به گزارش همشهری آنلاین، گزارش یک رسانه آمریکایی که امروز چهارشنبه منتشر شده حاکی است که آمریکا برای ادامه محاصره دریایی علیه ایران با مشکلات عدیدهای اعم از کمبود ناوشکن، وارد شدن فشارهای فزاینده به ناوهای جنگی درگیر در این محاصره، طولانی شدن مأموریت ملوانهای آمریکایی و به ستوه آمدن خانوادههای آنها مواجه شده است.
رسانه آمریکایی «MS Now» در گزارشی با استناد به اظهارات یک مقام پنتاگون در یک فایل صوت نوشته که ناوها و ملوانان آمریکایی از ادامه محاصره ایران به ستوه آمدهاند و ادامه این مأموریتها باعث شده مدت حضور ملوانان در دریا افزایش یابد و خانوادههای آنها نیز ماهها در انتظار بازگشت عزیزانشان بمانند.
هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا، اوایل نوامبر در دیدار با خانواده ملوانان سه ناوشکن اعزامشده به منطقه، از دشواری ادامه این مأموریتها سخن گفته است.
فایل صوتی اختصاصی این نشست که به دست اماسناو رسیده، جزئیات بیشتری از فشار واردشده بر ناوها و خدمه آنها را نشان میدهد.
کائو روز چهارم نوامبر به همراه شماری از مقامهای ارشد نیروی دریایی در پایگاه دریایی میپورت در شهر جکسونویل ایالت فلوریدا با خانواده ملوانان ناوهای «یواساس میسون»، «یواساس دونالد کوک» و «یواساس دلبرت دی. بلک» دیدار کرد.
این سه ناوشکن از اوایل سال جاری میلادی به همراه ناو هواپیمابر «یواساس جورج اچ. دبلیو. بوش» در جنگ علیه ایران مشارکت داشتهاند.
کائو به خانواده حدود هزار نظامی مستقر در این سه ناوشکن گفت که هنوز اطلاعات تازهای درباره زمان بازگشت آنها به خانه ندارد. او از خانوادهها خواست خود را برای دستکم ۱۱ ماه دوری از عزیزانشان آماده کنند.
به گفته کائو، برای اجرای محاصره بنادر ایران و مقابله با حملات ایران در تنگه هرمز، به ۱۷ ناوشکن نیاز است. به همین دلیل، مدت مأموریت این شناورها از 6 ماه به ۱۱ ماه افزایش یافته است.
افزایش مدت مأموریت، فقط به معنای طولانیتر شدن دوری ملوانان از خانوادههایشان نیست.
کائو توضیح داد که به ازای هر ماه اضافه حضور یک ناوشکن در دریا، باید یک هفته دیگر به زمان تعمیر و نگهداری آن پس از بازگشت افزوده شود.
ناو «یواساس دلبرت دی. بلک» در ژانویه از پایگاه میپورت به مأموریت اعزام شد و دو ناوشکن دیگر، «یواساس کوک» و «یواساس میسون»، در ماه مارس فلوریدا را ترک کردند.
مأموریتی بدون زمان مشخص برای پایان
خانوادهها در این نشست پرسشهای متعددی مطرح کردند؛ از کمبود میوه و سبزیجات تازه روی ناوها گرفته تا اهداف پنتاگون در ادامه دادن به این مأموریت نظامی.
کائو در پاسخ به پرسشی درباره تصمیم دولت آمریکا برای آغاز جنگ گفت: «به نقطهای رسیده بودیم که باید به رئیسجمهور میگفتیم یا همین حالا اقدام میکنیم یا دیگر فرصتی نخواهد بود. او حاضر شد این کار را انجام دهد، هرچند تمایلی به آن نداشت. اما ما باید وارد عمل میشدیم، حکومت ایران و تمام توانمندیهای هستهای آن را از بین میبردیم تا پیش از آنکه بتوانند به ما آسیب بزنند و ما را بکشند، جلوی آنها را بگیریم.»
او افزود که خودش، فرمانده فرماندهی مرکزی آمریکا و فرمانده ناوگان پنجم نیروی دریایی به دلیل اقداماتی که انجام دادهاند با تهدید جانی روبهرو هستند؛ اما به گفته او، این اقدامات برای انجام کاری ضروری صورت گرفته است.
کائو ناوشکنها را «اسب بارکش» نیروی دریایی آمریکا توصیف کرد و گفت این شناورها نقشی اساسی در اجرای محاصره دریایی ایران دارند.
او همچنین از برنامه نیروی دریایی برای ساخت ناوگانی از شناورهای سطحی بدون سرنشین خبر داد. به گفته او، با ورود این شناورها میتوان در آینده تعداد ناوشکنهای مورد نیاز برای این مأموریت را از ۱۷ به ۹ فروند کاهش داد؛ البته اجرای این برنامه دستکم در یکی دو ماه آینده امکانپذیر نیست.
او گفت: «تمام تلاشمان را میکنیم تا آنها را هرچه زودتر به خانه برگردانیم. مشکل اینجاست که دشمن هم در این معادله نقش دارد و تلاش میکند تا حد امکان کشتیهای ما را غرق کند.»
او مشکل اصلی نیروی دریایی آمریکا را کمبود ناو برای ادامه محاصره و پاسخگویی به نیازهای عملیاتی فعلی دانست.
به گفته کائو، نیروی دریایی آمریکا در مجموع ۷۷ ناوشکن دارد؛ ۱۷ فروند از آنها در مأموریت جنگ علیه ایران هستند و نزدیک به ۳۰ فروند دیگر نیز در حال تعمیر و نگهداریاند.
او یادآور شد که مأموریت معمول ناوشکنها باید شش ماه طول بکشد. هر ماه اضافه حضور در دریا نیز یک هفته به زمان تعمیرات پس از بازگشت آنها میافزاید.
بنابراین، با افزایش مدت مأموریتها به ۱۱ ماه، ناوشکنها پس از بازگشت به بیش از یک ماه زمان اضافی برای تعمیر و نگهداری نیاز خواهند داشت.
کائو با اشاره به کاهش شمار شناورهای نیروی دریایی آمریکا گفت: «ما به ۳۵۰ فروند ناو و کشتی جنگی نیاز داریم. زمانی که من به نیروی دریایی پیوستم، این نیرو نزدیک به ۶۰۰ فروند شناور داشت. حالا که اندازه اقیانوسها کوچکتر نشده، درست است؟»
خانوادهها از تنهایی و فرسودگی ملوانان میگویند
در این نشست، همسران ملوانان با چشمانی اشکبار از تنهایی و بلاتکلیفی ماههای گذشته گفتند.
آنها توضیح دادند که در غیاب همسرانشان ناچارند بهتنهایی از فرزندان مراقبت کنند، مسئولیتهای شغلی و خانوادگی را بر عهده بگیرند و با مشکلات و شرایط اضطراری کنار بیایند؛ بیآنکه بدانند این وضعیت چه زمانی پایان خواهد یافت.
یکی از همسران ملوانان گفت: «آدم احساس تنهایی میکند. اگر کلیسای محل نبود، واقعاً نمیدانستم باید چه کار کنم. پنج فرزند دارم، هیچکدام از اعضای خانوادهام اینجا نیستند و تقریباً کسی را هم نمیشناسم.»
همسر دیگری که بهسختی جلوی گریهاش را میگرفت، گفت: «من کاملاً تنها هستم. اینجا کسی را ندارم و واقعاً به حمایت نیاز دارم. نداشتن چنین حمایتی شرایط را بسیار دشوار کرده است. میدانم همسرم هم نگران من است.»
چند نفر از حاضران نیز درباره توقف نکردن ناوها در بنادر و فرصت نداشتن ملوانان برای استراحت پرسیدند.
برخی ناوشکنها برای دریافت تسلیحات بیشتر توقف کوتاهی در جزیره دیهگو گارسیا داشتهاند، اما این توقفها صرفاً برای انجام امور عملیاتی بوده و بسیاری از ملوانان فرصتی برای مرخصی و استراحت پیدا نکردهاند.
کائو گفت اهمیت توقفهای ساحلی را بهسختی و از تجربه ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن» آموخته است.
این ناو اوایل تابستان امسال ۲۰۸ روز بدون توقف در هیچ بندری به مأموریت ادامه داد، زیرا در منطقه محل امنی برای پهلو گرفتن وجود نداشت. او افزود که نیروی دریایی در حال بررسی امکان توقف ناوها در مناطقی مانند هند است.
کائو گفت: «این ناوها با فشار بسیار زیادی به کار گرفته میشوند. در نتیجه، تجهیزات و قطعاتشان خراب میشود و متأسفانه برای تعمیر آنها ناچاریم از گروههای تعمیراتی کوتاهمدت و میانمدت کمک بگیریم.»
یکی دیگر از همسران ملوانان که خود سابقه خدمت در نیروی دریایی را دارد، گفت احساس میکند ناوشکنها در بحثهای مربوط به جنگ به فراموشی سپرده شدهاند.
او گفت: «با ملوانان ما مثل نیروی کاری استثمارشده رفتار میشود و آنها را فراموش کردهاند. رسانهها اصلاً به وضعیتشان نمیپردازند. میدانیم ناو لینکلن به یک دلیل به خانه برگشت: رسانهها. به همین دلیل احساس میکنیم ناوشکنها را در دریای عرب رها کردهاند تا بهتدریج فرسوده شوند.»
کائو در پاسخ گفت: «حق با شماست. ناوهای هواپیمابر توجه زیادی دریافت میکنند، تدارکات بیشتری در اختیارشان قرار میگیرد و معمولاً امکانات بهتری دارند. اما این شناورهای کوچکتر هستند که معمولاً از قلم میافتند.»
او با اشاره به اینکه هر روز در نشستهای اطلاعاتی وضعیت تدارکات ناوشکنها را بررسی میکند، گفت کمترین میزان ذخیره غذایی که اخیراً در یکی از این ناوها دیده، برای ۱۹ روز بوده است.
کائو گفت که انتقال میوه و سبزیجات تازه، شیر و تخممرغ به ناوشکنها دشوار است؛ زیرا این مواد غذایی روی عرشه ناوها و در دمایی حدود ۱۳۰ درجه فارنهایت، معادل ۵۴ درجه سانتیگراد، قرار میگیرند و پیش از رسیدن به مقصد فاسد میشوند.
او برای توضیح وضعیت غذا گفت: «مثل وقتی است که بچهها در یخچال را باز میکنند، میبینند پر از غذاست، اما میگویند چیزی برای خوردن وجود ندارد. غذایی که هست، چیزی نیست که دلشان میخواهد، اما بههرحال غذاست.»
کائو روز سهشنبه در جلسه استماع صلاحیت خود در سنا نیز از همین تشبیه استفاده کرده بود.
با این حال، یکی از همسران ملوانان که همسرش بیش از یک دهه در نیروی دریایی خدمت کرده و چندین مأموریت دریایی داشته است، ادعای کافی بودن غذا را رد کرد.
و گفت: «میتوانم تأیید کنم که این یکی از بدترین شرایطی است که تاکنون تجربه کردهایم. عکسهای متعددی از ملوانان دارم که وضعیت جسمی آنها را قبل و بعد از اعزام نشان میدهد. آنها بهوضوح شبیه افراد دچار سوءتغذیه شدهاند؛ همسر خودم هم همینطور. او طوری به نظر میرسد که انگار ۲۰ سال پیرتر شده و وزن بسیار زیادی از دست داده است.»
تمدید مأموریت دیگر یگانهای نظامی
خانوادههای نظامیان مستقر در دیگر شناورهای نیروی دریایی نیز با پیامدهای طولانی شدن جنگ علیه ایران روبهرو شدهاند و به آنها اطلاع داده شده است که مأموریت عزیزانشان بیش از زمان پیشبینیشده ادامه خواهد یافت.
طبق گزارش پایگاه «اماسناو» اواخر ماه اکتبر، خانوادههای اعضای یازدهمین یگان اعزامی تفنگداران دریایی آمریکا نامهای از فرمانده و سرگروهبان این یگان دریافت کردند.
در این نامه به آنها اطلاع داده شده بود که مأموریت نیروهای مستقر در شناورهای گروه آمادهباش آبیخاکی «باکسر» از آغاز سال جدید میلادی نیز فراتر خواهد رفت. دلیل این تصمیم، «تداوم شرایط متغیر در حوزه مسئولیت فرماندهی مرکزی آمریکا» عنوان شده بود.
یازدهمین یگان اعزامی تفنگداران دریایی در ماه مارس از پایگاه کمپ پندلتون در کالیفرنیا اعزام شد.
نیروهای این یگان روی سه شناور نیروی دریایی مستقر هستند: ناو تهاجمی آبیخاکی «یواساس باکسر»، ناو ترابری آبیخاکی «یواساس پورتلند» و ناو فرود «یواساس کامستاک».
به گفته خانوادههای ملوانان، تنها برخی از این شناورها از تمدید مأموریت خود مطلع شدهاند.
یکی از اعضای خانواده ملوانان ناو «یواساس پورتلند» به رسانه آمریکایی گفته است این شناور در ۱۵۳ روز گذشته هیچ توقفی در بندر نداشته و ملوانان آن از ماه ژوئن تاکنون به میوه تازه، سبزیجات و تخممرغ دسترسی نداشتهاند.
این خانواده همچنین میگوید نیروی دریایی آمریکا هیچ اطلاعی درباره زمان بازگشت عزیزشان به آنها نداده است.
این عضو خانواده گفت: «وقتی پنتاگون نمیتواند توضیحی روشن و صادقانه درباره دلیل این مأموریت ارائه کند، امید داشتن دشوار میشود. احساس میکنیم همه ما را سر میدوانند و اینکه دولت فداکاریها و رنجهای ملوانان را سیاسی میکند و نادیده میگیرد، توهینآمیز است.»
او در پایان شرایط را به دویدن در مسابقه ماراتنی تشبیه کرد که هیچ خط پایانی ندارد: «مثل این است که در یک مسابقه ماراتن میدوید، اما هیچ خط پایانی در چشمانداز نیست. درست وقتی فکر میکنید به خط پایان نزدیک شدهاید، ناگهان خط پایان ناپدید میشود.»
تاریخ انتشار: ۲۸ آبان ۱۴۰۵ - ۰۱:۳۶
یک رسانه آمریکایی در گزارشی امروز چهارشنبه نوشته که مأموریت طولانی ناوهای آمریکایی برای اجرای محاصره دریایی علیه ایران کاسه صبر ملوانهای آمریکایی و خانوادههای آنها را لبریز کرده است.
منبع: فارس