همشهری آنلاین: این کیسهها که در غنا به نام «غنا باید برود» شناخته میشوند، در دهه ۱۹۸۰ میلادی به نمادی از اخراج اجباری مهاجران تبدیل شدند. در آن زمان، حدود یک میلیون شهروند غنایی به دستور دولت نیجریه مجبور به ترک این کشور شدند. بسیاری از آنها وسایل زندگی خود را در همین کیسهها جمع کردند و به کشورشان بازگشتند.
بیشتر بخوانید:
پل فرهنگی با زبان کشتی
بشیرو طاهیر، یکی از مهاجران اخراجشده که اکنون ۷۰ سال دارد، هنوز با دیدن این کیسهها خاطرات تلخ آن روزها را به یاد میآورد و از استفاده از آنها خودداری میکند.
بااینحال، تاریخ این کیسهها به هنگکنگ دهه ۱۹۶۰ بازمیگردد؛ جایی که صنعتگران با استفاده از پارچههای وارداتی از تایوان و ژاپن، کیسههایی مقاوم و ضدآب تولید کردند. این کیسهها بعدها برای حمل کالا میان هنگکنگ و سرزمین اصلی چین محبوب شدند.
این کیسه که روزگاری نماد فقر و آوارگی بود، اکنون برای بسیاری از مردم غنا نشانه تابآوری، امید و محبت است؛ وسیلهای ساده که گاه خاطرات و عواطف بزرگی را در خود جای میدهد.