شاید کارگردان و بازیگر جدید جیمز باند ایده‌های تازه‌ای در سر داشته باشند، اما تصور اینکه شخصیت باند تا چه اندازه بتواند از الگوی تثبیت‌شده و امتحان‌پس‌داده‌اش فاصله بگیرد، دشوار است.

همشهری آنلاین: ظاهراً خبری از پیروزی یک چهره کمترشناخته‌شده نیست. در حالی که گزارش‌ها حاکی از آن بود که رقابت برای انتخاب بازیگر بعدی نقش جیمز باند به سه بازیگر بریتانیاییِ در حال اوج‌گیری، یعنی جک لودن، جاش اوکانر و کالوم ترنر، محدود شده، رابرت پتینسون در واپسین مراحل به‌یک‌باره وارد میدان شد و ظرف چند روز تمام توجه‌ها را به خود جلب کرد. ناگهان در رقابتی که قرار بود یکی از چهره‌های آینده‌دار سینما را به شهرت برساند، نام یک ستاره تثبیت‌شده و سرشناس هم مطرح شد. پتینسونِ ۴۰ ساله که نزدیک به نیمی از عمرش را برای تماشاگران سینما چهره‌ای آشنا بوده، حالا به یکی از نام‌های شناخته‌شده سینما تبدیل شده است. او حتی با معیارهای موفقیت خودش نیز سال درخشانی را در سینما پشت سر گذاشته است: تابستان امسال در موفقیت تجاری فیلم «ادیسه» ساخته کریستوفر نولان سهیم بود و در فاصله اکران آن، با نقش‌آفرینی‌های متفاوت و تحسین‌برانگیزش در دو فیلم نامتعارف کمپانی A24، یعنی «درام» و «پرایم‌تایم»، بار دیگر توانایی‌هایش را به نمایش گذاشت؛ دو فیلمی که هر دو فراتر از انتظار در گیشه ظاهر شدند. تازه فیلم «تل‌ماسه: بخش سوم» را هم در پیش دارد که قرار است ماه آینده اکران شود.

به نوشته گاردین، نقش باند همواره سکوی پرتاب بازیگران به سوی ستاره شدن بوده، نه نقشی برای بازیگری که پیشاپیش به یک ستاره سینما تبدیل شده است؛ رویکردی که در بیشتر موارد هم جواب داده است. البته در مورد جورج لازنبی اوضاع آن‌طور که باید پیش نرفت. شان کانری پیش از انتخاب شدن برای فیلم «دکتر نو» در سال ۱۹۶۲، تنها در یک نقش اصلی ظاهر شده بود. راجر مور و پیرس برازنان نیز پیش از پوشیدن کت‌وشلوار معروف باند، با ایفای نقش‌های شاخص در تلویزیون به شهرت رسیده بودند. تیموتی دالتون هنگام انتخاب شدن برای این نقش، بازیگری باتجربه و خوش‌نام بود، اما حضور در نقش باند هرگز نتوانست او را به یک ستاره تمام‌عیار تبدیل کند. در مقابل، دنیل کریگ به‌واسطه همین نقش به شهرتی چشمگیر دست یافت.

جک لودن، کالوم ترنر و جاش اوکانر با توجه به همین سابقه، انتخاب‌هایی کاملاً منطقی به نظر می‌رسیدند. اما پتینسون که میلیاردها نفر او را با نقش ادوارد کالن در مجموعه «گرگ‌ومیش» و همچنین بتمن می‌شناسند، با شهرت و پیشینه‌ای وارد این مجموعه می‌شود که جیمز باند تا پیش از این هرگز با آن روبه‌رو نبوده است. آیا این مسئله مشکل‌ساز خواهد شد؟ لزوماً نه. دنی ویلنوو، کارگردانی صاحب‌سبک و معتبر در عرصه فیلم‌های پرهزینه و جریان اصلی سینما، خود انتخابی غیرمعمول برای هدایت مجموعه باند به شمار می‌رود. بنابراین اگر قرار است او این مجموعه را در مسیری متفاوت و با رویکردی هنری‌تر پیش ببرد، طبیعی است که بازیگری هم‌سطح و هم‌اعتبار با خود را برای نقش اصلی انتخاب کند؛ آن هم بازیگری که از قبل، به‌واسطه همکاری در «تل‌ماسه: بخش سوم»، با او رابطه کاری دارد.

با این حال، دست‌کم روی کاغذ، چیزی در این انتخاب وجود دارد که چندان به دلم نمی‌نشیند. این تصمیم بیش از حد بی‌دردسر و حساب‌شده به نظر می‌رسد؛ حتی می‌توان گفت اندکی محافظه‌کارانه است. انگار تهیه‌کنندگان ترجیح داده‌اند به‌جای ریسک کردن و ساختن یک ابرستاره تازه، سراغ گزینه‌ای بروند که موفقیتش از پیش تضمین‌شده است. تردیدی ندارم که پتینسون، بازیگری که تقریباً همیشه درخشان ظاهر شده، می‌تواند جیمز باند خوبی باشد. قدبلند، خوش‌پوش، خوش‌قیافه و با چهره‌ای استخوانی و زاویه‌دار، از نظر ظاهری کاملاً به این نقش می‌آید. از طرفی توانایی انتقال ترکیبی از جذابیت و سردی را دارد؛ همان ویژگی‌هایی که برای ایفای شخصیتی لازم است که در هر نسخه و هر دوره‌ای، چیزی جز یک ماشین آدم‌کشی خوش‌پوش و خوش‌بیان نبوده است.

آیا پتینسون برای این نقش بیش از حد خوب است؟ شاید. شهرت او به‌عنوان یک ستاره سینما، تا حد زیادی مدیون بازی در نقش دو قهرمان جریان اصلی و عبوس است؛ اما اعتبارش به‌عنوان بازیگر بیش از هر چیز از علاقه‌اش به ایفای نقش آدم‌های شکست‌خورده، عجیب‌وغریب و نامتعارف سرچشمه می‌گیرد. حتی حضورش در فیلم‌های جریان اصلی نیز زمانی جذاب‌تر می‌شود که اجازه می‌دهد جنبه‌های عجیب و نامتعارف شخصیتش خودنمایی کنند. از ابتدا جوهره شخصیت باند در این بوده که مردی خوش‌پوش، خونسرد و مهارشده باشد؛ شخصیتی مرموز و کم‌حرف که البته در حاضرجوابی و طعنه‌زدن هم دست بالا را دارد. شاید ویلنوو و بازیگر منتخبش ایده‌های دیگری در سر داشته باشند، اما تصور اینکه شخصیت باند تا چه اندازه بتواند از الگوی تثبیت‌شده و امتحان‌پس‌داده‌اش فاصله بگیرد، دشوار است.

منبع: همشهری آنلاین