل کوچه و خیابان و بوستانها استفاده میکردم. گاهی وقتها هم که برای خرید نان یا کارهای دیگر راهی خیابان میشدم، در طول مسیر از انجام حرکات نمایشی با توپ غافل نبودم. این ماجرا باعث شد تا
اهالی بیشتر مرا بشناسند.
البته اوایل کار با تعجب به من نگاه میکردند. فکر میکردند که ممکن است مزاحمتی برای کسی ایجاد کنم اما کمکم این نگرانی برطرف شد. محله هاشمآباد اگرچه مشکلات ریز و درشت زیادی دارد و شهروندان با کمبودهای مختلفی روبهروهستند، اما مردمداری، مهربانی و صمیمیت اهالی به اندازهای است که زندگی در اینجا را خوش و و دلنشین کرده است.
زمانی که در کوچه و خیابان روپایی میزدید چه چیزی توجهتان را جلب میکرد؟
تاچشم بر هم میزدم، دور و برم پر میشد از کودک و پیر مرد. گاهی تعدادشان آنقدر زیاد بود که انگار یک فیلم هیجانی در حال اکران است که نمیخواهند لحظهای از تماشای آن غافل شوند. حالا که چندین سال از شروع این ماجرا گذشته،
اجرای حرکات نمایشی برای اهالی عادی شده است.
کسی از شما خواسته که این رشته را به فرزندانشان آموزش دهید؟
به دفعات. اما رشته «حرکات نمایشی و روپایی» بر خلاف نظر بعضیها که فکر میکنند ساده و راحت است، دشواریهای خاص خود را دارد که هرکس نمیتواند این سختی را تحمل کند. متأسفانه بسیاری از شاگردانم بعد از چند ساعت تمرین، دیگر سر تمرین نیامدند.
به علاقهمندان این رشته چه توصیهای دارید؟
موفقیت در این رشته ورزشی به جز تمرین و ممارست پیوسته و منظم، نیازمند صبوری و ایجاد خلاقیت و نوآوری است چرا که در مسابقات کشوری و جهانی، نبوغ و خلاقیت فردی مهم است و داوران نگاه ویژهای در این زمینه دارند.
از کسب و کارتان بگویید.
چند سالی است که در صنایع چوبی و مبلمان فعالیت و از این طریق امرار معاش میکنم. درشرایطی که از بعضی رشتههای ورزشی مثل رشته ما حمایت چندانی نمیشود، چارهای جز این کار نیست. بارها اتفاق افتاده که برای تشویق شاگردانم از همین درآ مد شخصی، هدیه و جایزه گرفتهام تا این رشته را دنبال کنند. اما نمیدانم تا کی میتوانم به این روشهای تشویقی ادامه دهم.
شما برای تشویق جوانها چه راهی را پیشنهاد میکنید؟
اگر امکان برگزاری کلاس آموزشی رایگان را در باشگاه و مجموعههای ورزشی منطقه در اختیار داشته باشم، افراد علاقهمند به این رشته را آموزش میدهم. اما این روزها خیلی از مدیران باشگاهها به فکر دریافت اجاره سالن ورزشی هستند.
برنامه آیندهتان چیست؟
حضور موفق در مسابقات کشوری که از ۳۱ خرداد ماه در یکی از مجموعههای ورزشی، احتمالاً در منطقه خودمان برگزار میشود و راهیابی به مسابقات جهانی و بینالمللی پیش رو.
بزرگترین آرزویتان در ورزش چیست؟
امیدوارم روزی برسد که شاهد رونق بیشتر ورزش در منطقه بهخصوص در محلههای محروم مانند هاشمآباد باشیم و شرایط برای جذب نوجوانان و جوانان مستعد در رشتههای ورزشی فراهم شود.
--------------------------------------------------------------------------------------------------
منتشر شده در همشهری محله منطقه ۱۵ به تاریخ ۱۳۹۳/۰۲/۲۰*